Рецепт за Апсурдистан: Како државата одгледа „возачи-паразити“

​Ако се прашувавте како стигнавме дотука — луѓе со транспаренти да бараат право на убиство во сообраќај — одговорот е едноставен: Државата со години ги држеше за рака додека тие го кршеа законот.

​Со децении имавме систем кој не беше систем, туку „шведска маса“ за прекршоци. Полицијата запира, ама не одзема. Судот казнува, ама потоа ги „милува“ социјалните случаи. Резултатот? Цела армија возачи кои мислат дека возачката дозвола е исто што и членска карта во библиотека — демек, убаво е да ја имаш, ама не е крај на светот ако ја немаш.

​„Социјален случај“ со волан во рака

​Најголемиот правен виц на векот е ослободувањето од казни затоа што некој бил социјален случај. Ајде да ја анализираме оваа логика:

• ​Немаш пари за леб? Државата треба да ти помогне.
• ​Немаш пари за возачки испит? Не возиш.
• ​Немаш пари за казна, а возиш нерегистрирана кола без дозвола? Ти си опасен по околината и треба да бидеш зад решетки, а не на протест!

​Како тоа си „социјален случај“ кога станува збор за плаќање казна, а одеднаш си „бизнисмен во подем“ кога треба да се најдат пари за бензин, гуми и одржување на возилото? Автомобилот не е основно социјално право, туку трошок и одговорност. Ако немаш за казна, немаш ни за волан. Точка.

​Шок-терапија: Кога законот конечно ќе те „чепне“ по џебот

​Проблемот настана кога државата, по децении спиење, реши да го примени единствениот јазик што овој менталитет го разбира: Одземање на играчката.

​Додека казната беше само лист хартија што завршуваше во некоја прашлива фиока во суд, сè беше во ред. Но, кога „пајакот“ ќе го крене возилото и кога дворот ќе остане празен, тогаш боли. Тогаш се пали „патриотскиот“ дух и се излегува на протести за „човекови права“.

​Државата е соучесник

​Да бидеме искрени: Овие луѓе на протестите се само производ на долгогодишното премолчување. Тие се искрено зачудени зошто сега не смеат да возат, кога „вчера смееја“. Кога власта дозволува селективна правда, таа всушност им кажува на граѓаните дека законот е само сугестија.

​Сега, Апсурдистан е во ќорсокак. Ако државата попушти, официјално можеме да ги затвориме авто-школите и да прогласиме „Трка на опстанокот“ на секоја раскрсница. Ако остане доследна, можеби за првпат во историјата ќе научиме дека сиромаштијата не е дозвола за криминал.

​Порака до протестантите: Ако немате за дозвола, купете си велосипед. Ако и за него сте „социјален случај“, пешачењето е бесплатно и многу поздраво за сите нас.