Бидејќи богомилите верувале дека водата е материја (создадена од Сатанаил), тие целосно го отфрлиле традиционалното христијанско крштевање со вода. За нив, водата не можела да ја исчисти душата; тоа можел да го стори само Светиот Дух.
„Патот на искушението“
Човекот не можел туку-така да се крсти. Кандидатот (нарекуван христијанин) морал со години да живее според строги правила за да докаже дека е достоен:
Да не лаже, да не краде и да не убива.
Да пости строги пости (без месо, млечни производи и вино).
Да го научи Евангелието по Јован на памет.
Едноставност наместо луксуз
Обредот не се вршел во црква со златни олтари и темјан. Се одвивал во обична куќа или на ливада. Единствените реквизити биле:
Маса прекриена со чисто бело платно.
Евангелието по Јован поставено на масата.
Немало свеќи, икони, ниту крстови.
„Полагање на раце“
Кога ќе дојдел моментот, се случувало следново:
Присуство на заедницата: Се собирале „совршените“ (Електи) и верниците.
Исповед: Кандидатот јавно барал прошка за сите свои гревови.
Полагање на раце: Главниот старешина (Деде или Учител) и останатите „совршени“ ги ставале своите десни раце врз главата на кандидатот.
Поставување на Евангелието: Врз главата на кандидатот се ставало самото Евангелие по Јован, како симбол на живиот Христов збор.
Заедничка молитва: Сите присутни ја кажувале молитвата „Оче наш“ (единствената молитва што ја признавале).
Постанување на „Совршен“
По овој обред, човекот престанувал да биде обичен верник и станувал Совршен (Елект). Од тој момент, неговиот живот радикално се менувал:
Целибат: Веќе немал сексуални односи (за да не создава нови тела-затвори за душите).
Строг веганизам: Не смеел да јаде ништо што настанало преку сексуален однос (месо, јајца, млеко). Јаделе само растителна храна и риба (бидејќи во тоа време се верувало дека рибите не се размножуваат сексуално).
Мисионерство: Бил должен да оди од село во село и да го шири учењето.
Зошто ова било опасно за системот?
Овој обред бил директен напад врз моќта на Црквата. Во официјалното христијанство, само ракоположен свештеник со „света вода“ и во „свет објект“ можел да крсти. Богомилите тврделе дека секој што е духовно чист може да го пренесе Светиот Дух на друг. Тие ја демократизирале светоста и го направиле свештенството непотребно.
Интересен детал: Богомилите верувале дека ако некој „совршен“ згреши по крштевањето (на пример, излаже или изеде месо), неговото крштевање „испарува“ и сите што тој ги крстил претходно мораат повторно да се крстат, бидејќи „каналот“ за Светиот Дух бил прекинат.