Прашањето за паркингот е можеби најголемиот предизвик на модерниот град. Тоа е класичен судир помеѓу потребата за мобилност (да стигнеш брзо со кола) и квалитетот на просторот (да имаш каде да чекориш).

​Дали паркингот мора да се плаќа и зошто тоа е поучна лекција за управување со ресурсите

 Зошто се наплаќа дури и кога има доволно места?

​Иако звучи нелогично, наплатата на паркингот во центарот ретко е само за „заработка“. Нејзината вистинска функција е регулација на сообраќајот.

• ​Циркулација (Проток): Ако паркингот е бесплатен, луѓето ќе ги оставаат колите со денови. Плаќањето ги мотивира луѓето да ја завршат работата побрзо и да го ослободат местото за следниот.
• ​Окупирање на јавен простор: 12 метри квадратни (колку што зафаќа едно паркинг место) во центарот на градот е исклучително вредно земјиште. Ако градот го дава бесплатно за приватен автомобил, тој всушност го „субвенционира“ тој возач со заеднички простор кој би можел да биде парк или тротоар.
• ​Одвраќање (Traffic evaporation): Ако паркингот е скап, дел од луѓето ќе одлучат да дојдат со автобус, точак или пеш, со што се намалува метежот за сите.

​Решението не е во „повеќе асфалт“

​Урбанистичката поука вели: „Градењето повеќе паркинзи за да се реши метежот е исто како да олабавувате ремен за да се реши дебелината.“ Колку повеќе паркинг места правите, толку повеќе луѓе ќе се охрабрат да дојдат со кола, и за кратко време пак ќе нема место.

 Како треба да изгледа паметно решение за паркинг?

​За да не биде центарот „бетонска пустина“ полна со коли, се применуваат следниве модели:

Дали мора да се плаќа?

​Во идеален свет, ако градот има вишок простор и совршен јавен превоз, паркингот би можел да биде бесплатен за кратки престои (пр. 30 минути за во драгстор). Но, во реалноста, бесплатниот паркинг во центарот најчесто води до хаос.

​

 Бесплатен паркинг не постои. Некој секогаш плаќа – или возачот преку билет, или граѓаните преку изгубен простор за парк, чист воздух и бучава.