Прашањето за паркингот е можеби најголемиот предизвик на модерниот град. Тоа е класичен судир помеѓу потребата за мобилност (да стигнеш брзо со кола) и квалитетот на просторот (да имаш каде да чекориш).
Дали паркингот мора да се плаќа и зошто тоа е поучна лекција за управување со ресурсите
Зошто се наплаќа дури и кога има доволно места?
Иако звучи нелогично, наплатата на паркингот во центарот ретко е само за „заработка“. Нејзината вистинска функција е регулација на сообраќајот.
- Циркулација (Проток): Ако паркингот е бесплатен, луѓето ќе ги оставаат колите со денови. Плаќањето ги мотивира луѓето да ја завршат работата побрзо и да го ослободат местото за следниот.
- Окупирање на јавен простор: 12 метри квадратни (колку што зафаќа едно паркинг место) во центарот на градот е исклучително вредно земјиште. Ако градот го дава бесплатно за приватен автомобил, тој всушност го „субвенционира“ тој возач со заеднички простор кој би можел да биде парк или тротоар.
- Одвраќање (Traffic evaporation): Ако паркингот е скап, дел од луѓето ќе одлучат да дојдат со автобус, точак или пеш, со што се намалува метежот за сите.
Решението не е во „повеќе асфалт“
Урбанистичката поука вели: „Градењето повеќе паркинзи за да се реши метежот е исто како да олабавувате ремен за да се реши дебелината.“ Колку повеќе паркинг места правите, толку повеќе луѓе ќе се охрабрат да дојдат со кола, и за кратко време пак ќе нема место.
Како треба да изгледа паметно решение за паркинг?
За да не биде центарот „бетонска пустина“ полна со коли, се применуваат следниве модели:
Дали мора да се плаќа?
Во идеален свет, ако градот има вишок простор и совршен јавен превоз, паркингот би можел да биде бесплатен за кратки престои (пр. 30 минути за во драгстор). Но, во реалноста, бесплатниот паркинг во центарот најчесто води до хаос.
Бесплатен паркинг не постои. Некој секогаш плаќа – или возачот преку билет, или граѓаните преку изгубен простор за парк, чист воздух и бучава.
