Во една мала, прашлива продавница за поправка на часовници, влегува помлад човек, облечен во скап костум, постојано гледајќи во својот паметен телефон. Тој нервозно го става на пултот стариот, изгребан сребрен часовник на неговиот дедо.
„Можете ли да го поправите ова до утре? Ми треба за една семејна прослава, чисто како симбол,“ вели тој, веќе посегнувајќи по паричникот. „Плаќам колку и да чини, само завршете го брзо.“
Стариот саатчија, човек со мирни раце и очи кои виделе децении туѓо време, полека го зема часовникот. Не го отвора веднаш. Го врти во дланките, го чувствува металот и вели:
„Овој часовник не застанал затоа што му треба батерија или нов запченик. Застанал затоа што одамна никој не го навил со љубов.“
Младиот човек се насмевнува цинично. „Слушајте, јас верувам во механика, не во поезија. Кажете ми ја цената и да завршиме работа.“
Саатчијата го погледнува директно во очи. „Цената е оваа: Остави го телефонот во џеб. Седни тука пет минути. Раскажи ми една работа што дедо ти ја правеше, а која те тераше да се чувствуваш сигурен. Тоа е мојата тарифа.“
Младиот човек сака да си замине, мислејќи дека старецот е луд. Но, нешто во мирот на дуќанот — во тој нематеријален простор — го запира. Седнува. Почнува да зборува за тоа како дедо му го учел да свирка, како му ги лупел јаболката со тој ист часовник на раката. Додека зборува, неговиот глас омекнува. Лицето му се менува. Нервозата исчезнува.
По пет минути, саатчијата само малку го подмрднува механизмот, го чисти стаклото со мека крпа и му го враќа. Часовникот почнува да отчукува. Тик-так. Тик-так.
„Не му требаше поправка,“ вели старецот. „Му требаше само некој да се сети зошто воопшто постои.“
Младиот човек посегнува по парите, но саатчијата одбива.
„Веќе ми плати со нешто што вреди повеќе од хартија. Ми даде дел од твојот живот и сеќавање. Оди сега на прославата, но не го носи часовникот како накит. Носи го како потсетник дека времето не е пари, туку присуство.“