makgrom

  Ноќта во градот беше немирна. Тесните улички беа осветлени од светлина која не доаѓаше од месечината – туку од оган. Во срцето на градот, голема куќа се гушеше во пламен. Тоа беше домот на градоначалникот, првиот човек во хиерархијата на градот. Толпата се собра, но стравот ја парализираше. Никој не се осмелуваше да влезе во огнот. Од прозорецот на горниот кат се слушаше крик. Жената на градоначалникот беше заробена меѓу пламените. Војниците викаа, но никој не презеде чекор. И тогаш, како сенка од ноќта, се појави тој. Човекот Талкач. Со својата стара наметка и непознато лице, тој без зборови се фрли во пламените. Сите гледаа во неверување. Неговата силуета исчезна меѓу чадот. Се слушаше кршење на дрво и пукање на греди. По мигови што изгледаа како вечност, Талкачот се појави на вратата, носејќи ја жената на градоначалникот во своите раце. Таа беше во бессознание, но жива. Толпата извикуваше, а градоначалникот потрча да ја прегрне. Со солзи во очите, тој падна пред Талкачот и...

Градот веќе шепотеше за него. Некои велеа дека е стар изгубен војник, други – дека е протеран благородник што го изгубил семејството. Некои пак мислеа дека е само скитник без минато. Но сите знаеја едно – каде имаше опасност, таму се појавуваше Талкачот. Една дождлива вечер, кога улиците беа полни со кал и мракот го покриваше градот, група луѓе се собраа во крчмата. Таму беше и градоначалникот, кој не можеше да го тргне од мислите својот таинствен спасител. Токму тогаш влезе стар трговец со патерица, кој ја познаваше половина Македонија. „Знам кој е тој човек,“ рече со глас полн со сомнеж. „Го видов пред години. Имаше жена… и дете. Сè изгуби во пожар што го проголта нивниот дом. Од тогаш, тој не зборува за себе, не сака да биде познат. Скита од град во град, како сенка на сопственото минато.“ Сите замолкнаа. Градоначалникот праша: „Значи тој е човек од месо и крв, а не легенда?“ Трговецот кимна. „Да. Но вистинското име го чувам во себе. Тој не сака да се знае. Ако се открие, ќе...

 Тесните сокаци на градот беа тивки таа ноќ, само ветерот шушкаше низ старите покриви. Човекот Талкач се движеше без бучава, како сенка. Но сенките понекогаш кријат други сенки. Одеднаш, од темнината искокнаа четворица мажи. Бандити, со груби лица и очи навикнати на злосторства. Без збор го нападнаа. Ударите беа брзи, сурови, безмилосни. Талкачот се бореше, но бројот и подлоста на бандитите го надвладеаја. Го удираа со тупаници и стапови, додека на крај не падна на колена. Крвта му се спушташе низ челото, а наметката му беше искината. Еден од нив го пребара и му го одзеде последното нешто што го носеше – малата торбичка со ситници, единствениот знак на неговите патувања. „Овој нема ништо! Глупав талкач!“ – изрече еден и му удри последен удар. Потоа сите се изгубија во темнината, смеeјќи се гласно. Но не знаеја дека некој ги гледаше. Малиот крадец. Скриен зад буре, тој го следеше секој нивен чекор. Ги виде како се повлекуваат кон старите складишта кај реката – нивното скривалиште. С...

   Беше пладне, а градскиот пазар вриеше од луѓе. Гласови, пазарење, мирис на свеж леб и зачини – сè се мешаше во една голема бура од звуци и движења. Но меѓу толпата се движеше и едно сениште – крадец, млад и брз, со раце вешти како змија. Старица со клупче конец и мал кош со зеленчук се сопна кога почувствува дека ѝ го вадат паричникот. „Помош!“ извика таа со слаб глас, но луѓето едвај забележаа – секој си ја бркаше својата трговија. И тогаш, сенката што сите ја познаваа без име се појави. Човекот Талкач. Со еден скок, тргна по крадецот низ метежот. Луѓето се тргаа, кошеви паѓаа, продавците викаа, но Талкачот не престануваше да трча. Неговата стара наметка се веееше, а чекорите одекнуваа како удари на тапан. На крајот од улицата, го стигна крадецот и со цврста рака го фати за рамото. Крадецот испушти неколку паричници што ги собрал од целиот пазар. Талкачот ги зеде сите и го погледна во очи. „Знам кој си,“ рече со глас што не беше ни закана, ни милост – туку вистина. Крадецо...

  Во еден метежен град, каде богатите со своите кочии брзаат низ тесните улици, а сиромашните едвај наоѓаат засолниште, живее човек кого сите го нарекуваат Талкачот. Никој не го знае неговото вистинско име. Носи стара наметка, и секогаш оди со наведната глава, како сенка што никогаш не се задржува долго на едно место. Еден ден, богатиот господин Ставре – познат по својата гордост и студено срце – случајно налетува на Талкачот пред чаршијата. Со поглед полн со презир му вели: „Тргни ми се од патот, скитнику! Вашата валканост не треба да се меша со нашата чест.“ Талкачот молчи и продолжува, без да му одговори. Но истиот ден, судбината подготвува нешто друго. Малку подоцна, ќерката на господинот – младата Елена – играјќи покрај реката, ненадејно се лизга и паѓа во водата. Паниката брзо се шири, но никој не се осмелува да скокне. Само еден човек не двоумеше. Талкачот, без збор, скокнува во реката, ја фаќа девојката и ја извлекува на брегот. Елена кашла, но е жива. Толпата гледа зач...

Технологијата се развива со неверојатна брзина. Секој месец се појавуваат нови уреди, апликации и иновации кои го менуваат начинот на кој живееме и работиме. Еве неколку од најинтересните трендови што ќе го обликуваат секојдневието во блиска иднина: 1. Вештачка интелигенција во секојдневието Од паметни асистенти до алатки кои пишуваат текстови, цртаат слики или преведуваат во реално време – вештачката интелигенција веќе не е иднина, туку реалност. Сè повеќе компании интегрираат АИ во своите производи за да им олеснат на корисниците. 2. Паметни уреди во домот Фрижидери кои сами нарачуваат храна, светилки што се прилагодуваат според расположението и безжични системи за безбедност – паметните домови стануваат стандард. 3. Електрични и автономни возила Автомобилите на иднината не само што ќе се движат на струја, туку и сами ќе возат. Големите производители веќе тестираат автономни возила, а електричните автомобили стануваат сè подостапни. 4. Виртуелна и проширена реалност Од видео игри до ...