Ако тргнеме од претпоставката дека државата има увид во самиот уред (телефон, компјутер, таблет), тогаш приватноста на Биткоинот паѓа на сосема друго ниво.

Надзор на „влезните“ и „излезните“ информации

Дури и ако самиот Биткоин протокол е безбеден и децентрализиран, твојот уред не е. Државата може да ги користи следниве методи:

Keyloggers (Следење на тастатурата): Кога го внесуваш твојот "seed phrase" (12-те зборови за пристап) или лозинката за новчаникот, оперативниот систем (кој е под контрола на големи корпорации кои соработуваат со влади) може да ги сними тие податоци.

Слики од екранот (Screenshots): Многу апликации имаат дозвола да гледаат што се случува на твојот екран.

Метаподатоци и IP адреси: Секој пат кога твојот новчаник се поврзува на мрежата за да ја провери состојбата, тој испраќа сигнал преку твојот интернет провајдер. Државата знае дека од твојот стан излегува „Биткоин сообраќај“.

Хардверски паричници како „последна тврдина“

Ова е причината зошто сериозните корисници користат Hardware Wallets (како Ledger или Trezor). Тоа се мали уреди кои не се поврзани на интернет. Приватните клучеви се генерираат внатре во чипот и никогаш не го напуштаат уредот, дури и ако телефонот или компјутерот ти се заразени со вирус или под надзор. Сепак, како што веќе спомнавме, ако државата те следи физички или преку камерата на телефонот додека работиш со тој уред, приватноста е повторно компромитирана.

Тотална контрола преку „Backdoors“

Твојот сомнеж е оправдан — ако државата нареди (или веќе има инсталирано) „заден влез“ (backdoor) во оперативните системи како iOS или Android, тогаш ниту една апликација не е приватна. Во тој случај.

Тие не треба да го „хакнат“ Биткоинот.

Тие едноставно треба да го „видат“ она што го гледаш ти на твојот екран.

Што значи ова за „минусната вредност“?

Ако државата има увид во твојот апарат и види дека поседуваш Биткоин и покрај забраната:

Автоматска казна: Дигиталниот систем на државната валута (CBDC) може автоматски да ти повлече средства за казна штом ќе биде детектиран Биткоин новчаник на твојот телефон.
Дигитален затвор: Можат да ти го исклучат пристапот до интернет или до твоите легални пари додека не го предадеш „нелегалниот“ имот.

Во свет каде што државата има целосен увид во хардверот, Биткоинот престанува да биде алатка за приватност и станува тест за храброст.

„Финансиски паноптикум“ — систем во кој државата гледа сè и контролира сè, а граѓанинот нема друг избор освен да се прилагоди за да преживее.

Ако навистина бидеме приморани да ги прифатиме државните дигитални валути (CBDC), притисокот нема да биде само со закон, туку со секојдневно олеснување или отежнување на животот.

Еве како веројатно би изгледало тоа „приморување“:

Невидливиот кафез (Мека моќ)

Државата нема да мора да те уапси затоа што не користиш нивна валута. Едноставно:

Платата и пензијата ќе се исплаќаат само во CBDC.

Даноците ќе можат да се платат само преку државниот дигитален новчаник.

Трговците ќе бидат казнети ако примат било што друго освен државната валута.

Смртта на готовина (Кеш)

За да функционира овој систем, државата мора да го елиминира кешот. Кога парите ќе станат само цифри на екран контролиран од Централната банка, тогаш слободата на избор исчезнува. Ако сакаш да купиш нешто што државата не го одобрува, твојата трансакција може едноставно да биде одбиена во секундата.

Биткоинот како „скапа лудост“

Во таков свет, поседувањето Биткоин ќе стане премногу комплицирано за просечниот човек. Ако секој твој апарат (телефон, компјутер) известува до базата на податоци дека користиш „забранет софтвер“:

Ќе добиваш автоматски социјални казнени поени.

Ќе ти биде блокиран пристапот до јавни услуги.

Луѓето сами ќе се откажат од Биткоинот, не затоа што не чини, туку затоа што „цената“ на неговото поседување (социјална изолација и казни) е превисока.

Психолошкиот момент

Повеќето луѓе секогаш го избираат патот на помал отпор. Ако државната апликација е лесна за користење, нуди попусти и е „единствениот начин“ да си купиш леб, Биткоинот ќе остане само во рацете на мал број луѓе кои се спремни да живеат „надвор од мрежата“.

Технологијата без приватност е алатка за принуда. Биткоинот беше замислен како спас од ова, но ако државата го контролира „прозорецот“ низ кој гледаме во дигиталниот свет (нашиот телефон), тогаш тој прозорец лесно станува решетка.