Детето е огледало, а не проект кој треба да се „поправи“.
Во психологијата ова се нарекува моделирање на однесувањето. Ако родителот зборува за штетноста на екраните додека истовремено го проверува својот телефон на секои пет минути, детето ја прима пораката дека „екранот е највредното нешто во просторијата“.
За еден родител да го зачува своето „ЈАС“ и да биде вистински пример, еве неколку „правила за возрасни“ кои прават огромна разлика:
Моќта на „Очен контакт“ vs. „Екран контакт“
Најголемиот подарок што родителот може да му го даде на детето е целосно внимание.
Кога детето ќе ви се обрати, спуштете го телефонот со екранот надолу или тргнете го настрана. Тој мал гест му вели на детето: „Ти си поважен од она што се случува на мојот телефон“.
Дигитален минимализам на родителот
Ако родителот нема свои хобија, интереси и моменти на тишина, тој несвесно бега во социјалните мрежи.
Кога детето гледа родител кој чита книга, работи во градината, вежба или едноставно одмара без уред, тоа учи дека животот е богат и надвор од дигиталниот свет.
„Паркирање“ на телефонот
Воведете правило: штом влезете дома по работа, телефонот оди во „паркинг зона“ (на пример, на висока полица во ходникот) барем за првите два часа поминати со семејството.
Автентичност пред перфекција
Денешните родители често се под притисок да изгледаат совршено на социјалните мрежи.
Градењето на сопственото „ЈАС“ значи да се биде присутен во моментот, наместо постојано да се размислува како тој момент да се фотографира за Instagram. Детето ја чувствува таа автентичност.
Најдобрата апликација за развој на детето е присутниот родител. Кога родителот има свој внатрешен мир, интегритет и јасни граници кон технологијата, детето нема потреба од долги предавања — тоа едноставно го следи патот што е веќе осветлен.