Тишината на металните чукања
Годината беше 1921. Улиците беа сиви, покриени со кал и страв. Николај седеше во својата мала работилница, опкружен со стотици часовници кои отчукуваа во совршен ритам. Тоа беше единствениот ред што му преостана.
Едно утро, на неговата врата се појави плакат со наслов: „Закон за заштита на револуционерниот поредок“. Го напишале „волците“ од новиот комитет. Законот велеше дека секој граѓанин е должен да пријави „сомнително однесување“ или „складирање на ресурси кои му припаѓаат на народот“.
Николај воздивна. „Јас поправам часовници“, си помисли. „Мене законот не ме допира. Јас сум чесен човек.“
По една недела, во дуќанот влезе еден млад човек со кожна јакна и ладен поглед – агент на ЧЕКА. Не бараше да му се поправи часовникот. Бараше список.
— „Николај, кој од твоите муштерии плаќа со златни монети? Кој носи часовници што вредат повеќе од лебот на работникот?“ — праша агентот, додека со прстот поминуваше преку една фина сребрена направа.
— „Јас не гледам во монетите, господине. Гледам во механизмите,“ — одговори Николај со треперлив глас.
Следниот ден, законот беше „надграден“. Сега, молчењето се сметаше за соучесништво. Волкот веќе не чекаше некој да направи криминал; тој создаде закон според кој дури и твојата неутралност е грев.
Една ноќ, чизми одекнаа на калдрмата пред неговиот прозорец. Николај беше извлечен од креветот. Неговата вина? Кај него бил најден часовник на поранешен професор кој бил прогласен за „непријател на народот“.
— „Но, тој само го донесе за чистење!“ — викаше Николај додека го влечеа низ ладниот ходник на станицата.
Иследникот, човек со мирни очи кој го напишал извештајот, само се насмевна:
— „Законот вели дека си чувал сопственост на непријател. А законот, Николај, е напишан за да ја исчисти шумата. Ако си гранка што му пречи на волкот, ќе бидеш скршена. Не е важно дали си виновен пред Бога, важно е дека си пречка за Редот.“
Николај заврши во работен логор во Сибир. Таму, неговите вешти прсти кои некогаш склопуваа фини запчаници, сега кршеа мраз.
Додека лежеше на замрзнатата земја, сфати една горчлива вистина: Кога волкот го пишува законот, тој никогаш не остава простор за невиност. Тој остава само простор за послушност или за вечера.