​Дали сте човек кој живее од „медиумски остатоци“

 

Кога нашиот ум е исполнет со „остатоци“ од вести, социјални мрежи, политички драми и туѓи животи, ние всушност престануваме да го живееме сопствениот живот. Наместо да газиме на сопствената земја, ние се движиме низ магла од информации кои:

1. ​Не се наши: Тоа се туѓи проблеми, туѓи успеси и туѓи конфликти.
2. ​Не можеме да ги промениме: Најголемиот дел од тие информации само нè прават немоќни набљудувачи, создавајќи бесплодна анксиозност.
3. ​Ни го крадат „сега“: Додека го анализираме она што го кажал некој на екранот, не го забележуваме човекот што седи спроти нас или сонцето што влегува низ прозорецот.

​

​Тој свет е дизајниран да ни биде забавен или страшен, но не и корисен. Тој не нè храни, не нè смирува и не нè прави подобри луѓе. Тоа е свет на „сенки“ на ѕидот од пештерата, како што би рекол Платон.

​Човек кој живее од „медиумски остатоци“ е како некој што се обидува да се најаде гледајќи слики од храна. Тој постојано „џвака“ информации, а неговата душа останува гладна за вистинско искуство.

​

Како да се излезе од тој бескорисен свет?

​Единствениот пат назад е радикалното враќање кон сетилата и кон непосредната околина.

​Наместо „што се случува во светот?“, да се запрашаме „што се случува во мојата соба?“.

​Наместо „кој што објавил?“, да се запрашаме „како се чувствува моето тело во овој миг?“.

​

Тоа е чин на бунт против „информативниот шум“. Кога ќе го исчистиме умот од тие бескорисни мисли, останува празен простор. На почетокот тој простор е застрашувачки, но токму таму — во таа чистина — почнуваат да никнуваат нашите вистински вредности.

​

„Најголемиот дел од она што го слушаме е бучава; најголемиот дел од она што го гледаме е илузија. 

Но вистината е секогаш поблиску отколку што мислиме.“