Кога нашиот ум е исполнет со „остатоци“ од вести, социјални мрежи, политички драми и туѓи животи, ние всушност престануваме да го живееме сопствениот живот. Наместо да газиме на сопствената земја, ние се движиме низ магла од информации кои:
- Не се наши: Тоа се туѓи проблеми, туѓи успеси и туѓи конфликти.
- Не можеме да ги промениме: Најголемиот дел од тие информации само нè прават немоќни набљудувачи, создавајќи бесплодна анксиозност.
- Ни го крадат „сега“: Додека го анализираме она што го кажал некој на екранот, не го забележуваме човекот што седи спроти нас или сонцето што влегува низ прозорецот.
Тој свет е дизајниран да ни биде забавен или страшен, но не и корисен. Тој не нè храни, не нè смирува и не нè прави подобри луѓе. Тоа е свет на „сенки“ на ѕидот од пештерата, како што би рекол Платон.
Човек кој живее од „медиумски остатоци“ е како некој што се обидува да се најаде гледајќи слики од храна. Тој постојано „џвака“ информации, а неговата душа останува гладна за вистинско искуство.
Како да се излезе од тој бескорисен свет?
Единствениот пат назад е радикалното враќање кон сетилата и кон непосредната околина.
Наместо „што се случува во светот?“, да се запрашаме „што се случува во мојата соба?“.
Наместо „кој што објавил?“, да се запрашаме „како се чувствува моето тело во овој миг?“.
Тоа е чин на бунт против „информативниот шум“. Кога ќе го исчистиме умот од тие бескорисни мисли, останува празен простор. На почетокот тој простор е застрашувачки, но токму таму — во таа чистина — почнуваат да никнуваат нашите вистински вредности.
„Најголемиот дел од она што го слушаме е бучава; најголемиот дел од она што го гледаме е илузија.
Но вистината е секогаш поблиску отколку што мислиме.“