Идејата на Илон Маск за изградба на град на Месечината (а подоцна и на Марс) е типичен пример за неговиот „hardcore“ оптимизам и верување во технологијата. Тоа е проект кој истовремено предизвикува воодушевување кај футуристите и скептицизам кај научниците.
Месечината како „бензинска станица“
Маск не ја гледа Месечината само како крајна дестинација, туку како Starbase во вселената. Поради слабата гравитација (шест пати помала од Земјината), лансирањето ракети од таму е многу поевтино. Ако успееме да извлечеме мраз од лунарните полови и да го претвориме во ракетно гориво, Месечината станува клучна попатна станица за летови кон Марс.
Технолошкиот оптимизам vs. Реалноста
Маск има навика да поставува екстремно амбициозни рокови (т.н. Elon time). Додека неговата компанија SpaceX со ракетата Starship навистина ги поместува границите, изградбата на самоодржлив град е огромен предизвик:
Радијација: Месечината нема атмосфера ниту магнетно поле за заштита.
Ресурси: Како ќе се произведува храна и кислород на долг рок?
Психологија: Животот во затворени куполи без можност за излегување на свеж воздух е огромен товар за човечката психа.
Резервен план за човештвото
Неговата главна филозофија е дека човештвото мора да стане мултипланетарен вид за да го преживее евентуалното самоуништување на Земјата (било преку војна, вештачка интелигенција или климатски катастрофи). Градот на Месечината е „бекап“ на нашата цивилизација.
Желбата на Маск е фасцинантен спој на научна фантастика и бизнис логика. Иако звучи како сценарио од филм, историјата покажа дека тој често го остварува она што другите го сметаат за невозможно (како што се вертикалното слетување на ракетите).
Сепак, постои и оправдана критика: дали треба да трошиме трилиони долари за „град на Месечината“ додека нашата сопствена планета се соочува со еколошка криза? Маск би одговорил дека можеме (и мораме) да ги правиме и двете работи истовремено.