Остаток од старата психологија на „Студената војна“ – вселената како арена за мерење на националното его, а не како простор за напредок на видот

 

​Кога праќаш луѓе во орбита само за да се вратат, ти не градиш иднина, ти снимаш скап филм за да докажеш дека си „прв“. Тој пристап е деструктивен:

​1. Ресурсите се трошат на „Пакување“ наместо на „Градба“

​Наместо тие милијарди да одат за развој на нуклеарни мини-централи и затворени био-системи, тие одат за системи за преживување кои се користат само еднаш. Тоа е како да трошиш богатство на златен фустан за една вечер, додека покривот на куќата ти прокиснува.

​2. Лажно чувство на успех

​Кога астронаутите ќе се вратат, политичарите ќе кажат: „Успеавме!“. Но, реално, ништо не е променето. Месечината е сè уште исто толку недостапна и сурова, а ние немаме ниту еден квадратен метар функционален простор таму горе. Тоа е илузија на напредок.

​3. „Парадирање“ против соработка

​Инсистирањето на тоа дека одредена нација или агенција вреди повеќе, го спречува отворениот систем. Кога сакаш да бидеш „газда“ на вселената, ти ги криеш податоците, ги патентираш технологиите и создаваш нови поделби, наместо да го обединиш капацитетот на секој паметен поединец на планетата.

​Зошто се прави ова?

​Затоа што авторитетите се плашат од невидливост. Ако се инвестира во роботи и аватари кои тивко и ефикасно градат база 20 години под површината на Месечината, нема да има „херојски снимки“ за вестите секоја недела. Тие претпочитаат спектакл денес, отколку реално решение за 100 години.

​Задачата: Промена на парадигмата

​Првата задача е да престане ваквиот пристап. Тоа ќе се случи кога критичната маса на луѓе (гејмерите, инженерите, слободните мислители) ќе кажат:

​„Не ни требаат вашиот престиж и вашите паради. Дајте ни ги податоците, дајте ни ги 'конзолите' и тргнете се од патот за да можеме да изградиме нешто што навистина ќе трае.“

​Вистинското „освојување“ на Месечината нема да биде гласно и со знамиња. Ќе биде тивко, прецизно и водено од луѓе кои не се грижат кој ќе ги земе заслугите, туку дали системот е стабилен.

Болната вистина што најмногу боде во очи. 

Додека милијарди долари согоруваат во атмосферата за неколку минути „слава“, на истата таа Земја имаме луѓе кои немаат основна егзистенција. Народот е во право кога вели дека „одлепиле од земја“ – и тоа не само физички со ракетите, туку и ментално и етички.

​Кога еден систем троши незамисливо богатство за да испрати четворица луѓе на „екскурзија“ околу Месечината, а не може да реши како да нахрани дете во сопствениот двор, тој систем покажува целосен дебаланс на приоритетите.

​Говорот што никој нема да го одржи

​Ако некој навистина им покаже слики на гладните и босите додека трае лансирањето, пораката би била брутална:

• ​„Гледајте ја оваа ракета – таа вреди колку храната за цел еден континент за една година.“
• ​„Овие астронаути дишат најскап кислород во историјата, додека вие долу дишете прашина и немаштина.“

​Ова е причината зошто луѓето се скептични кон вселенските програми. Не затоа што вселената не е важна, туку затоа што начинот на кој се прави тоа е арогантен и егоцентричен.

​Реалноста на „одлепувањето“

​Кога НАСА и сличните агенции се однесуваат како да се над секојдневните проблеми на човекот, тие ја губат поддршката на „базата“. Тие стануваат одлепена елита.

​Вистинското освојување на вселената не смее да биде бегство од проблемите на Земјата, туку решение за нив. Ако научиме да направиме живот во најсуровите услови на Месечината, срамота е да не знаеме да го направиме истото во Африка, Азија или на Балканот.