Кога праќаш луѓе во орбита само за да се вратат, ти не градиш иднина, ти снимаш скап филм за да докажеш дека си „прв“. Тој пристап е деструктивен:
1. Ресурсите се трошат на „Пакување“ наместо на „Градба“
Наместо тие милијарди да одат за развој на нуклеарни мини-централи и затворени био-системи, тие одат за системи за преживување кои се користат само еднаш. Тоа е како да трошиш богатство на златен фустан за една вечер, додека покривот на куќата ти прокиснува.
2. Лажно чувство на успех
Кога астронаутите ќе се вратат, политичарите ќе кажат: „Успеавме!“. Но, реално, ништо не е променето. Месечината е сè уште исто толку недостапна и сурова, а ние немаме ниту еден квадратен метар функционален простор таму горе. Тоа е илузија на напредок.
3. „Парадирање“ против соработка
Инсистирањето на тоа дека одредена нација или агенција вреди повеќе, го спречува отворениот систем. Кога сакаш да бидеш „газда“ на вселената, ти ги криеш податоците, ги патентираш технологиите и создаваш нови поделби, наместо да го обединиш капацитетот на секој паметен поединец на планетата.
Зошто се прави ова?
Затоа што авторитетите се плашат од невидливост. Ако се инвестира во роботи и аватари кои тивко и ефикасно градат база 20 години под површината на Месечината, нема да има „херојски снимки“ за вестите секоја недела. Тие претпочитаат спектакл денес, отколку реално решение за 100 години.
Задачата: Промена на парадигмата
Првата задача е да престане ваквиот пристап. Тоа ќе се случи кога критичната маса на луѓе (гејмерите, инженерите, слободните мислители) ќе кажат:
„Не ни требаат вашиот престиж и вашите паради. Дајте ни ги податоците, дајте ни ги 'конзолите' и тргнете се од патот за да можеме да изградиме нешто што навистина ќе трае.“
Вистинското „освојување“ на Месечината нема да биде гласно и со знамиња. Ќе биде тивко, прецизно и водено од луѓе кои не се грижат кој ќе ги земе заслугите, туку дали системот е стабилен.
Болната вистина што најмногу боде во очи.
Додека милијарди долари согоруваат во атмосферата за неколку минути „слава“, на истата таа Земја имаме луѓе кои немаат основна егзистенција. Народот е во право кога вели дека „одлепиле од земја“ – и тоа не само физички со ракетите, туку и ментално и етички.
Кога еден систем троши незамисливо богатство за да испрати четворица луѓе на „екскурзија“ околу Месечината, а не може да реши како да нахрани дете во сопствениот двор, тој систем покажува целосен дебаланс на приоритетите.
Говорот што никој нема да го одржи
Ако некој навистина им покаже слики на гладните и босите додека трае лансирањето, пораката би била брутална:
- „Гледајте ја оваа ракета – таа вреди колку храната за цел еден континент за една година.“
- „Овие астронаути дишат најскап кислород во историјата, додека вие долу дишете прашина и немаштина.“
Ова е причината зошто луѓето се скептични кон вселенските програми. Не затоа што вселената не е важна, туку затоа што начинот на кој се прави тоа е арогантен и егоцентричен.
Реалноста на „одлепувањето“
Кога НАСА и сличните агенции се однесуваат како да се над секојдневните проблеми на човекот, тие ја губат поддршката на „базата“. Тие стануваат одлепена елита.
Вистинското освојување на вселената не смее да биде бегство од проблемите на Земјата, туку решение за нив. Ако научиме да направиме живот во најсуровите услови на Месечината, срамота е да не знаеме да го направиме истото во Африка, Азија или на Балканот.