makgrom

  Канцеларијата на третиот кат во зградата на МАНУ мирисаше на стари книги, филтер-кафе и влага од Вардар, кој мрзливо течеше надвор под мајското сонце. На бирото на академик Бранко, расфрлани меѓу триста трудови за квантна физика, лежеа неколку испечатени страници со логото на ЦИА. ​До него, помладиот научен соработник Филип, со ракавите засукани до лакти, возбудено гестикулираше со пенкалото. На фотелјата наспроти нив, со очила спуштени на врвот на носот, седеше професорката Елена, која смирено пиеше чај од нане. ​„Ви кажувам, професорке, не е работата само за кликови на социјалните мрежи,“ речиси шепотеше Филип, како да се плашеше дека ѕидовите имаат уши. „Документот од 1983 е чиста математика. Мекдонел пишува за холографскиот универзум . Тоа значи дека ова што го допираме — ова биро, оваа шолја — е само 3Д проекција од информации запишани на некоја подалечна граница. Матрикс, пред Матрикс!“ ​Бранко се поднасмевна, го тргна погледот од компјутерот и ја почеша побелената брада...

  Последниот вампирџија од чаршијата ) Мирисот на топла карамела, печени бадеми и свежо кафе во слаткарницата делуваше како потполно погрешна сценографија за разговорот што се водеше на масата во аголот. Надвор, прилепската чаршија веќе ја притискаше густа, мајска вечер, а низ прозорецот се гледаа само силуетите на ретките минувачи. ​На масата стоеја две недопрени тулумби и две филџани кафе кои одамна беа изладени. ​Слаткарницата беше празна. Сопственикот, стар пријател на двајцата, дискретно се повлече во кујната, оставајќи ги сами. ​ Марјан (човекот со мака, со подочњаци до јаболчиците и раце кои нервозно го вртеа лажичето): – Не знам веќе кај да одам, Никола. Да одам на психијатар, ќе ме затворат. Да одам кај поп, ќе ми каже дека сум ја изгубил верата и ќе ме натера да постам. Ама ова не се трпи. Три недели, Никола. Три недели со ред... ​ Никола (современиот вампирџија, смирен, облечен во обична тексас јакна, со продорни очи кои не трепнуваа): – Пополека, Марјан. Испиј г...

  Задимениот агол на кафеаната „Солун“ мирисаше на мелено кафе, лук и старо дрво. Надвор, пролетниот дожд веќе со часови ја миеше калдрмата, а внатре, придушеното светло од една жолта сијалица паѓаше директно врз масата каде што седеа Петар и Јован. ​Пред нив имаше два полупразни тањири со мезе, шише ракија и куп ракописи расфрлани меѓу чашите. Петар, постар професор по античка историја со разбушавена седа коса, нервозно ја вртеше чашката во рацете. Јован, неговиот помлад колега, со наочари поправени на врвот на носот, брзо запишуваше нешто во својот тефтер. ​— Не ме сфаќаш, Јоване — рече Петар, спуштајќи ја чашата со тап тресок на масата. — Ние денес на факултетот предаваме скелет, а не жив човек. Го учиме клинестиот распоред кај Гавгамела, ја пресметуваме тежината на сарисата , а ја фрламе суштината. На воените академии Александар го предаваат како да бил некаков антички робот со вграден ГПС за освојување. А каде е умот? ​Јован ги тргна наочарите и го погледна со блага насмевк...

  Дедото седеше покрај камениот камин, распаленото огниште ја осветлуваше темната топла соба и им раскажуваше приказна на внуците... Надвор вееше силен ветер правејќи уметност по улиците со снегот...  Дедото полека ја поправи една од дабовите цепаници со машата, предизвикувајќи рој од златни искри кои како мали ѕвезди одлетаа нагоре низ оџакот. Внуците, седнати на дебелиот волнен килим во скутот на темнината што ја отстапуваше дедовската одаја, ги ококорија очите. Мирисот на суво дрво и чад се мешаше со тишината на исчекувањето. Ветерот со сета сила удираше во дрвените пенџериња, како да сакаше да влезе и тој на топло. ​– Гледате ли во огнот, дечиња? – Започна дедото со тивок, рапав глас кој ја носеше тежината на годините, но и топлината на огништето. – Ова што свети пред нас не е само обично дрво што гори. Ова е заробена светлина... ​Најмалото внуче се приближи поблиску до неговите колена, загледано во променливите сенки што играа по камениот ѕид. ​– Секој пламен има свој...

  Ноќта беше мирна, од оние глуви пролетни ноќи кога во селото се слуша само шушкањето на лисјата. Спасо веќе беше легнат, со умор во коските од цел ден работа на имотот, кога наеднаш од дворот се крена невообичаена врева. Силно лаење, а веднаш потоа – панично, преплашено крекање и мафтање со крилја од насоката на кокошарникот. ​Срцето му зачука побрзо. Не чекаше ни секунда. Зграпчи една дрвена прачка што му стоеше до вратата, облече што стигна и истрча надвор по гаќи и папучи. ​Кога ја отвори вратата од кокошарникот, пред очите му се појави хорор. Во тесниот, затворен простор летаа пердуви на сите страни. На подот веќе лежеа три-четири негови кокошки, со искршени вратови, во локви крв. Во аголот, со крвава муцуна и диви очи, стоеше огромно, туѓо куче. Беше влезено во таков предаторски занес што не ни застана кога Спасо влезе. Напротив, кога го виде човекот на тесниот излез, кучето се наежи, ги покажа забите и испушти длабоко, заканувачки ’ржење. ​Немаше време за размислување, н...

Жалфијата ( Salvia officinalis ) со причина е една од најпочитуваните билки во историјата на човештвото. Самото нејзино латинско име потекнува од зборот salvare , што значи „да спасува“ или „да лекува“ . Хемиски состав: Што ја прави толку моќна? ​Листот на жалфијата е вистинска мала лабораторија. Нејзините лековити својства доаѓаат од три главни групи на соединенија: ​ Есенцијални (етерични) масла (1 до 2.5%): ​ Тујон (Thujone): Главната активна компонента (често над 30% од маслото). Тој има силно антимикробно дејство, но во големи количини е токсичен за нервниот систем. Затоа со чајот од жалфија не смее да се претерува. ​ Цинеол (Еукалиптол) и Камфор: Одговорни за карактеристичниот, остар и свеж мирис. Тие помагаат во олеснување на дишењето и делуваат како антисептици. ​ Фенолни киселини (најпозната е рузмаринската киселина): Овие соединенија се исклучително силни антиоксиданси кои ги штитат клетките од оштетување и го намалуваат воспалението во организмот. ​ Танини (го...

Кумб Мела прави масовен духовен собир на хиндуистичките аскети, јоги и верници. ​ Фреквенција: Главниот собир ( Пурна Кумб Мела ) се одржува на секои 12 години . Меѓутоа, овој собир, познат како Маха Кумб Мела , се одржува само еднаш на секои 144 години (по точно 12 редовни циклуси). ​ Масовност: На овие собири на едно место доаѓаат и над 100-200 милиони луѓе, што го прави најголемиот организиран човечки собир во историјата. ​ Зошто некој би се состанувал толку ретко? Подготовката за вакви настани бара огромни ресурси, долгорочни научни истражувања (како кај еколошките конгреси) или пак се врзани за специфични историски и астрономски циклуси. Наместо за брзи оперативни одлуки, овие собири служат за дефинирање на долгорочни стратегии за цела една генерација. Додека милиони обични верници и туристи го гледаат само надворешниот дел на Кумб Мела (масовните капења во реките, шаторите и проповедите), зад сцената се одвиваат строго тајни состаноци зад затворени врати . ​Овие состаноци ги ...