Добредојдовте во Апсурдистан: Каде возачката дозвола е „непотребен моден додаток“

​Се извинувам, дали јас нешто пропуштив или во меѓувреме Њутн ги повлече законите за физика, а државата реши дека правилата се всушност само „пријателски совети“ кои не мора да ги почитуваме ако многу викаме на улица?

​Најновиот хит во нашата мала, колоритна држава не е нова песна на Евровизија, туку протест против поседувањето возачки дозволи. Да, добро прочитавте. Луѓе излегуваат на улица за да го одбранат своето „суверено право“ да управуваат со тон и половина железо без да поминат ниту еден час обука, без да знаат што значи црвен триаголник и, очигледно, без трошка срам.

​Зошто да учиш кога можеш да протестираш?

​Целиот концепт е генијален во својата глупавост. Зошто некој би трошел време на предавања, полигони и градско возење, кога може едноставно да се качи во автомобилот и да се надева дека гравитацијата и среќата ќе завршат работа?

​Според оваа логика, предлагам веднаш да се организираат уште неколку протести за „правда“:

• ​Протест на „хирурзи“ на диво: Бараме право да оперираме слепо црево со кујнски нож. Дипломата е само лист хартија што ни ја ограничува креативноста!
• ​Протест на пилоти-аматери: Зошто ми е дозвола за летање? Јас ја знам „принципиелната“ насока – нагоре и право. Ако паднам, државата е виновна што ставила згради на мојот пат.
• ​Протест против гравитацијата: Бараме итно укинување на паѓањето кога скокаме од тераса. Тоа е дискриминација на луѓето кои сакаат да летаат, а немаат крилја.

​Возилото како „жртва“ на системот

​Најтрагикомичниот дел е лелекањето за одземените возила. „Ми ја зедоа колата затоа што немав дозвола!“. Па, друже, тоа не е казна, тоа е хуманитарна акција за спасување животи – твојот и мојот. Да му дозволиш на човек без дозвола да вози е исто како да му дадеш на дете набиен пиштол и да му кажеш: „Играј си, само внимавај на прозорците“.

​Живееме во општество каде што одговорноста стана „непознат поим“. Ако те фатат во прекршок, не велиш „згрешив“, туку организираш протест и бараш државата да ти се извини што те фатила.

​Ако им се исполни желбата на овие „борци за слобода“, предлагам следниот пат кога ќе возите, наместо појас, да облечете оклоп и да се прекрстите. Зашто во Апсурдистан, патот не е место за патување, туку арена за гладијатори каде што најсилното правило е: „Не ми треба закон, јас знам да возам!“

​Заклучок за денот: Ако знаењето е моќ, ние дефинитивно сме најнемоќната нација во светот. Но, барем сме гласни во тоа.