Лојалноста е мит

 

Лојалноста е мит звучи сурово, но во денешниот економски пејзаж, тоа е повеќе реална стратегија за преживување отколку недостаток на карактер. Времето кога некој се вработуваше во млади години и се пензионираше со златен часовник од истата фирма е веќе минато.

​Еве зошто „магичната граница“ од 10 години стана вистинска реткост:

​1. Казна за лојалност (Loyalty Penalty)

​Ова е можеби најсилниот фактор. Статистиките покажуваат дека вработените кои менуваат работа на секои 2–3 години често остваруваат поголем скок во платата отколку оние кои чекаат годишно покачување во истата фирма. Буџетите за регрутирање нови кадри се речиси секогаш поголеми од буџетите за задржување на постоечките.

​2. Стаклен плафон и стагнација

​По десет години во иста средина, кривата на учење често станува рамна линија. Вработените чувствуваат дека:

• ​Ги совладале сите процеси и нема нов предизвик.
• ​Позициите над нив се зафатени од менаџери кои немаат намера да си одат.
• ​Нивните вештини стануваат застарени бидејќи не се изложени на нови технологии или методологии од други индустрии.

​3. Промена на психолошкиот договор

​Порано постоеше премолчен договор: „Ти дај ни ја својата младост и трудољубивост, ние ќе ти дадеме доживотна сигурност.“ Денес, компаниите лесно прават масовни отпуштања (layoffs) за да ги задоволат акционерите. Вработените го гледаат тоа и сфаќаат дека единствената вистинска сигурност е нивната пазарна вредност, а не името на фирмата во договорот.

​4. Потрага по подобра рамнотежа (Burnout)

​Десет години во иста култура може да доведе до заситеност или прегорување. Промената на работата често е најбрзиот начин за:

• ​Постигнување подобар баланс меѓу работата и приватниот живот.
• ​Промена на токсична работна средина која со години се таложела.
• ​Работа од далечина (Remote work) која сегашната фирма можеби не ја нуди.

​Што добиваат оние што си одат?

Лојалноста денес не е кон фирмата, туку кон сопствената кариера и семејство. Компаниите кои сакаат да ги задржат луѓето десет години мораат да понудат многу повеќе од „семејна атмосфера“ – мораат да понудат континуиран раст, пазарни плати и вистинска грижа за вработениот како индивидуа.