Марко го започнуваше денот уште пред да ги отвори очите. Неговата рака, по автоматизам, го бараше телефонот на ноќната маса. Првите десет минути од секој негов ден им припаѓаа на луѓе кои не ги познаваше: вести за војни на другиот крај на светот, политички препукувања, нови модели на автомобили што не можеше да си ги дозволи и совршено филтрирани ручеци на неговите познаници.
До моментот кога ќе станеше да пие кафе, неговиот ум веќе беше „затрупан“ со илјадници непотребни зборови. Се чувствуваше како неговиот мозок да е преполна корпа за отпадоци.
Едно утро, се случи нешто незамисливо. Телефонот му падна на плочките во кујната. Екранот се распрсна во илјада парчиња и едноставно — изгасна.
Во првите неколку часа, Марко чувствуваше физичка нервоза. Имаше впечаток дека ако не знае „што се случува во светот“, тој свет ќе престане да постои. Посегнуваше кон празниот џеб на секои две минути. Се чувствуваше отсечен, како астронаут на кој му прекинала врската со Земјата.
Бидејќи немаше што да „џвака“ со умот, Марко беше принуден да гледа низ прозорецот додека го пиеше кафето. За првпат по многу месеци, забележа како светлината паѓа врз листовите на неговото цвеќе. Забележа дека соседот ја поправил оградата. Забележа дека птиците во неговиот двор имаат различен ритам на пеење.
Попладнето излезе на прошетка во паркот. Без слушалки во ушите, за првпат го слушна звукот на сопствените чекори на асфалтот.
На една клупа го виде неговиот стар познаник, чичко Петар, кој секогаш изгледаше необично смирен. Марко му ја раскажа својата „трагедија“ со телефонот.
Старецот се насмевна и му рече:
— „Знаеш, Марко, ти сега не си изгубен. Ти само што се врати дома. Додека го гледаше тој мал екран, ти живееше во свет кој ти ја крадеше душата за да ти продаде мислења што не се твои. Сега, кога екранот е црн, ти конечно можеш да видиш какви бои има твојот сопствен живот.“
Кога Марко по неколку дена го поправи телефонот, веќе не беше истиот човек. Не го фрли уредот — му требаше за работа и за семејството — но воспостави нов закон за својот внатрешен мир:
- Првиот и последниот час од денот се „зона на тишината“. Тогаш екранот е изгаснат. Тоа е време за неговите мисли, за неговиот дишење, за неговото кафе.
- Пред да прочита некоја вест, се прашуваше: „Дали оваа информација ме прави подобар човек или само ме полни со страв?“ Ако е страв, само ја прескокнуваше.
- Кога разговараше со некого, телефонот не стоеше на масата. Стоеше во ранецот.
Денес, Марко сè уште знае што се случува во светот, но многу подобро знае што се случува во неговото срце. Тој веќе не носи „туѓ ранец“ полн со медиумски камења.