Страницата 25

Image
  Канцеларијата на третиот кат во зградата на МАНУ мирисаше на стари книги, филтер-кафе и влага од Вардар, кој мрзливо течеше надвор под мајското сонце. На бирото на академик Бранко, расфрлани меѓу триста трудови за квантна физика, лежеа неколку испечатени страници со логото на ЦИА. ​До него, помладиот научен соработник Филип, со ракавите засукани до лакти, возбудено гестикулираше со пенкалото. На фотелјата наспроти нив, со очила спуштени на врвот на носот, седеше професорката Елена, која смирено пиеше чај од нане. ​„Ви кажувам, професорке, не е работата само за кликови на социјалните мрежи,“ речиси шепотеше Филип, како да се плашеше дека ѕидовите имаат уши. „Документот од 1983 е чиста математика. Мекдонел пишува за холографскиот универзум . Тоа значи дека ова што го допираме — ова биро, оваа шолја — е само 3Д проекција од информации запишани на некоја подалечна граница. Матрикс, пред Матрикс!“ ​Бранко се поднасмевна, го тргна погледот од компјутерот и ја почеша побелената брада...

🌒 Сенката што не замина

 

Во едно село над Преспа, под ридот каде сонцето секогаш заоѓа побавно, живееше човек што велеше дека има „вишок сенка“.

Каде и да стоел, покрај него имало уште една — не сосема иста, малку подолга, малку подлабока.


Селаните прво се смееја, потоа почнаа да го избегнуваат. Велат дека ноќе, кога излегувал да пуши на чардак, сенката му останувала да стои и кога тој ќе влезел внатре.


Еден зимски ден, кога се стопи последниот снег, човекот исчезна.

Само сенката му остана — на ѕидот од плевната, како изгорена со сонце.

И до ден-денес таму не расте ништо. Ни трева, ни мов.


Поминаа години. Селото речиси опустя — младите си заминаа, старите се стопија како снег под сонце.

Само една куќа остана недопрена: онаа под ридот, со плевната што ја избегнуваше тревата.


Еден пролетен ден, таму пристигна човек од градот — етнолог, дојден да собира преданија.

Слушнал за „сенката што не заминала“ и сакал да види дали навистина постои.


Кога ја најде плевната, воздухот беше чудно густ. Внатре мирисаше на старо дрво и нешто што не можеше да го именува.

Сончев зрак влегуваше низ отворот на покривот и паѓаше токму таму — каде на ѕидот стоеше темна отпечатка во човечки облик.


Го допре ѕидот со рака — беше топол.

И во истиот миг, зад него, сенката се помести. Не неговата — туку другата.


Етнологот избега надвор, но сонцето веќе заоѓаше. И додека трчаше по патеката, го следеше две сенки...

Сенката што не замина

© Mak Grom — Духот на Македонија

Comments

Popular posts from this blog

Заробена светлина: Разговор покрај огништето

Влијанието на кафето врз организмот 

Фреквенција во мракот

Проклетството на Вавилон и Александар

​Ова не е обичен јогурт, ова е Македонскиот „Ајран“

Космополитизам пред самиот збор воопшто да биде измислен

Александар III Македонски и моштите на св. Еремија

Вовчето Ќиро или вовчињата

Како и зошто настанала краватата

Кралството во главата и гласот на Матицата