Страницата 25

Image
  Канцеларијата на третиот кат во зградата на МАНУ мирисаше на стари книги, филтер-кафе и влага од Вардар, кој мрзливо течеше надвор под мајското сонце. На бирото на академик Бранко, расфрлани меѓу триста трудови за квантна физика, лежеа неколку испечатени страници со логото на ЦИА. ​До него, помладиот научен соработник Филип, со ракавите засукани до лакти, возбудено гестикулираше со пенкалото. На фотелјата наспроти нив, со очила спуштени на врвот на носот, седеше професорката Елена, која смирено пиеше чај од нане. ​„Ви кажувам, професорке, не е работата само за кликови на социјалните мрежи,“ речиси шепотеше Филип, како да се плашеше дека ѕидовите имаат уши. „Документот од 1983 е чиста математика. Мекдонел пишува за холографскиот универзум . Тоа значи дека ова што го допираме — ова биро, оваа шолја — е само 3Д проекција од информации запишани на некоја подалечна граница. Матрикс, пред Матрикс!“ ​Бранко се поднасмевна, го тргна погледот од компјутерот и ја почеша побелената брада...

Човекот што исчезна во маглата – вистинска приказна од Крива Паланка

Човек во магла

Во есента 1991 година, планинарот Драган од Крива Паланка тргнал сам кон манастирот „Св. Јоаким Осоговски“. Тој пат го знаел наизуст – од дете го поминувал безброј пати. Но таа вечер, маглата паднала густо, како бело ќебе што го покрило целиот Осоговски масив.


Околу седум часот навечер, последен пат го виделе кај кривината до старата чешма. Неколку луѓе кои минувале таму рекле дека го поздравиле, и дека носел мала ламба и термос со чај. После тоа – ништо.



Полицијата и локалните жители го барале цели три дена. Нема траги, нема стапалки, ниту нешто што би укажало дека се случило несреќа. Само неговата ламба, пронајдена на четврт ден – уште светела, полураспадната, со стаклото покриено од ситен конденз.


Набргу потоа, еден стар монах од манастирот им рекол дека таму каде што исчезнал, „маглата не е обична“. Според него, на тој дел од патот некогаш имало стар камен премин, каде луѓето оставале дарови за преминатите души.


Најчудното било тоа што, точно една година подоцна, во ист ден и ист час, чуварот на манастирот го видел Драган. Стоел на патеката, исто облечен, со ламба во рака. Му мавнал со раката и исчезнал во маглата.


> „Некои патишта не водат нанапред, туку назад во времето.“



⚔️ Сподели ја оваа објава:
© Mak Grom — Духот на Македонија

Comments

Popular posts from this blog

Заробена светлина: Разговор покрај огништето

Влијанието на кафето врз организмот 

Фреквенција во мракот

Проклетството на Вавилон и Александар

​Ова не е обичен јогурт, ова е Македонскиот „Ајран“

Космополитизам пред самиот збор воопшто да биде измислен

Александар III Македонски и моштите на св. Еремија

Вовчето Ќиро или вовчињата

Како и зошто настанала краватата

Кралството во главата и гласот на Матицата