Страницата 25

Image
  Канцеларијата на третиот кат во зградата на МАНУ мирисаше на стари книги, филтер-кафе и влага од Вардар, кој мрзливо течеше надвор под мајското сонце. На бирото на академик Бранко, расфрлани меѓу триста трудови за квантна физика, лежеа неколку испечатени страници со логото на ЦИА. ​До него, помладиот научен соработник Филип, со ракавите засукани до лакти, возбудено гестикулираше со пенкалото. На фотелјата наспроти нив, со очила спуштени на врвот на носот, седеше професорката Елена, која смирено пиеше чај од нане. ​„Ви кажувам, професорке, не е работата само за кликови на социјалните мрежи,“ речиси шепотеше Филип, како да се плашеше дека ѕидовите имаат уши. „Документот од 1983 е чиста математика. Мекдонел пишува за холографскиот универзум . Тоа значи дека ова што го допираме — ова биро, оваа шолја — е само 3Д проекција од информации запишани на некоја подалечна граница. Матрикс, пред Матрикс!“ ​Бранко се поднасмевна, го тргна погледот од компјутерот и ја почеша побелената брада...

„Сенката над Вардар 2125“ – Дел II: Одразот

 

„Внатрешност на футуристичка лабораторија во Скопје, големи екрани со сини холограми, мапа на град, инженер гледа во својот одраз во стакло што се смее самостојно, мистична неонска атмосфера.“


 Утрото по сината магла, градот изгледаше нормално — но воздухот беше тежок, како пред невреме. Даниел одеше кон старата централа на ВардарТек, каде што работеше како инженер за комуникациски системи.

Колегите не зборуваа за настанот. Сите се однесуваа како ништо да не се случило. Но тој забележа нешто чудно — во очите на луѓето имаше ист сјај каков што го виде кај оние од маглата. Студен, бел, без зеници.


Во лабораторијата, главниот екран се вклучи сам. На екранот — мапа од Скопје, со сини кругови што се ширеа од реката кон сите делови на градот.

Системот прикажа порака:

„Етапа 2: Активирање на Одразите.“


Даниел го изгаси серверот, но тој повторно се вклучи. Од звучниците се слушна гласот од претходната вечер:

„Минатото ве повикува. Времето мора да се израмни.“


Тој почувствува треперење низ подот. Целиот објект вибрираше. Од реката се издигна сина светлина што се рашири низ градот како електричен бран. Кога го погледна својот одраз во стаклото, виде дека неговото лице веќе не е исто.


Одразот — се насмевнуваше, но не со неговата насмевка.

И тогаш, одразот прошепоти:

„Ние сме оние што беа пред вас. И повторно ќе бидеме.“

Линк до првиот дел

⚔️ Сподели ја оваа објава:
© Mak Grom — Духот на Македонија

Comments

Popular posts from this blog

Заробена светлина: Разговор покрај огништето

Влијанието на кафето врз организмот 

Фреквенција во мракот

Проклетството на Вавилон и Александар

​Ова не е обичен јогурт, ова е Македонскиот „Ајран“

Космополитизам пред самиот збор воопшто да биде измислен

Александар III Македонски и моштите на св. Еремија

Вовчето Ќиро или вовчињата

Како и зошто настанала краватата

Кралството во главата и гласот на Матицата