Страницата 25

Image
  Канцеларијата на третиот кат во зградата на МАНУ мирисаше на стари книги, филтер-кафе и влага од Вардар, кој мрзливо течеше надвор под мајското сонце. На бирото на академик Бранко, расфрлани меѓу триста трудови за квантна физика, лежеа неколку испечатени страници со логото на ЦИА. ​До него, помладиот научен соработник Филип, со ракавите засукани до лакти, возбудено гестикулираше со пенкалото. На фотелјата наспроти нив, со очила спуштени на врвот на носот, седеше професорката Елена, која смирено пиеше чај од нане. ​„Ви кажувам, професорке, не е работата само за кликови на социјалните мрежи,“ речиси шепотеше Филип, како да се плашеше дека ѕидовите имаат уши. „Документот од 1983 е чиста математика. Мекдонел пишува за холографскиот универзум . Тоа значи дека ова што го допираме — ова биро, оваа шолја — е само 3Д проекција од информации запишани на некоја подалечна граница. Матрикс, пред Матрикс!“ ​Бранко се поднасмевна, го тргна погледот од компјутерот и ја почеша побелената брада...

Црквата што дише под вода – вистинска приказна од Маврово

Езеро

Во летото 1995 година, кога водата на Мавровското Езеро се повлече поради суша, повторно се појави старата црква „Св. Никола“. Илјадници луѓе дојдоа да ја видат — дел од историјата што речиси четири децении била под водата.


Но не сите што отидоа, се вратија исти.

Еден локален рибар, Јордан Илиев, раскажал дека кога ноќе веслал до црквата, слушнал ѕвоно под вода. Не е ехо, не е ветер — ѕвонел гласно, како за служба.

Се доближил, и под месечината ја видел водата како трепери над камбанаријата.


Следното утро, кога се вратил со пријателите, немало ништо. Ни звук, ни бран. Но на местото каде бил, водата имала необична топлина, и мирисала на темјан.


Неколку дена подоцна, локалните нуркачи пронашле под водата врежан натпис на камен до олтарот:


> „Не сите што потонале се мртви.“


Оттогаш, секое лето кога нивото на езерото ќе опадне, селаните велат дека ноќе околу црквата се слуша чекор на свештеник, и ѕвон што се гуши во водата.


Некои велат дека тоа е само звукот на метал што се удира под брановите.

Но други, особено старите мавровци, шепотат:


> „Црквата дише... само кога езерото ќе ја пушти да се сети.“


⚔️ Сподели ја оваа објава:
© Mak Grom — Духот на Македонија

Comments

Popular posts from this blog

Заробена светлина: Разговор покрај огништето

Влијанието на кафето врз организмот 

Фреквенција во мракот

Проклетството на Вавилон и Александар

​Ова не е обичен јогурт, ова е Македонскиот „Ајран“

Космополитизам пред самиот збор воопшто да биде измислен

Александар III Македонски и моштите на св. Еремија

Вовчето Ќиро или вовчињата

Како и зошто настанала краватата

Кралството во главата и гласот на Матицата