Страницата 25

Image
  Канцеларијата на третиот кат во зградата на МАНУ мирисаше на стари книги, филтер-кафе и влага од Вардар, кој мрзливо течеше надвор под мајското сонце. На бирото на академик Бранко, расфрлани меѓу триста трудови за квантна физика, лежеа неколку испечатени страници со логото на ЦИА. ​До него, помладиот научен соработник Филип, со ракавите засукани до лакти, возбудено гестикулираше со пенкалото. На фотелјата наспроти нив, со очила спуштени на врвот на носот, седеше професорката Елена, која смирено пиеше чај од нане. ​„Ви кажувам, професорке, не е работата само за кликови на социјалните мрежи,“ речиси шепотеше Филип, како да се плашеше дека ѕидовите имаат уши. „Документот од 1983 е чиста математика. Мекдонел пишува за холографскиот универзум . Тоа значи дека ова што го допираме — ова биро, оваа шолја — е само 3Д проекција од информации запишани на некоја подалечна граница. Матрикс, пред Матрикс!“ ​Бранко се поднасмевна, го тргна погледот од компјутерот и ја почеша побелената брада...

Трите светла над Мариово – мистеријата на прилепскиот овчар

Три светла над планината


Пролетта 1973 година. Во селото Витолиште, длабоко во Мариово, живеел овчарот Стојан Андонов, човек познат по тоа што цел живот го минувал по планинските пасишта.

Една вечер, додека ги собирал овците кон торот, на небото над ридот „Бабина Дупка“ се појавиле три светла, распоредени во облик на триаголник.

Првин мислел дека е авион, но светлата не се движеле. Потоа, во еден миг, почнале да се вртат едно околу друго и да испуштаат чуден звук, како тивок зуј од метал.

Стојан се преплашил, но не побегнал. Наместо тоа, се качил на блискиот рид за подобро да види. Во тој момент, светлата одеднаш „се спуштиле“ на земјата — и сè околу него станало целосно тивко.

Следното што се сеќавал било дека се разбудил наутро, со овците растурени и без часовникот што секогаш го носел.

Кога се вратил во селото, неговата жена му рекла дека го барале цела ноќ и дел од следниот ден — бил исчезнат 26 часа.

Дел од мештаните подоцна изјавиле дека виделе чудна светлина над ридовите, кој по кратко време се изгасиле. Истото место денес го нарекуваат и „Ридот на светлата“.

Стојан никогаш повеќе не зборувал за тоа. Само знаел да каже:

 „Не беше сон... ама не беше ни од овој свет.“


Comments

Popular posts from this blog

Заробена светлина: Разговор покрај огништето

Влијанието на кафето врз организмот 

Фреквенција во мракот

Проклетството на Вавилон и Александар

​Ова не е обичен јогурт, ова е Македонскиот „Ајран“

Космополитизам пред самиот збор воопшто да биде измислен

Александар III Македонски и моштите на св. Еремија

Вовчето Ќиро или вовчињата

Како и зошто настанала краватата

Кралството во главата и гласот на Матицата