Страницата 25

Image
  Канцеларијата на третиот кат во зградата на МАНУ мирисаше на стари книги, филтер-кафе и влага од Вардар, кој мрзливо течеше надвор под мајското сонце. На бирото на академик Бранко, расфрлани меѓу триста трудови за квантна физика, лежеа неколку испечатени страници со логото на ЦИА. ​До него, помладиот научен соработник Филип, со ракавите засукани до лакти, возбудено гестикулираше со пенкалото. На фотелјата наспроти нив, со очила спуштени на врвот на носот, седеше професорката Елена, која смирено пиеше чај од нане. ​„Ви кажувам, професорке, не е работата само за кликови на социјалните мрежи,“ речиси шепотеше Филип, како да се плашеше дека ѕидовите имаат уши. „Документот од 1983 е чиста математика. Мекдонел пишува за холографскиот универзум . Тоа значи дека ова што го допираме — ова биро, оваа шолја — е само 3Д проекција од информации запишани на некоја подалечна граница. Матрикс, пред Матрикс!“ ​Бранко се поднасмевна, го тргна погледот од компјутерот и ја почеша побелената брада...

Преживеаната ноќ на Ниџе

Во зима 1916 година, за време на Првата светска војна, еден млад македонски селанец од село блиску Битола, по име Стојан, бил мобилизиран од француската војска како водич низ планината Ниџе. Неговата задача била да покаже пат низ снежните премини, каде што често и самите локалци се губеле.

Зима 1916 година, за време на Првата светска војна,
Една ноќ, додека водел зима 1916 година, за време на Првата светска војна, група војници кон висорамнината кај Кајмакчалан, ненадејно се крена бура. Силен ветар и снег ја покрија целата патека. Војниците почнаа да се паничат и да се собираат еден до друг, но Стојан знаеше – ако застанат, ќе замрзнат.

Со сврзан шал околу лицето и парче сува кора во рацете како единствена храна, тој ја водел групата цела ноќ по планинските падини. Неколку пати паднал, а еднаш дури и се загубил, но се ориентирал по звукот на реката под нив.

Наутро, по повеќе од десет часа борба со бурата, стигнале до француската база. Сите биле полумрзнати, со испукани усни и измрзнати прсти, но живи.

Подоцна еден офицер напишал во својот дневник: „Без младиот водич, ќе останевме вечна тишина во македонската планина.“

Стојан се вратил во своето село по војната и живеел мирно, но луѓето долго ја паметеле неговата ноќна борба со Ниџе.
⚔️ Сподели ја оваа објава:
© Mak Grom — Духот на Македонија

Comments

Popular posts from this blog

Заробена светлина: Разговор покрај огништето

Влијанието на кафето врз организмот 

Фреквенција во мракот

Проклетството на Вавилон и Александар

​Ова не е обичен јогурт, ова е Македонскиот „Ајран“

Космополитизам пред самиот збор воопшто да биде измислен

Александар III Македонски и моштите на св. Еремија

Вовчето Ќиро или вовчињата

Како и зошто настанала краватата

Кралството во главата и гласот на Матицата