ИЛИРСКИОТ ПРАТЕНИК И ЗЛАТНАТА ЧИНИЈА

Границата на Довербата

​Во времето кога античките Македонци и Илирските племиња често ги менуваа сојузите – или беа во жестоки судири, или во привремен мир – границата беше место на постојана тензија. Секој потег, секој збор, носеше тежина.

​Ова е приказна за еден пратеник и една златна чинија, која нѐ учи што е вистинската сувереност.

​     Златниот Дар

​На границата, на местото каде што Македонија се среќава со земјите на силното илирско племе Енхелејци, бил договорен краток прекин на војувањето.

​Македонскиот стратег, иако млад, бил познат по својата остроумност. Илирскиот пратеник што дошол на средбата бил Тевтај, постар воин, кој зрачел со сурово достоинство.

​Стратегот, сакајќи да ја покаже моќта и богатството на Македонија, го почестил Тевтај со најбогат ручек, служен на чинии од чисто злато. Кога завршила средбата, македонскиот стратег му подарил на Тевтај една од тие златни чинии, тешка и богато изрезбана.

Стратегот (со гордост): „Тевтај, овој дар нека биде симбол на нашето примирје. Вредноста на металот е огромна, како и силата на мојот Крал. Однесете го и сетете се на богатството што го имаме.“

​Тевтај, стариот Илирски воин, ја зел чинијата. Тој ја погледнал, не со восхит, туку со рамнодушност, и ја ставил во својата платнена торба.

​Кога пристигнал во својот логор, другите илирски воини веднаш се собрале околу него, воодушевени од златото.

​Воините: „Тевтај! Огромно богатство! Што ќе правиме со ова? Дали ќе ја претопиме?“

​Илирската Мудрост

​Тевтај ја подигнал тешката златна чинија и ја фрлил на земја. Златото заѕвонило и се оштетило.

​Тевтај (со глас на авторитет): „Глупаци! Ова не е богатство. Ова е само тежок метал што морав да го носам цел ден.“

​Тој продолжил, гледајќи ги во очи:

​„Најголемото богатство на Македонија е во нејзините обработени полиња, во силните војници и во мудроста на нивните стратези. Ако златото е сè што можеа да ни понудат, тоа покажува дека тој млад стратег го меша месечевиот сјај со Сонцето.“

​„Не треба да ја цените силата на непријателот според сјајот на неговото злато, туку според тоа дали може да ве направи зависни од тоа злато. Јас ја одбив неговата вредност.“

​Наместо да го претопат златото, Тевтај наредил чинијата да биде однесена до границата и закопана во земјата.

​Тевтај: „Нека остане таму, како потсетник. Нашето богатство е во слободната вода од планината, во силниот дух и во независноста. Додека можеме да се храниме од нашата земја и да се одбраниме сами, никој не може да купи или да измери кој сме.“

​ Вистинската Мера на Моќта

​Оваа приказна, без разлика дали

е вистинита или легенда, содржи моќна порака за вистинската моќ и независност:

1. ​Не го мешајте Сјајот со Суштината: Вистинската сила на една нација или човек не е во она што е сјајно и скапо, туку во самостојноста и жилавоста.
2. ​Одбијте ја Зависноста: Секој дар што создава зависност, дури и ако е од злато, е всушност окови.

​Бидете како Илирскиот пратеник: ценете го она што е трајно и одбијте ја вредноста што другите се обидуваат да ви ја наметнат.