Страницата 25

Image
  Канцеларијата на третиот кат во зградата на МАНУ мирисаше на стари книги, филтер-кафе и влага од Вардар, кој мрзливо течеше надвор под мајското сонце. На бирото на академик Бранко, расфрлани меѓу триста трудови за квантна физика, лежеа неколку испечатени страници со логото на ЦИА. ​До него, помладиот научен соработник Филип, со ракавите засукани до лакти, возбудено гестикулираше со пенкалото. На фотелјата наспроти нив, со очила спуштени на врвот на носот, седеше професорката Елена, која смирено пиеше чај од нане. ​„Ви кажувам, професорке, не е работата само за кликови на социјалните мрежи,“ речиси шепотеше Филип, како да се плашеше дека ѕидовите имаат уши. „Документот од 1983 е чиста математика. Мекдонел пишува за холографскиот универзум . Тоа значи дека ова што го допираме — ова биро, оваа шолја — е само 3Д проекција од информации запишани на некоја подалечна граница. Матрикс, пред Матрикс!“ ​Бранко се поднасмевна, го тргна погледот од компјутерот и ја почеша побелената брада...

❄️ Ланскиот снег

 

Ланскиот снег


Тој снег што некогаш ја покри земјата — одамна се стопи.

Остана само тивка белина во спомените, како мирис на старо утро.


Минатата зима изгледаше дека ќе трае вечно.

Снегот се таложеше по покривите, по гранките, по душите.

Луѓето одеа со наведнати глави, не знаејќи дека под таа тишина се крие времето што си заминува.


А денес...

Нема ни трага од него. Само калливи патеки и некоја заборавена санка зад шталата.

Се прашувам – дали навистина исчезна, или само чека повторно да нè затрупа, кога ќе мислиме дека сме се исчистиле од минатото?


Ланскиот снег не се враќа, но споменот за него — секоја зима се топи повторно.




Минатата зима ја помнам по едно утро.
Се разбудив рано, пред изгрејсонце. Сè беше тивко, како да светот задремал под ќебето на снегот. Само чадот од оџаците се издигаше право нагоре — без ветер, без звук, без време.


Тргнав надвор, бос по вратата, и го слушнав крцкањето на снегот под чизмите — оној звук што не се слуша во ниедно друго годишно време.
Пред мене, по патот кон шумата, стоеше стара клупа покриена со белина. На неа седеше кучето од соседството, како чувар на утрото.

Тогаш сфатив дека снегот не е само ладен кристал, туку нешто повозвишено — тишина што те тера да слушнеш сè што инаку го игнорираш.
И кога подоцна се стопи, остана токму тоа чувство...
И од него — се родија тие стихови за ланскиот снег.





⚔️ Сподели ја оваа објава:
© Mak Grom — Духот на Македонија

Comments

Popular posts from this blog

Заробена светлина: Разговор покрај огништето

Влијанието на кафето врз организмот 

Фреквенција во мракот

Проклетството на Вавилон и Александар

​Ова не е обичен јогурт, ова е Македонскиот „Ајран“

Космополитизам пред самиот збор воопшто да биде измислен

Александар III Македонски и моштите на св. Еремија

Вовчето Ќиро или вовчињата

Како и зошто настанала краватата

Кралството во главата и гласот на Матицата