Страницата 25
Ова не е приказна за спасување во војна или природна катастрофа, туку за вистински, секојдневен тест на човечкиот карактер. Оваа случка се одвиваше во автобус на релација Скопје - Тетово (или сличен меѓуградски правец) во средината на летото, кога патиштата беа преполни.
Беше топло, автобусот беше полн со патници, вклучувајќи многу деца и постари лица. На отворен пат, одеднаш, од задниот дел на автобусот (каде што е моторот), почна да се шири чад, проследен со мирис на горење и ситна паника. За неколку секунди, мал пламен веќе беше видлив.
Возачот веднаш застана на страна, но хаосот започна:

Во тој момент, од средината на автобусот, се појави млад човек, кој беше облечен во бела, чиста кошула. Тој не чекаше инструкции.

Кога огнот беше делумно локализиран, а сите беа безбедни надвор, луѓето почнаа да му аплаудираат и да му заблагодаруваат.
Но, младиот човек, чија бела кошула сега беше црна од саѓи и испокината, само им се насмевна, кимна со главата и тивко се оддалечи од групата.
Една жена го праша: „Чекај, како се викаш?
Тој само префрли преку рамо: „Не е важно. Важно е дека сите сте добро.“ И продолжи да пешачи по патот, додека не исчезна.
Бидете тој што ќе ја смени насоката на хаосот денес. Тоа е најважниот облик на храброст што ви треба.
Овој блог користи cookies и услуги од трети страни за подобро корисничко искуство. Со користење на блогот се согласувате со нашата Политика на приватност .
Comments
Post a Comment
коментар: