АВАНТУРИТЕ НА КАПЕТАН ЈОВАН дел -1

Во летото 1674 година, триесет милји јужно од Крит, трговскиот брод „Св. Никола“ пловел кон бреговите на Македонија. Капетанот, Јован, бил познат по тоа што пловел без компас — само според ѕвездите и по мирисот на ветрот.

...И тоа не била само романтична навика, туку прагматична вештина стекната на морињата полни со предавници. Јован не им верувал на алатки што може да се украдат или фалсификуваат. Тој им верувал само на небесниот редослед и на инстинктот што го добил од неговиот татко, стар рибар од Солун.

Екипажот, составен од цврсти луѓе, веќе беше навикнат на молчаливоста на Јован и неговата опсесија со временските знаци. Тој ретко зборуваше, но кога ќе го направеше тоа, секој збор беше закон.

Но, таа ноќ, додека бродот мирно сечеше низ темните води, нешто се смени.

Јован стоеше на кормилото, го држеше погледот фиксиран на Големата Мечка, но неговото лице одеднаш стана напнато. Тој не го промени курсот, но брзо ги повлече ноздрите, шмркајќи го воздухот.

„Ветерот...“ промрморе тивко. „Не мириса како што треба.“

За сите други, воздухот мирисаше на сол и далечна магла. Но, за Јован, се појави една суптилна, чудна нота – како мешавина од ладна, планинска вода и старо, изгорено дрво. Тоа беше мирис кој немаше место толку далеку на отворено море.

Следното утро, кога сонцето изгреа, сите видоа што го вознемирило капетанот. На хоризонтот, наместо отворено море, се појавија три јарболи на мал, но исклучително брз брод, кој пловеше под, црни едра. Тоа не беше трговски брод.

Јован го препозна симболот веднаш. Тоа беше „Црната Сфинга“, брод на познатиот, суров Пират Алатар, кој не само што крадеше, туку и ги потопуваше сите докази.

„Сите раце на палуба!“ Јован го прекина своето молчење. „Ова нема да биде пловење, момци. Ова ќе биде танц со ѓаволот.“

Тој се сврте кон својот прв офицер, Петар. „Подготви ги топовите, но не пукај. Само за заплашување. Денес, ќе пловиме со светлината на громот.“

Јован знаеше дека не може да го надмудри Алатар со брзина. Но, ако ветрот му ја кажал вистината, тогаш нешто друго доаѓало од север. Нешто многу помоќно од пиратски брод.

Продолжува 26.Октомври, тука на истото место!

Comments

Прочитај повеќе

Скриениот код на Балканот (де-романизација на Балканот)

Зошто ДНК тестовите ве лажат за Александар Велики? Сигурно барем еднаш, додека сте скролале низ социјалните мрежи, ви излегла реклама за некоја од оние модерни компании за ДНК тестирање. Ветувањето е примамливо: „Испратете ни примерок од вашата плунка, платете 100 евра и дознајте дали во вашите вени тече крвта на Александар Велики или Филип Втори!“ Звучи фантастично, нели? Готови сте да ги извадите парите, убедени дека науката конечно ја решила најголемата балканска мистерија. Но, пред да го направите тоа, имам една лоша и една фасцинантна вест за вас. Лошата вест е дека тие реклами безобразно ве лажат. Фасцинантната вест е дека вистинската наука всушност откри нешто многу поинтересно во кралските гробници. Ајде да ги тргнеме митовите настрана и да погледнеме што навистина вели генетиката до денес, во 2026 година. Проблемот со „пепелта“ на Филип Втори Кога археолозите го открија спектакуларниот кралски комплекс во Вергина (древната Ајга), светот занеме. Златни ларнак...

Прочитајте повеќе »

Никита од Драговитија

Никита (во латинските извори запишан како Papa Nicetas или Niquinta ) бил влијателен богомилски епископ (водач) од Константинопол , кој живеел во 12 век. Тој е една од клучните историски фигури кои ја докажуваат директната врска и силното влијание на балканското богомилство врз средновековните дуалистички движења во Западна Европа, поточно врз Катарите (познати и како Албигојци) во Франција и Италија. Мисијата во Италија и Франција (1160-тите години) Во тој период, катарското движење во Ломбардија (Италија) и Лангдок (јужна Франција) веќе било во голем подем, но локалните заедници имале внатрешни сомнежи и поделби околу нивното духовно наследство и линија на ракополагање ( ordo ). За да го реши ова, Никита отпатувал на Запад. Тој имал огромен авторитет бидејќи доаѓал директно од Истокот, кој за Катарите бил изворот на „чистата и вистинска христијанска вера“. Носител на „радикалниот дуализам“ Пред доаѓањето на Никита, повеќето западни Катари практикувале умерен дуализам ...

Прочитајте повеќе »

Опсадата на Антиохија (1097–1098)

Опсадата на Антиохија била еден од најтешките и најсуровите моменти во Првата крстоносна војна. Таа се одвивала во две фази: Крстоносците го опседнуваат градот: Од октомври 1097 до јуни 1098 година, крстоносците гладувале и страдале пред ѕидините на Антиохија. Градот конечно паднал во нивни раце благодарение на предавство одвнатре (ерменски стражар по име Фируз му отворил капија на Боемунд од Таранто). Крстоносците стануваат опседнати: Само неколку дена по влегувањето во градот, пристигнала огромна муслиманска војска предводена од Кербога , атабегот на Мосул. Сега крстоносците биле тие кои биле заробени и опколени внатре во градот, без храна и со многу низок морал. Битката и „Чудото“ со Светото Копје Пресвртот се случил поради психолошки и религиозен поттик. Еден сиромашен монах, Петар Вартоломеј, тврдел дека имал визија во која Свети Андреј му открил каде е закопано Светото Копје (копјето со кое бил прободен Исус на крстот). По кратко копање во катедралата во Антиохиј...

Прочитајте повеќе »

Како „Првиот ден“ стана „Последен ден“

Константин Велики (Константин I), кој во 321 година од нашата ера го донел историскиот декрет со кој неделата ја прогласил за официјален ден за одмор во Римската Империја. Иако денес ова го гледаме како чисто христијански чин, вистината зад неговата одлука е фасцинантна мешавина од политичка прагматичност, верски синкретизам (мешање) и брилијантна стратегија за обединување на империјата. Еве како се случило тоа, што го поттикнало и какви биле реакциите. Зошто токму недела и зошто тогаш? Константин бил врховен владетел на империја која била длабоко поделена. Христијанството брзо растело, но паганството сè уште било доминантна сила, особено меѓу војската и елитата. Константин морал да најде начин да ги задоволи двете страни без да предизвика граѓанска војна. Кодот на „Непобедливото Сонце“ (Sol Invictus): Во декретот од 321 година, Константин всушност не ја нарекува неделата „ден Господов“, туку „Вредниот ден на Сонцето“ ( dies Solis ). Паганите во империјата го обож...

Прочитајте повеќе »

Моќта на навиките

Како мали промени го менуваат животот Моќта на секојдневните рутини Сите ние имаме навики. Некои се добри, некои се лоши, а повеќето од нив извршуваме автоматски, без никаква свесна мисла. Сепак, токму овие мали, повторливи дејства го обликуваат нашиот живот повеќе од сè друго. Дали некогаш сте се запрашале зошто некои луѓе постојано напредуваат, додека други остануваат заглавени на исто место? Одговорот често не лежи во големите, драматични одлуки, туку во ситните навики што ги практикуваат секој ден. Моќта на навиките е една од најпотценетите сили во човечкиот живот, а разбирањето како функционираат може да биде клучот кон трансформација која трае цел живот. Навиките се како невидливи нишки што го ткаат нашето секојдневие. Тие се основата врз која се гради секој успех, но и секој неуспех. Кога стануваме наутро и првото нешто што го правиме е да го провериме телефонот, тоа е навика. Кога одлучуваме да одиме на прошетка наместо да гледаме телевизија, тоа е исто така навика. Разликата п...

Прочитајте повеќе »

makgrom

Search This Blog