Страницата 25

Image
  Канцеларијата на третиот кат во зградата на МАНУ мирисаше на стари книги, филтер-кафе и влага од Вардар, кој мрзливо течеше надвор под мајското сонце. На бирото на академик Бранко, расфрлани меѓу триста трудови за квантна физика, лежеа неколку испечатени страници со логото на ЦИА. ​До него, помладиот научен соработник Филип, со ракавите засукани до лакти, возбудено гестикулираше со пенкалото. На фотелјата наспроти нив, со очила спуштени на врвот на носот, седеше професорката Елена, која смирено пиеше чај од нане. ​„Ви кажувам, професорке, не е работата само за кликови на социјалните мрежи,“ речиси шепотеше Филип, како да се плашеше дека ѕидовите имаат уши. „Документот од 1983 е чиста математика. Мекдонел пишува за холографскиот универзум . Тоа значи дека ова што го допираме — ова биро, оваа шолја — е само 3Д проекција од информации запишани на некоја подалечна граница. Матрикс, пред Матрикс!“ ​Бранко се поднасмевна, го тргна погледот од компјутерот и ја почеша побелената брада...

Белагонскиот печат – Дел I: Одекот од под планината

 


Над планините на Пелагонија, некаде меѓу маглите и старите камени остатоци, еден звук се разбуди — нечуен со векови.


Земјата тивко затрепери, како да се сеќаваше на нешто одамна заборавено.

Под Пелистер, во внатрешноста на планината, се наоѓаше огромна камена комора — дело на раце што не припаѓале на обични луѓе. На средината на просторијата блескаше круг од бела светлина, со врежани знаци што личеа на древна форма на македонски јазик.

Во архивите на денешна Македонија, неколку истражувачи одамна предупредуваа дека токму ова место е Белагон, или како подоцна го нарекле „Пелагонија“ — било центар на древна цивилизација што го познавала кодот на ѕвездите.


Еден од нив, археологот Никола, беше првиот кој го отклучи влезот. Со екипа од тројца, тој го следеше мистериозниот одблесок што се гледал само при полна месечина.


Кога влегоа во комората, електронските инструменти почнаа да се расипуваат. Светлината се зголеми — и од неа, на миг, се појави облик на човек во античка облека.

— „Белите луѓе на Белагон го создадоа патот до Сонцето,“ — прозборе гласот.

— „Секој што ќе ја најде светлината, ќе го разбере јазикот на времето.“


Гласот и силуетата исчезнаа, а подот под нив се отвори, откривајќи подземен град со структури што личеа на огромни кристални пирамиди.

Никола падна на колена — не од страв, туку од восхит.

Она што го гледаше не беше археологија.

Беше време што сè уште постоеше.


Секое изгубено име крие вистина што чека повторно да биде прочитана.



Во следниот дел — ќе се открие кој бил чуварот на Белагонскиот печат.



⚔️ Сподели ја оваа објава:
© Mak Grom — Духот на Македонија

Comments

Popular posts from this blog

Заробена светлина: Разговор покрај огништето

Влијанието на кафето врз организмот 

Фреквенција во мракот

Проклетството на Вавилон и Александар

​Ова не е обичен јогурт, ова е Македонскиот „Ајран“

Космополитизам пред самиот збор воопшто да биде измислен

Александар III Македонски и моштите на св. Еремија

Вовчето Ќиро или вовчињата

Како и зошто настанала краватата

Кралството во главата и гласот на Матицата