Skip to main content

Златниот Прстен и вредноста на Новиот Ден

 

Село

 Како го започнуваш денот?

​Дали се будите и веднаш брзате да ги проверите туѓите пораки и барања? Многумина од нас им дозволуваат на нотификациите и обврските веднаш да го украдат фокусот и енергијата.

​Оваа стара приказна нè потсетува зошто е клучно да ја одредиме сопствената вредност уште пред да излеземе пред светот.

 Златниот Прстен на Мајсторот

​Еден млад чирак отишол кај својот стар, мудар мајстор, велејќи му:

​„Мајсторе, се чувствувам како да не вредам ништо. Луѓето ме игнорираат, моите напори се невидливи. Како да ја најдам мојата вредност?“


​Мајсторот, наместо да одговори, го погледнал и рекол:

​„Жал ми е, момче. Не можам да ти помогнам сега. Имам еден проблем што треба да го решам. Може ли ти да ми помогнеш, па потоа ќе зборуваме?**


​Чиракот, иако разочаран, се согласил.

​Мајсторот извадил еден стар, тежок златен прстен од прстот.

​„Земи го овој прстен. Оди на пазарот и продај го. Но, запомни две работи: Не го продавај за помалку од еден златен дукат. И, што и да се случи, не му ја кажувај неговата вистинска вредност на никого. Само дознај колку ќе ти понудат.“


​Чиракот тргнал на пазарот.

​Продавачите го гледале прстенот. Едни нуделе сребреник, други му се смееле. Најдобрата понуда што ја добил била десет сребреници. Кога објаснил дека не може да го даде за помалку од еден златен дукат, луѓето му се потсмевале.

​Разочаран, чиракот се вратил кај мајсторот.

​„Мајсторе, не успеав. Не ми дадоа повеќе од десет сребреници. Мислат дека сум луд. Не можам да ја завршам задачата.“


​Мајсторот го зел прстенот и рекол:

​„Сега, земи го прстенот и оди кај златарот. Само кај него. Прашај го колку вреди, но не го продавај.“


​Чиракот отишол кај златарот. Златарот го зел прстенот, го погледнал со лупа, го измерил и го проверил. Потоа, со восхит, рекол:

​„Кажи му на твојот мајстор дека не можам да го земам. Овој прстен вреди најмалку педесет златни дукати!


​Чиракот се вратил кај мајсторот со широко отворени очи.

Одреди ја својата утринска вредност

​Мајсторот го погледнал чиракот со топла насмевка:

​„Запомни, момче. Ти си како тој златен прстен. Твојата вредност не ја знае секој. Секој што ќе го прашаш на пазарот ќе ти даде само цена што се однесува на неговото ограничено знаење или неговата способност да плати.


Вистинската вредност ја знае само оној кој ја разбира твојата вистинска природа – самиот ти.


​Затоа, секое утро, не дозволувај да го започнеш денот на 'пазарот', каде што сите ќе се обидат да те купат евтино или да те потценат. Прво, оди кај ’златарот‘ – длабоко во себеси – и потсети се на твојата вистинска вредност. Само тогаш ќе можеш да го живееш денот знаејќи дека не си на продажба.“


​ 

​Пред да ја отвориш првата порака, и пред да се сретнеш со „пазарот“ на обврски:

Застани и одреди ја својата вредност. Ти не си десет сребреници. Ти си педесет златни дукати. Живеј според таа вредност.

Имај моќен и фокусиран ден!


⚔️ Сподели ја оваа објава:
© Mak Grom — Духот на Македонија

Comments

Прочитај повеќе

Скриениот код на Балканот (де-романизација на Балканот)

  Зошто ДНК тестовите ве лажат за Александар Велики? ​ Сигурно барем еднаш, додека сте скролале низ социјалните мрежи, ви излегла реклама за некоја од оние модерни компании за ДНК тестирање. Ветувањето е примамливо: „Испратете ни примерок од вашата плунка, платете 100 евра и дознајте дали во вашите вени тече крвта на Александар Велики или Филип Втори!“ ​Звучи фантастично, нели? Готови сте да ги извадите парите, убедени дека науката конечно ја решила најголемата балканска мистерија. ​Но, пред да го направите тоа, имам една лоша и една фасцинантна вест за вас. Лошата вест е дека тие реклами безобразно ве лажат. Фасцинантната вест е дека вистинската наука всушност откри нешто многу поинтересно во кралските гробници. ​Ајде да ги тргнеме митовите настрана и да погледнеме што навистина вели генетиката до денес, во 2026 година. ​Проблемот со „пепелта“ на Филип Втори ​Кога археолозите го открија спектакуларниот кралски комплекс во Вергина (древната Ајга), светот занеме. Златни ларнак...

Никита од Драговитија

Никита (во латинските извори запишан како Papa Nicetas или Niquinta ) бил влијателен богомилски епископ (водач) од Константинопол , кој живеел во 12 век. ​Тој е една од клучните историски фигури кои ја докажуваат директната врска и силното влијание на балканското богомилство врз средновековните дуалистички движења во Западна Европа, поточно врз Катарите (познати и како Албигојци) во Франција и Италија. ​Мисијата во Италија и Франција (1160-тите години) ​Во тој период, катарското движење во Ломбардија (Италија) и Лангдок (јужна Франција) веќе било во голем подем, но локалните заедници имале внатрешни сомнежи и поделби околу нивното духовно наследство и линија на ракополагање ( ordo ). ​За да го реши ова, Никита отпатувал на Запад. Тој имал огромен авторитет бидејќи доаѓал директно од Истокот, кој за Катарите бил изворот на „чистата и вистинска христијанска вера“. ​ Носител на „радикалниот дуализам“ ​Пред доаѓањето на Никита, повеќето западни Катари практикувале умерен дуализам ...

Опсадата на Антиохија (1097–1098)

Опсадата на Антиохија била еден од најтешките и најсуровите моменти во Првата крстоносна војна. Таа се одвивала во две фази: ​ Крстоносците го опседнуваат градот: Од октомври 1097 до јуни 1098 година, крстоносците гладувале и страдале пред ѕидините на Антиохија. Градот конечно паднал во нивни раце благодарение на предавство одвнатре (ерменски стражар по име Фируз му отворил капија на Боемунд од Таранто). ​ Крстоносците стануваат опседнати: Само неколку дена по влегувањето во градот, пристигнала огромна муслиманска војска предводена од Кербога , атабегот на Мосул. Сега крстоносците биле тие кои биле заробени и опколени внатре во градот, без храна и со многу низок морал. ​Битката и „Чудото“ со Светото Копје ​Пресвртот се случил поради психолошки и религиозен поттик. Еден сиромашен монах, Петар Вартоломеј, тврдел дека имал визија во која Свети Андреј му открил каде е закопано Светото Копје (копјето со кое бил прободен Исус на крстот). ​По кратко копање во катедралата во Антиохиј...

​Како „Првиот ден“ стана „Последен ден“

  Константин Велики (Константин I), кој во 321 година од нашата ера го донел историскиот декрет со кој неделата ја прогласил за официјален ден за одмор во Римската Империја. ​Иако денес ова го гледаме како чисто христијански чин, вистината зад неговата одлука е фасцинантна мешавина од политичка прагматичност, верски синкретизам (мешање) и брилијантна стратегија за обединување на империјата. ​Еве како се случило тоа, што го поттикнало и какви биле реакциите. ​ Зошто токму недела и зошто тогаш? ​Константин бил врховен владетел на империја која била длабоко поделена. Христијанството брзо растело, но паганството сè уште било доминантна сила, особено меѓу војската и елитата. Константин морал да најде начин да ги задоволи двете страни без да предизвика граѓанска војна. ​ Кодот на „Непобедливото Сонце“ (Sol Invictus): Во декретот од 321 година, Константин всушност не ја нарекува неделата „ден Господов“, туку „Вредниот ден на Сонцето“ ( dies Solis ). Паганите во империјата го обож...

Моќта на навиките

Како мали промени го менуваат животот Моќта на секојдневните рутини Сите ние имаме навики. Некои се добри, некои се лоши, а повеќето од нив извршуваме автоматски, без никаква свесна мисла. Сепак, токму овие мали, повторливи дејства го обликуваат нашиот живот повеќе од сè друго. Дали некогаш сте се запрашале зошто некои луѓе постојано напредуваат, додека други остануваат заглавени на исто место? Одговорот често не лежи во големите, драматични одлуки, туку во ситните навики што ги практикуваат секој ден. Моќта на навиките е една од најпотценетите сили во човечкиот живот, а разбирањето како функционираат може да биде клучот кон трансформација која трае цел живот. Навиките се како невидливи нишки што го ткаат нашето секојдневие. Тие се основата врз која се гради секој успех, но и секој неуспех. Кога стануваме наутро и првото нешто што го правиме е да го провериме телефонот, тоа е навика. Кога одлучуваме да одиме на прошетка наместо да гледаме телевизија, тоа е исто така навика. Разликата п...