Страницата 25

Image
  Канцеларијата на третиот кат во зградата на МАНУ мирисаше на стари книги, филтер-кафе и влага од Вардар, кој мрзливо течеше надвор под мајското сонце. На бирото на академик Бранко, расфрлани меѓу триста трудови за квантна физика, лежеа неколку испечатени страници со логото на ЦИА. ​До него, помладиот научен соработник Филип, со ракавите засукани до лакти, возбудено гестикулираше со пенкалото. На фотелјата наспроти нив, со очила спуштени на врвот на носот, седеше професорката Елена, која смирено пиеше чај од нане. ​„Ви кажувам, професорке, не е работата само за кликови на социјалните мрежи,“ речиси шепотеше Филип, како да се плашеше дека ѕидовите имаат уши. „Документот од 1983 е чиста математика. Мекдонел пишува за холографскиот универзум . Тоа значи дека ова што го допираме — ова биро, оваа шолја — е само 3Д проекција од информации запишани на некоја подалечна граница. Матрикс, пред Матрикс!“ ​Бранко се поднасмевна, го тргна погледот од компјутерот и ја почеша побелената брада...

Човекот од снегот – вистинска приказна од Галичник

 Во зимата 1987 година, кога снегот во Галичник беше висок колку камените ѕидови на куќите, овчарот Томе Андонов останал сам на планината.


Селото било отсечено, патот кон Маврово затрупан, а ветерот носел снег што сечел како нож.


Во еден момент, додека се обидувал да стигне до колибата кај „Свети Петар“, пред него се појавил човек облечен во бела наметка, со стап во рака. Не кажал ништо, само со движење на главата му покажал да го следи.


Томе, замрзнат и исцрпен, чекорел зад него цели петнаесет минути. Човекот го довел до мала пештера каде сè уште горело жариште и имало сува слама. Томе се загреал и заспал.


Наутро – нема никого.

Пред пештерата – само траги во снегот што воделе до врвот, и таму се губеле.


Неколку дена подоцна, кога снегот се стопил, Томе се вратил да го побара човекот. На истото место нашол стара надгробна плоча, обрасната со мов, на која едвај се читало:


> „Го водев патот на оние што се губат.“


Од тогаш, кога снегот во Галичник ќе го покрие селото, старите велат дека некогаш, во маглата, можеш да видиш човек во бело што оди пред тебе и исчезнува во снегот.


> „Планината не ги остава своите – само ги крие.“


⚔️ Сподели ја оваа објава:
© Mak Grom — Духот на Македонија

Comments

Popular posts from this blog

Заробена светлина: Разговор покрај огништето

Влијанието на кафето врз организмот 

Фреквенција во мракот

Проклетството на Вавилон и Александар

​Ова не е обичен јогурт, ова е Македонскиот „Ајран“

Космополитизам пред самиот збор воопшто да биде измислен

Александар III Македонски и моштите на св. Еремија

Вовчето Ќиро или вовчињата

Како и зошто настанала краватата

Кралството во главата и гласот на Матицата