Страницата 25

Image
  Канцеларијата на третиот кат во зградата на МАНУ мирисаше на стари книги, филтер-кафе и влага од Вардар, кој мрзливо течеше надвор под мајското сонце. На бирото на академик Бранко, расфрлани меѓу триста трудови за квантна физика, лежеа неколку испечатени страници со логото на ЦИА. ​До него, помладиот научен соработник Филип, со ракавите засукани до лакти, возбудено гестикулираше со пенкалото. На фотелјата наспроти нив, со очила спуштени на врвот на носот, седеше професорката Елена, која смирено пиеше чај од нане. ​„Ви кажувам, професорке, не е работата само за кликови на социјалните мрежи,“ речиси шепотеше Филип, како да се плашеше дека ѕидовите имаат уши. „Документот од 1983 е чиста математика. Мекдонел пишува за холографскиот универзум . Тоа значи дека ова што го допираме — ова биро, оваа шолја — е само 3Д проекција од информации запишани на некоја подалечна граница. Матрикс, пред Матрикс!“ ​Бранко се поднасмевна, го тргна погледот од компјутерот и ја почеша побелената брада...

Сенката над Вардар 2125 дел 1

 

„Футуристичко Скопје навечер, Вардар обвиен со сина магла, неонски светла од згради, дрон лета над градот, мистична атмосфера, научна фантастика.“


   „Сенката над Вардар 2125“


Вечерта беше тивка, но воздухот над Вардар светеше со чудна сина магла. Никој не знаеше од каде доаѓа — не беше чад, не беше светлина, не беше ни нешто што човек може да објасни.


Даниел, млад техничар од Аеродром, го гледаше небото додека неговиот дрон полека се спушташе. Градот под него беше мирен, но во маглата нешто се движеше — облик, сенка што се менуваше како да живее.


Неколку минути подоцна, секој уред во неговиот стан се вклучи сам. Телефонот се осветли, глас од непознат извор шепотеше:

„Времето не е повеќе право. Подготви се".

Во истиот момент, маглата се спушти до земја. Од неа излегоа луѓе — или нешто што изгледаше како луѓе. Имаа истите лица како оние што ги познаваше, но очите им беа бели, без зеници.


Тие не зборуваа. Само стоеја и гледаа кон него, додека Вардар под нив почна да се дига, како да дише.


Даниел разбра дека тоа не е магла. Тоа беше временски ехо — одраз на светот што доаѓа. Градот што го гледаше беше неговиот, но не во ова време. Беше тоа Скопје од иднината — или од некоја друга линија на реалност.


Кога утрото настапи, сè исчезна. Само телефонот остана со една порака на екранот:

„Првата промена започна".



Птодолжува: Дел 2.

⚔️ Сподели ја оваа објава:
© Mak Grom — Духот на Македонија

Comments

Popular posts from this blog

Заробена светлина: Разговор покрај огништето

Влијанието на кафето врз организмот 

Фреквенција во мракот

Проклетството на Вавилон и Александар

​Ова не е обичен јогурт, ова е Македонскиот „Ајран“

Космополитизам пред самиот збор воопшто да биде измислен

Александар III Македонски и моштите на св. Еремија

Вовчето Ќиро или вовчињата

Како и зошто настанала краватата

Кралството во главата и гласот на Матицата