Skip to main content

​ „Жешката линија“ и дискретната соработка на разузнавачките служби

 

Иако јавноста ги гледа ЦИА и ФСБ (поранешно КГБ) како смртни непријатели кои постојано си подметнуваат сопки, во реалноста постои „професионална учтивост“ кога станува збор за заедничките закани.


​ „Жешката линија“ и дискретната соработка на разузнавачките служби

​Оваа соработка не се базира на пријателство, туку на чист прагматизам. Терористичките организации не избираат страни — тие ги гледаат и Вашингтон и Москва како примарни мети.

​Митот и реалноста на „Црвениот телефон“

​По Кубанската ракетна криза (1962), беше воспоставена директна линија на комуникација меѓу Пентагон и Кремљ.

  • Мит: Дека тоа е црвен телефон на бирото на претседателот.
  • Реалност: Тоа е високо обезбеден систем за пренос на податоци (првично телетип, денес компјутерски линк) кој овозможува инстантна комуникација за да се спречи случајна нуклеарна војна. Оваа линија е активна 24/7 и се тестира секој час.

​Кога ЦИА и ФСБ работат заедно?

​Најголемите „тајни“ успеси на оваа соработка се случуваат во борбата против тероризмот. Еве два клучни примери кои ја илустрираат оваа врска:

  1. Предупредувањето за Бостонскиот маратон (2011): Две години пред нападот, руската ФСБ испрати предупредување до ФБИ и ЦИА за Тамерлан Царнаев, наведувајќи дека тој станал радикализиран. Иако ФБИ тогаш не најде доволно докази за апсење, овој пример покажува дека Москва била подготвена да сподели чувствителни информации за „свои“ граѓани со цел да ги заштити САД.
  2. Спречувањето на нападот во Санкт Петербург (2017): ЦИА дојде до информации за планиран бомбашки напад на катедралата „Казан“ во Санкт Петербург од страна на ИСИС. Тие ги пренесоа податоците на руските служби, што доведе до апсење на терористите. Ова беше толку значајно што Владимир Путин му се јави на Доналд Трамп лично за да му се заблагодари на разузнавачката заедница на САД.

​„Деконфликт“ каналите во Сирија

​За време на војната во Сирија, каде што и американските и руските воздухопловни сили дејствуваа во ист тесен воздушен простор, беше воспоставена посебна линија за деконфликт.

  • Целта: Офицерите на двете војски секојдневно комуницираа за да си кажат каде ќе летаат нивните авиони.
  • Зошто? За да не дојде до случајно соборување на руски авион од страна на Американец (или обратно), што би можело да предизвика Трета светска војна.

​Зошто службите соработуваат дури и кога државите војуваат?

  • Заеднички непријател: Групите како ИСИС и Ал-Каеда се подеднаква закана за двете нации.
  • Разузнавачки „бартен“: Понекогаш едната страна има подобар пристап до информации на теренот (на пр. Русија во Централна Азија, САД на Блискиот Исток) и размената е корисна за двете страни.
  • Канал за итни случаи: Кога дипломатијата ќе пропадне, разузнавачите се често последните луѓе кои сè уште ја креваат слушалката.

​Оваа точка ни покажува дека во светот на шпионажата, „непријателот на мојот непријател е мој привремен соработник“.

Comments

Прочитај повеќе

Скриениот код на Балканот (де-романизација на Балканот)

  Зошто ДНК тестовите ве лажат за Александар Велики? ​ Сигурно барем еднаш, додека сте скролале низ социјалните мрежи, ви излегла реклама за некоја од оние модерни компании за ДНК тестирање. Ветувањето е примамливо: „Испратете ни примерок од вашата плунка, платете 100 евра и дознајте дали во вашите вени тече крвта на Александар Велики или Филип Втори!“ ​Звучи фантастично, нели? Готови сте да ги извадите парите, убедени дека науката конечно ја решила најголемата балканска мистерија. ​Но, пред да го направите тоа, имам една лоша и една фасцинантна вест за вас. Лошата вест е дека тие реклами безобразно ве лажат. Фасцинантната вест е дека вистинската наука всушност откри нешто многу поинтересно во кралските гробници. ​Ајде да ги тргнеме митовите настрана и да погледнеме што навистина вели генетиката до денес, во 2026 година. ​Проблемот со „пепелта“ на Филип Втори ​Кога археолозите го открија спектакуларниот кралски комплекс во Вергина (древната Ајга), светот занеме. Златни ларнак...

Никита од Драговитија

Никита (во латинските извори запишан како Papa Nicetas или Niquinta ) бил влијателен богомилски епископ (водач) од Константинопол , кој живеел во 12 век. ​Тој е една од клучните историски фигури кои ја докажуваат директната врска и силното влијание на балканското богомилство врз средновековните дуалистички движења во Западна Европа, поточно врз Катарите (познати и како Албигојци) во Франција и Италија. ​Мисијата во Италија и Франција (1160-тите години) ​Во тој период, катарското движење во Ломбардија (Италија) и Лангдок (јужна Франција) веќе било во голем подем, но локалните заедници имале внатрешни сомнежи и поделби околу нивното духовно наследство и линија на ракополагање ( ordo ). ​За да го реши ова, Никита отпатувал на Запад. Тој имал огромен авторитет бидејќи доаѓал директно од Истокот, кој за Катарите бил изворот на „чистата и вистинска христијанска вера“. ​ Носител на „радикалниот дуализам“ ​Пред доаѓањето на Никита, повеќето западни Катари практикувале умерен дуализам ...

Опсадата на Антиохија (1097–1098)

Опсадата на Антиохија била еден од најтешките и најсуровите моменти во Првата крстоносна војна. Таа се одвивала во две фази: ​ Крстоносците го опседнуваат градот: Од октомври 1097 до јуни 1098 година, крстоносците гладувале и страдале пред ѕидините на Антиохија. Градот конечно паднал во нивни раце благодарение на предавство одвнатре (ерменски стражар по име Фируз му отворил капија на Боемунд од Таранто). ​ Крстоносците стануваат опседнати: Само неколку дена по влегувањето во градот, пристигнала огромна муслиманска војска предводена од Кербога , атабегот на Мосул. Сега крстоносците биле тие кои биле заробени и опколени внатре во градот, без храна и со многу низок морал. ​Битката и „Чудото“ со Светото Копје ​Пресвртот се случил поради психолошки и религиозен поттик. Еден сиромашен монах, Петар Вартоломеј, тврдел дека имал визија во која Свети Андреј му открил каде е закопано Светото Копје (копјето со кое бил прободен Исус на крстот). ​По кратко копање во катедралата во Антиохиј...

​Како „Првиот ден“ стана „Последен ден“

  Константин Велики (Константин I), кој во 321 година од нашата ера го донел историскиот декрет со кој неделата ја прогласил за официјален ден за одмор во Римската Империја. ​Иако денес ова го гледаме како чисто христијански чин, вистината зад неговата одлука е фасцинантна мешавина од политичка прагматичност, верски синкретизам (мешање) и брилијантна стратегија за обединување на империјата. ​Еве како се случило тоа, што го поттикнало и какви биле реакциите. ​ Зошто токму недела и зошто тогаш? ​Константин бил врховен владетел на империја која била длабоко поделена. Христијанството брзо растело, но паганството сè уште било доминантна сила, особено меѓу војската и елитата. Константин морал да најде начин да ги задоволи двете страни без да предизвика граѓанска војна. ​ Кодот на „Непобедливото Сонце“ (Sol Invictus): Во декретот од 321 година, Константин всушност не ја нарекува неделата „ден Господов“, туку „Вредниот ден на Сонцето“ ( dies Solis ). Паганите во империјата го обож...

Моќта на навиките

Како мали промени го менуваат животот Моќта на секојдневните рутини Сите ние имаме навики. Некои се добри, некои се лоши, а повеќето од нив извршуваме автоматски, без никаква свесна мисла. Сепак, токму овие мали, повторливи дејства го обликуваат нашиот живот повеќе од сè друго. Дали некогаш сте се запрашале зошто некои луѓе постојано напредуваат, додека други остануваат заглавени на исто место? Одговорот често не лежи во големите, драматични одлуки, туку во ситните навики што ги практикуваат секој ден. Моќта на навиките е една од најпотценетите сили во човечкиот живот, а разбирањето како функционираат може да биде клучот кон трансформација која трае цел живот. Навиките се како невидливи нишки што го ткаат нашето секојдневие. Тие се основата врз која се гради секој успех, но и секој неуспех. Кога стануваме наутро и првото нешто што го правиме е да го провериме телефонот, тоа е навика. Кога одлучуваме да одиме на прошетка наместо да гледаме телевизија, тоа е исто така навика. Разликата п...