Релација

 

Таксито на Зоран беше старо, сребрено „Пасат“, со мирис на кафе и малку бензин. На шофершајбната — икона залепена со селотејп. Не од вера. Од навика.

Релацијата Прилеп–Битола ја возеше напамет.

Кривините кај Тополчани, рамнината, првите светла на Битола. Ништо не го изненадуваше веќе.

Кога човекот влезе, не праша колку чини. Само рече:

„До Битола. Кај болницата.“

Тоа обично значеше проблем.

Човекот имаше триесет и нешто години. Не беше пијан. Не беше нервозен. Само седеше исправено, со рацете во скутот, како да чека ред.

На излез од Прилеп, Зоран праша:

„Радио?“

„Не.“

Добар знак. Лоша ноќ.

Кај Новаци, човекот првпат зборуваше сам:

„Ако не стигнам до утре, нема да има кого да бараат.“

Зоран не одговори. Таксистите учат рано:

ако прашаш — влегуваш во туѓ живот.

Стигнаа пред болницата. Мерачот застана. Човекот извади пари, повеќе од што требаше.

Потоа: „Може уште една услуга?“

Секогаш лошо почнува вака.

„До Скопје. Сега. На црно.“

Зоран погледна на часовникот.

22:40.

„Не возам ноќе толку далеку.“

Човекот кимна. Како да очекуваше.

„Ќе платам однапред.“

Извади плик. Не дебел. Само доволен за човек што знае што прави.

На бензинската кај Битола, Зоран купи кафе. Стоеше пред касата и гледаше во фрижидерот со енергетски пијалоци, како да чека некој да му каже што да прави.

Никој не кажа ништо.

Се врати во колата.

„Каде во Скопје?“

„Кај Автокоманда.“

Патот беше празен. Радио сè уште исклучено.

Човекот гледаше напред, не во телефон, не низ прозорец. Како некој што сака да стигне, не да бега.

Кај Пресека, Зоран праша:

„Од што бегаш?“

„Не бегам. Само не сакам да ме најдат прв.“

Тоа беше доволно.

Пред Скопје, сообраќајот почна. Светла, знаци, град што не спие.

Кај Автокоманда, човекот рече: „Тука е добро.“

Излезе, го зема ранецот и пред да ја затвори вратата, додаде:

„Ако некој праша — не сум бил со тебе.“

Зоран само климна.

На враќање, кај Велес, го виде полицискиот пункт. Срцето му тропаше, ама никој не го застана.

Стигна во Прилеп во четири наутро. Го изгаси моторот и седеше уште некое време.

Пликот не го отвори веднаш.

Утрото, на вести, кратка информација: „Лице поврзано со истрага, недостапно за органите…“

Немаше име.

Зоран ја продолжи релацијата Прилеп–Битола како и секој ден.

Иконата стоеше на истото место.

Пасатот уште мирисаше на кафе.

Само едно знаеше сигурно:

Некои патници не плаќаат за километри.

Плаќаат за тишина.