Релација

Таксито на Зоран беше старо, сребрено „Пасат“, со мирис на кафе и малку бензин. На шофершајбната — икона залепена со селотејп. Не од вера. Од навика.

Релацијата Прилеп–Битола ја возеше напамет.

Кривините кај Тополчани, рамнината, првите светла на Битола. Ништо не го изненадуваше веќе.

Кога човекот влезе, не праша колку чини. Само рече:

„До Битола. Кај болницата.“

Тоа обично значеше проблем.

Човекот имаше триесет и нешто години. Не беше пијан. Не беше нервозен. Само седеше исправено, со рацете во скутот, како да чека ред.

На излез од Прилеп, Зоран праша:

„Радио?“

„Не.“

Добар знак. Лоша ноќ.

Кај Новаци, човекот првпат зборуваше сам:

„Ако не стигнам до утре, нема да има кого да бараат.“

Зоран не одговори. Таксистите учат рано:

ако прашаш — влегуваш во туѓ живот.

Стигнаа пред болницата. Мерачот застана. Човекот извади пари, повеќе од што требаше.

Потоа: „Може уште една услуга?“

Секогаш лошо почнува вака.

„До Скопје. Сега. На црно.“

Зоран погледна на часовникот.

22:40.

„Не возам ноќе толку далеку.“

Човекот кимна. Како да очекуваше.

„Ќе платам однапред.“

Извади плик. Не дебел. Само доволен за човек што знае што прави.

На бензинската кај Битола, Зоран купи кафе. Стоеше пред касата и гледаше во фрижидерот со енергетски пијалоци, како да чека некој да му каже што да прави.

Никој не кажа ништо.

Се врати во колата.

„Каде во Скопје?“

„Кај Автокоманда.“

Патот беше празен. Радио сè уште исклучено.

Човекот гледаше напред, не во телефон, не низ прозорец. Како некој што сака да стигне, не да бега.

Кај Пресека, Зоран праша:

„Од што бегаш?“

„Не бегам. Само не сакам да ме најдат прв.“

Тоа беше доволно.

Пред Скопје, сообраќајот почна. Светла, знаци, град што не спие.

Кај Автокоманда, човекот рече: „Тука е добро.“

Излезе, го зема ранецот и пред да ја затвори вратата, додаде:

„Ако некој праша — не сум бил со тебе.“

Зоран само климна.

На враќање, кај Велес, го виде полицискиот пункт. Срцето му тропаше, ама никој не го застана.

Стигна во Прилеп во четири наутро. Го изгаси моторот и седеше уште некое време.

Пликот не го отвори веднаш.

Утрото, на вести, кратка информација: „Лице поврзано со истрага, недостапно за органите…“

Немаше име.

Зоран ја продолжи релацијата Прилеп–Битола како и секој ден.

Иконата стоеше на истото место.

Пасатот уште мирисаше на кафе.

Само едно знаеше сигурно:

Некои патници не плаќаат за километри.

Плаќаат за тишина.

Comments

Прочитај повеќе

Скриениот код на Балканот (де-романизација на Балканот)

Зошто ДНК тестовите ве лажат за Александар Велики? Сигурно барем еднаш, додека сте скролале низ социјалните мрежи, ви излегла реклама за некоја од оние модерни компании за ДНК тестирање. Ветувањето е примамливо: „Испратете ни примерок од вашата плунка, платете 100 евра и дознајте дали во вашите вени тече крвта на Александар Велики или Филип Втори!“ Звучи фантастично, нели? Готови сте да ги извадите парите, убедени дека науката конечно ја решила најголемата балканска мистерија. Но, пред да го направите тоа, имам една лоша и една фасцинантна вест за вас. Лошата вест е дека тие реклами безобразно ве лажат. Фасцинантната вест е дека вистинската наука всушност откри нешто многу поинтересно во кралските гробници. Ајде да ги тргнеме митовите настрана и да погледнеме што навистина вели генетиката до денес, во 2026 година. Проблемот со „пепелта“ на Филип Втори Кога археолозите го открија спектакуларниот кралски комплекс во Вергина (древната Ајга), светот занеме. Златни ларнак...

Прочитајте повеќе »

Никита од Драговитија

Никита (во латинските извори запишан како Papa Nicetas или Niquinta ) бил влијателен богомилски епископ (водач) од Константинопол , кој живеел во 12 век. Тој е една од клучните историски фигури кои ја докажуваат директната врска и силното влијание на балканското богомилство врз средновековните дуалистички движења во Западна Европа, поточно врз Катарите (познати и како Албигојци) во Франција и Италија. Мисијата во Италија и Франција (1160-тите години) Во тој период, катарското движење во Ломбардија (Италија) и Лангдок (јужна Франција) веќе било во голем подем, но локалните заедници имале внатрешни сомнежи и поделби околу нивното духовно наследство и линија на ракополагање ( ordo ). За да го реши ова, Никита отпатувал на Запад. Тој имал огромен авторитет бидејќи доаѓал директно од Истокот, кој за Катарите бил изворот на „чистата и вистинска христијанска вера“. Носител на „радикалниот дуализам“ Пред доаѓањето на Никита, повеќето западни Катари практикувале умерен дуализам ...

Прочитајте повеќе »

Опсадата на Антиохија (1097–1098)

Опсадата на Антиохија била еден од најтешките и најсуровите моменти во Првата крстоносна војна. Таа се одвивала во две фази: Крстоносците го опседнуваат градот: Од октомври 1097 до јуни 1098 година, крстоносците гладувале и страдале пред ѕидините на Антиохија. Градот конечно паднал во нивни раце благодарение на предавство одвнатре (ерменски стражар по име Фируз му отворил капија на Боемунд од Таранто). Крстоносците стануваат опседнати: Само неколку дена по влегувањето во градот, пристигнала огромна муслиманска војска предводена од Кербога , атабегот на Мосул. Сега крстоносците биле тие кои биле заробени и опколени внатре во градот, без храна и со многу низок морал. Битката и „Чудото“ со Светото Копје Пресвртот се случил поради психолошки и религиозен поттик. Еден сиромашен монах, Петар Вартоломеј, тврдел дека имал визија во која Свети Андреј му открил каде е закопано Светото Копје (копјето со кое бил прободен Исус на крстот). По кратко копање во катедралата во Антиохиј...

Прочитајте повеќе »

Како „Првиот ден“ стана „Последен ден“

Константин Велики (Константин I), кој во 321 година од нашата ера го донел историскиот декрет со кој неделата ја прогласил за официјален ден за одмор во Римската Империја. Иако денес ова го гледаме како чисто христијански чин, вистината зад неговата одлука е фасцинантна мешавина од политичка прагматичност, верски синкретизам (мешање) и брилијантна стратегија за обединување на империјата. Еве како се случило тоа, што го поттикнало и какви биле реакциите. Зошто токму недела и зошто тогаш? Константин бил врховен владетел на империја која била длабоко поделена. Христијанството брзо растело, но паганството сè уште било доминантна сила, особено меѓу војската и елитата. Константин морал да најде начин да ги задоволи двете страни без да предизвика граѓанска војна. Кодот на „Непобедливото Сонце“ (Sol Invictus): Во декретот од 321 година, Константин всушност не ја нарекува неделата „ден Господов“, туку „Вредниот ден на Сонцето“ ( dies Solis ). Паганите во империјата го обож...

Прочитајте повеќе »

Моќта на навиките

Како мали промени го менуваат животот Моќта на секојдневните рутини Сите ние имаме навики. Некои се добри, некои се лоши, а повеќето од нив извршуваме автоматски, без никаква свесна мисла. Сепак, токму овие мали, повторливи дејства го обликуваат нашиот живот повеќе од сè друго. Дали некогаш сте се запрашале зошто некои луѓе постојано напредуваат, додека други остануваат заглавени на исто место? Одговорот често не лежи во големите, драматични одлуки, туку во ситните навики што ги практикуваат секој ден. Моќта на навиките е една од најпотценетите сили во човечкиот живот, а разбирањето како функционираат може да биде клучот кон трансформација која трае цел живот. Навиките се како невидливи нишки што го ткаат нашето секојдневие. Тие се основата врз која се гради секој успех, но и секој неуспех. Кога стануваме наутро и првото нешто што го правиме е да го провериме телефонот, тоа е навика. Кога одлучуваме да одиме на прошетка наместо да гледаме телевизија, тоа е исто така навика. Разликата п...

Прочитајте повеќе »

makgrom

Search This Blog