Страницата 25

Image
  Канцеларијата на третиот кат во зградата на МАНУ мирисаше на стари книги, филтер-кафе и влага од Вардар, кој мрзливо течеше надвор под мајското сонце. На бирото на академик Бранко, расфрлани меѓу триста трудови за квантна физика, лежеа неколку испечатени страници со логото на ЦИА. ​До него, помладиот научен соработник Филип, со ракавите засукани до лакти, возбудено гестикулираше со пенкалото. На фотелјата наспроти нив, со очила спуштени на врвот на носот, седеше професорката Елена, која смирено пиеше чај од нане. ​„Ви кажувам, професорке, не е работата само за кликови на социјалните мрежи,“ речиси шепотеше Филип, како да се плашеше дека ѕидовите имаат уши. „Документот од 1983 е чиста математика. Мекдонел пишува за холографскиот универзум . Тоа значи дека ова што го допираме — ова биро, оваа шолја — е само 3Д проекција од информации запишани на некоја подалечна граница. Матрикс, пред Матрикс!“ ​Бранко се поднасмевна, го тргна погледот од компјутерот и ја почеша побелената брада...

Релација

 

Таксито на Зоран беше старо, сребрено „Пасат“, со мирис на кафе и малку бензин. На шофершајбната — икона залепена со селотејп. Не од вера. Од навика.


Релацијата Прилеп–Битола ја возеше напамет.

Кривините кај Тополчани, рамнината, првите светла на Битола. Ништо не го изненадуваше веќе.

Кога човекот влезе, не праша колку чини. Само рече:

„До Битола. Кај болницата.“

Тоа обично значеше проблем.

Човекот имаше триесет и нешто години. Не беше пијан. Не беше нервозен. Само седеше исправено, со рацете во скутот, како да чека ред.

На излез од Прилеп, Зоран праша:

„Радио?“

„Не.“

Добар знак. Лоша ноќ.

Кај Новаци, човекот првпат зборуваше сам:

„Ако не стигнам до утре, нема да има кого да бараат.“

Зоран не одговори. Таксистите учат рано:

ако прашаш — влегуваш во туѓ живот.

Стигнаа пред болницата. Мерачот застана. Човекот извади пари, повеќе од што требаше.

Потоа: „Може уште една услуга?“

Секогаш лошо почнува вака.

„До Скопје. Сега. На црно.“

Зоран погледна на часовникот.

22:40.

„Не возам ноќе толку далеку.“

Човекот кимна. Како да очекуваше.

„Ќе платам однапред.“

Извади плик. Не дебел. Само доволен за човек што знае што прави.

На бензинската кај Битола, Зоран купи кафе. Стоеше пред касата и гледаше во фрижидерот со енергетски пијалоци, како да чека некој да му каже што да прави.

Никој не кажа ништо.

Се врати во колата.

„Каде во Скопје?“

„Кај Автокоманда.“

Патот беше празен. Радио сè уште исклучено.

Човекот гледаше напред, не во телефон, не низ прозорец. Како некој што сака да стигне, не да бега.

Кај Пресека, Зоран праша:

„Од што бегаш?“

„Не бегам. Само не сакам да ме најдат прв.“

Тоа беше доволно.

Пред Скопје, сообраќајот почна. Светла, знаци, град што не спие.

Кај Автокоманда, човекот рече: „Тука е добро.“

Излезе, го зема ранецот и пред да ја затвори вратата, додаде:

„Ако некој праша — не сум бил со тебе.“

Зоран само климна.

На враќање, кај Велес, го виде полицискиот пункт. Срцето му тропаше, ама никој не го застана.

Стигна во Прилеп во четири наутро. Го изгаси моторот и седеше уште некое време.

Пликот не го отвори веднаш.

Утрото, на вести, кратка информација: „Лице поврзано со истрага, недостапно за органите…“

Немаше име.

Зоран ја продолжи релацијата Прилеп–Битола како и секој ден.

Иконата стоеше на истото место.

Пасатот уште мирисаше на кафе.

Само едно знаеше сигурно:

Некои патници не плаќаат за километри.

Плаќаат за тишина.


Comments

Popular posts from this blog

Заробена светлина: Разговор покрај огништето

Влијанието на кафето врз организмот 

Фреквенција во мракот

Проклетството на Вавилон и Александар

​Ова не е обичен јогурт, ова е Македонскиот „Ајран“

Космополитизам пред самиот збор воопшто да биде измислен

Александар III Македонски и моштите на св. Еремија

Вовчето Ќиро или вовчињата

Како и зошто настанала краватата

Кралството во главата и гласот на Матицата