Ова е приказната која ја менува дефиницијата за „паметен град“. Не се работи само за брз интернет и апликации, туку за град кој е дизајниран да преживее кога сè друго околу него ќе застане.

​ГРАДОТ ШТО НЕ ЗГАСНА: Како Бабкок Ренч го победи најсилниот ураган
​

​Во 2022 година, ураганот Ијан ја погоди Флорида со разорна моќ. Милиони луѓе останаа без струја, патиштата беа поплавени, а цели населби беа збришани. Но, во еден град со 5.000 жители, кој се наоѓаше директно на патот на бурата, светлата не ни трепнаа.

​Добредојдовте во Бабкок Ренч (Babcock Ranch) – првиот град во Америка целосно напојуван од сонце, изграден за да биде неуништив.

​1. Сончева енергија како штит

​Додека класичните градови зависат од илјадници километри жици кои лесно паѓаат при невреме, Бабкок Ренч има сопствен извор. Веднаш до градот се наоѓа соларна фарма со 650.000 панели.

• ​Иако бурата беше со застрашувачка брзина, само неколку панели беа оштетени.
• ​Системот продолжи да работи, а огромните батерии ја одржуваа струјата во секој дом додека околните градови беа во тотален мрак со недели.

​2. Инженерство против поплави

​Бабкок Ренч не е само енергетски независен, туку и архитектонски супериорен. Наместо да се борат против водата, тие ја поканија да помине.

• ​Целиот град е изграден на повисоко тло.
• ​Улиците се дизајнирани да служат како канали кои ја апсорбираат и насочуваат водата во специјални езера, заштитувајќи ги куќите од поплави.
• ​Кога ураганот помина, жителите излегоа од своите домови – немаше скршени прозорци, немаше поплавени подруми.

​3. Независноста како најголем луксуз

​Жителите на овој град не плаќаат „поскапа“ струја затоа што е еколошка. Напротив, нивните сметки се стабилни и предвидливи. Но, најголемата вредност ја видоа за време на катастрофата: додека соседите бараа мраз и гориво за генератори, тие готвеа на своите шпорети и имаа клима уреди.

​Зошто Бабкок Ренч е лекција за светот?

​Овој град докажа дека енергетската независност е прашање на безбедност.

• ​Не се работи само за „спасување на планетата“.
• ​Се работи за изградба на заедница која не колабира кога ќе се прекине главниот кабел или кога ќе удри природата.

​Поуката: Наместо да градиме градови кои се кршливи и зависни од далечни централи, треба да градиме „тврдини“ кои сами си произведуваат сè што им е потребно. Бабкок Ренч не е експеримент – тој е доказ дека можеме да живееме во хармонија со природата, користејќи ја нејзината моќ за да се заштитиме од нејзиниот гнев.

​Што мислите?

​Дали би се чувствувале посигурно во град кој има сопствена „мини-централа“, дури и ако тоа значи дека треба целосно да се промени начинот на кој ги градиме нашите населби?