Четириесеттиот ден без хоризонт
Атлантик, 1972 година.
Товарниот брод „Астерион“ пловеше од Кадис кон Карибите, натоварен со челик и резервни делови. Ништо посебно — рута што се минува илјадници пати годишно. Екипаж од 23 луѓе, искусни морнари, без авантуристички илузии. За нив морето беше работа, не романтика.
На тринаесеттиот ден од пловидбата, барометарот почна да паѓа нагло.
Капетанот Маркес, човек со три децении зад кормилото, не го крена гласот. Само нареди да се скрати брзината и да се обезбедат палубите. Морето изгледаше мирно — премирно. Таквата тишина на океанот никогаш не значи добро.
До вечерта, хоризонтот исчезна.
Бурата дојде без предупредување.
Не со гром, туку со ѕид од вода.
Првиот бран ја удри левата страна како чекан. Вториот ја откорна спасувачката јарболина. Третиот — го изгаси генераторот. Во рок од десет минути, „Астерион“ беше слеп, глув и полумртов.
Морето не беше хаотично. Беше методично. Бран по бран, со точност на машина.
Кога радиото замолкна, сите го сфатија истото:
сега се сами.
На дваесет и вториот ден, моторот конечно откажа. Солена вода навлезе во машинскиот простор. Обидите за поправка беа залудни. Бродот стана играчка, фрлана од струите.
Пиењето беше строго поделено. Храната — уште построго.
Некои почнаа да водат дневници. Други — да молчат. Најопасно беше молчењето.
Младиот навигатор Луис призна дека не ја знае точната позиција. Облаците не дозволуваа мерење по ѕвезди. Компасот лудуваше. Атлантикот е огромен, а човекот — мал.
На четириесеттиот ден, повеќе никој не зборуваше за спасување. Само за преживување до утре.
Наутро од четириесет и вториот ден, морнарот Алваро викна.
Не „Брод!“
Туку: „Птици!“
Три бели птици кружеа ниско.
Тоа значеше копно — некаде.
Капетанот нареди последен маневар со платна од резервни церади. Бродот, ранет и уморен, полека го смени курсот.
До вечерта, видоа темна линија на хоризонтот.
Земја.
Но морето не простува лесно.
При приближување до брегот, струјата ги повлече кон плитко. Килот удри во подводна карпа. „Астерион“ се закова, со страшен метален крик.
Екипажот се евакуираше во две спасувачки чамци. Брановите ги фрлаа како лисја. Еден чамец се преврте. Тројца исчезнаа во мракот. Никогаш не беа пронајдени.
Останатите стигнаа до брегот на ненаселен остров — дел од Малите Антили.
Слаби, дехидрирани, но живи.
Спасувањето дојде дури по девет дена, кога рибарски брод ги забележа чадните сигнали. Од 23 луѓе, преживеаја 20.
Капетанот Маркес, при испрашување, кажа само една реченица:
„Морето не нè нападна.
Само нè тестираше.“
„Астерион“ остана таму, зарѓан споменик на границата меѓу човечка упорност и океанска рамнодушност.
0 Comments:
Post a Comment