Во Македонија, меѓу сенките на старите планини и шумите што чуваат тајни постари од човечката меморија, се крие нешто што ретко кој го слушнал. Патиштата кои не се забележуваат на картите, кои го избегнале вниманието на модерниот човек, носат шепот од минатото. Некогаш тоа е само ветерот што се пробива низ гранките, но понекогаш… се чини дека е гласот на нешто што сака да биде откриено.
Еднаш, на една таква осамена планинска патека, стариот Стојан се сретнал со нешто што ќе го промени неговиот начин на гледање на светот. Не беше чудовиште, ниту нешто што би можел да го објасни со логика. Беше чувство, присуство што те тера да ги слушаш твоите мисли со поголема внимателност. Патеката беше влажна, мирисот на земја и смрека го опиваше, а сенките на дрвјата танцуваа како да имаат свој живот.
Стојан знаеше дека не е сам. Неговото срце трепкаше, но не од страв, туку од возбуда — од тоа чувство дека некој или нешто го повикува да разбере нешто повеќе, нешто што е скриено, а сепак присутно. На некој чуден начин, патеката почна да зборува: не со зборови, туку со шепот на тишината, со ритамот на чекорите по земјата, со шепотот на дрвјата.
Се чини дека овие заборавени патишта не се само физички — тие се мостови меѓу минатото и сегашноста, меѓу видливото и невидливото. И секој што ќе се осмели да ја следи нивната трага, ќе открие нешто повеќе за себе, за светот, и за тајните што тивко го чекаат оној што знае да слуша.
На крајот, Стојан сфати една работа: не сите патишта водат до местата што ги знаеме. Некои патишта водат кон нешто што е многу пострашно и многу поубаво од нашата логика — кон чувството да се биде жив, целосно, во моментот. И понекогаш, шепотот на заборавените патишта може да ти каже повеќе од илјада книги.
0 Comments:
Post a Comment