Каса 3

Беше среда, пазарен ден во Прилеп.

Градскиот пазар мирисаше на зелка, тутун и евтина пластика. Луѓето се движеа споро, како секогаш кога не брзаат, ама не сакаат ни да застанат.

На каса 3 во супермаркетот до пазарот, Марија работеше веќе седум години. Знаеше по звукот кога некој нема пари доволно. Мал застој. Поглед надолу. Пресметка во глава.

Пред неа застана жена со две кеси и едно дете.

„Тоа е сè,“ рече жената.

Сметката излезе 1.248 денари.

Жената почна да вади ситно.

Марија чекаше. Не ја брзаше.

Недостасуваа 48 денари.

Зад нив, редицата почна да се поместува. Не гласно, ама доволно за да се почувствува.

Жената го погледна детето. Детето го гледаше сокот во касата.

„Извади го сокот,“ рече тивко.

Марија го тргна сокот настрана, како да е нешто кршливо.

Тогаш се вмеша човекот зад нив.

„Остави,“ рече. „Ќе ги доплатам.“

Не изгледаше ниту богат, ниту сиромашен. Само уморен. Со јакна што памти подобри времиња.

Жената се сврте, сакаше да каже нешто, ама зборовите ѝ застанаа.

Марија ја затвори сметката.

Кога редицата се испразни, човекот остана уште миг.

„Не заради нив,“ ѝ рече на Марија. „Заради мене.“

Таа не праша зошто. Не беше нејзина работа.

На пауза, Марија излезе пред маркетот. Го виде човекот како седи на бетонскиот раб и гледа во пазарот.

„Зошто?“ го праша.

Тој се насмевна малку.

„Пред три години, некој на каса ми плати млеко и леб. Никогаш не го најдов да му вратам.“

Го погледна детето како трча меѓу тезгите.

„Некои долгови не се враќаат на истото место.“

Попладнето помина како и секогаш.

Марија си замина дома, уморна, ама мирна.

На масата ја чекаше сметка од струја.

И недостасуваа точно 48 денари.

Таа се насмевна.

Не затоа што веруваше во знаци.

Туку затоа што знаеше:

Во овој град, парите кружат.

А луѓето — понекогаш се среќаваат точно кога треба.