Општество на излози, луѓе од картон
Живееме во време на големи зборови и мали луѓе. Општество каде што „амбалажата“ вреди повеќе од содржината. Гледаш околу себе: сите се борат за подобра позиција во излогот, додека внатре во дуќанот – провев. Се продаваме за лајк, се смешкаме за публика, а кога ќе се изгаснат рефлекторите, секој си ја крие маката во четирите ѕидови на својата тишина.
Станавме експерти за туѓи животи, а аматери за сопствените. Плукаме по неправдата додека чекаме ред во институција, а штом ќе дојдеме на шалтер, веднаш бараме „човек“ за да поминеме побрзо. Сакаме ред, а го славиме тој што го заобиколува системот. Сакаме чесност, а му се восхитуваме на тој што „се снашол“ со туѓи пари.
Тоа е дијагнозата на нашето време:
- Морал на батерии: Трае додека нè гледаат, а штом се стемни, правилата не важат.
- Емпатија на тастатура: Сите сме хумани во коментари, а го вртиме погледот кога комшијата нема леб.
- Гласни за небитното, неми за главното: Викаме за фудбал и за политика, а молчиме кога се гази достоинството на обичниот човек.
Ова општество не го менуваат говори на телевизија. Не го менуваат ни статуси на Фејсбук. Го менува она што го правиш кога никој не те гледа. Дали ќе подадеш рака на тој што паднал, иако нема камери да го снимат тоа? Дали ќе кажеш „доста е“ кога гледаш како неправдата јаде нечија иднина?
Поштеноста стана субверзивна активност. Ако си искрен, те гледаат како да си од друга планета. Но, токму во тоа е силата. Да останеш човек во систем што те програмира да бидеш бројка. Да не се стопиш во сивилото на толпата што само кима со главата.
Не ни треба нов систем на хартија. Ни треба нов систем на вредности. Да почнеме да се цениме по тоа колку држиме до зборот, а не колку ни тежи џебот. Затоа што кога на крајот ќе се подвлече цртата, единственото нешто што навистина го оставаме зад нас не е имотниот лист, туку трагата од нашите чекори во калта.
Или си човек, или си само дел од сценографијата. Изборот е твој, ама побрзај – завесата полека паѓа.
0 Comments:
Post a Comment