Бетонски соништа

 

Бетонски соништа

​Гледаш нагоре, бараш ѕвезди, а гледаш само неонски реклами што ти продаваат среќа на рати. Сè е спакувано во целофан, сè е „насмеј се за сликата“, а внатре – празнина што ечи како празен влез во зграда во три наутро.

​Ни велеа дека небото е граница, ама заборавија да кажат дека чевлите ни се калливи од истите овие улици каде што соништата се продаваат за ситно. Тука нема филтри. Тука светлото на семафорот е единствената насока што ја добиваш, а црвеното трае многу подолго од зеленото.

​Правилата на играта се едноставни:

• ​Тишина: Зборувај само кога имаш што да кажеш, не кога сакаш да те слушнат.
• ​Брзина: Ако застанеш да се сожалуваш, веќе си ја изгубил трката.
• ​Образ: Тоа е единствената валута што не девалвира кога ќе дојде криза.
  
  

​Сите сме исти во овој хаос. Секој со својата тетоважа под кожата што никој не ја гледа – лузна од некоја битка што сме ја изгубиле додека сме пробувале да бидеме „некој“. А најголемата фора е што веќе си некој. Само што тој „некој“ не се вози во скапа кола, туку оди пешки со слушалки во уши, додека градот му дише во врат.

​Не ни требаат аплаузи од луѓе што не нè познаваат. Ни треба само еден круг околу маалото, еден искрен поглед во огледало и знаењето дека, иако сме на дното на бетонот, главата ни е сè уште над водата.

​Ова не е приказна за успехот. Ова е приказна за отпорот.

​Најлесно е да се лаже. Лагата е евтина, се купува на секој агол и се пакува во убави зборови за да помине полесно низ грлото. Но, поштеноста? Поштеноста е луксуз што малкумина можат да си го дозволат, затоа што таа не носи поени кај толпата. Таа носи осамени вечери и чиста совест.

​Денес сите се „браќа“, сите се „тука за тебе“, сè додека не дојде време да се плати сметката или да се каже вистината во очи. Тогаш маските паѓаат побрзо од есенски лисја.

​Вистината е ова:

• ​Пријателството не е во пиењето кафе кога е сè добро, туку во тоа кој ти ја држи главата над вода кога мислиш дека се давиш.
• ​Успехот не е колку луѓе ти го знаат името, туку дали можеш да се погледнеш во огледало во 2 часот по полноќ без да го тргнеш погледот.
• ​Зборот е сè што навистина поседуваш. Ако него го изгубиш, џабе ти се сите пари и врски – остануваш само празна лушпа со скап часовник.

​Светот те учи да газиш за да стигнеш прв. Те учи дека поштениот е „будала“, а снаодливиот е „крал“. Но, тие кралеви владеат со кули од карти. Еден мал ветер на вистината и сè се руши.

​Јас бирам да бидам „будалата“ што спие мирно. Бирам да кажам „не можам“ наместо да ветам и да излажам. Бирам да ги изгубам сите што се дојдени за корист, за да ми останат оние тројца што се тука за човекот во мене.

​Поштеноста боли. Те прави ранлив. Те прави мета. Но, на крајот од денот, тоа е единствената работа што те прави слободен. Сè друго е само ропство под туѓи очекувања.

​Биди свој, дури и кога цената е превисока. Затоа што ако се продадеш за малку, никогаш нема да можеш да се откупиш назад.