Страницата 25
Гледаш нагоре, бараш ѕвезди, а гледаш само неонски реклами што ти продаваат среќа на рати. Сè е спакувано во целофан, сè е „насмеј се за сликата“, а внатре – празнина што ечи како празен влез во зграда во три наутро.
Ни велеа дека небото е граница, ама заборавија да кажат дека чевлите ни се калливи од истите овие улици каде што соништата се продаваат за ситно. Тука нема филтри. Тука светлото на семафорот е единствената насока што ја добиваш, а црвеното трае многу подолго од зеленото.
Правилата на играта се едноставни:
Сите сме исти во овој хаос. Секој со својата тетоважа под кожата што никој не ја гледа – лузна од некоја битка што сме ја изгубиле додека сме пробувале да бидеме „некој“. А најголемата фора е што веќе си некој. Само што тој „некој“ не се вози во скапа кола, туку оди пешки со слушалки во уши, додека градот му дише во врат.
Не ни требаат аплаузи од луѓе што не нè познаваат. Ни треба само еден круг околу маалото, еден искрен поглед во огледало и знаењето дека, иако сме на дното на бетонот, главата ни е сè уште над водата.
Ова не е приказна за успехот. Ова е приказна за отпорот.
Најлесно е да се лаже. Лагата е евтина, се купува на секој агол и се пакува во убави зборови за да помине полесно низ грлото. Но, поштеноста? Поштеноста е луксуз што малкумина можат да си го дозволат, затоа што таа не носи поени кај толпата. Таа носи осамени вечери и чиста совест.
Денес сите се „браќа“, сите се „тука за тебе“, сè додека не дојде време да се плати сметката или да се каже вистината во очи. Тогаш маските паѓаат побрзо од есенски лисја.
Вистината е ова:
Светот те учи да газиш за да стигнеш прв. Те учи дека поштениот е „будала“, а снаодливиот е „крал“. Но, тие кралеви владеат со кули од карти. Еден мал ветер на вистината и сè се руши.
Јас бирам да бидам „будалата“ што спие мирно. Бирам да кажам „не можам“ наместо да ветам и да излажам. Бирам да ги изгубам сите што се дојдени за корист, за да ми останат оние тројца што се тука за човекот во мене.
Поштеноста боли. Те прави ранлив. Те прави мета. Но, на крајот од денот, тоа е единствената работа што те прави слободен. Сè друго е само ропство под туѓи очекувања.
Биди свој, дури и кога цената е превисока. Затоа што ако се продадеш за малку, никогаш нема да можеш да се откупиш назад.
Овој блог користи cookies и услуги од трети страни за подобро корисничко искуство. Со користење на блогот се согласувате со нашата Политика на приватност .
Comments
Post a Comment
коментар: