Иако официјалните институции го рекламираат како „слобода и технологија“, постојат неколку точки кои директно укажуваат на лимитирање:
1. Лимитот од 3.000 евра (Контрола на штедењето)
Ова е најголемото ограничување. Вие нема да можете да го чувате целиот свој капитал во дигитални евра.
- Зошто ве лимитираат? За да ги заштитат банките. Ако сите си ги повлечат парите од приватните банки и ги стават во Централната банка (која е побезбедна), комерцијалните банки би пропаднале.
- Резултат: Државата индиректно ве принудува да останете клиент на приватните банки за сè што е над таа сума.
2. Губење на целосната анонимност
Иако се ветува приватност за мали суми, секој дигитален систем остава трага.
- Кај кешот, трансакцијата е невидлива за системот.
- Кај дигиталното евро, дури и ако е „анонимно“ за мали износи, самиот софтвер и паричникот се издадени од институција. Тоа значи дека теоретски, со еден „клик“, државата може да види кој, каде и колку троши ако реши дека тоа е „национален интерес“.
3. Ризикот од „програмибилни пари“
Ова е делот што најмногу ги плаши луѓето. Ако парите се дигитален код, тој што го контролира кодот може да постави услови:
- Рок на траење: Парите да мора да се потрошат до крајот на месецот (за да се поттикне економијата).
- Наменско трошење: Да не можете да купите одредени производи (на пример, алкохол или цигари) ако државата одлучи така.
Забелешка: ЕЦБ моментално тврди дека дигиталното евро НЕМА да биде програмибилно на овој начин, но технологијата го овозможува тоа, што остава простор за загриженост во иднина.
4. Ограничување на физичката сопственост
Кога имате банкнота во џеб, вие сте нејзин апсолутен сопственик и никој не може да ви ја „исклучи“ со копче. Дигиталното евро зависи од технологија, струја и пристап до сервери. Ако од која било причина вашиот дигитален паричник биде замрзнат, вие губите пристап до вашите средства веднаш.
Да, дигиталното евро е обид да се внесе кешот во „дигитален кафез“. Тоа нуди брзина и леснотија, но по цена на дел од вашата финансиска автономија. Токму затоа, многу здруженија за човекови права во Европа инсистираат кешот да остане законско средство за плаќање засекогаш, за да имаме алтернатива.