Марко го започнуваше денот уште пред да ги отвори очите. Неговата рака, по автоматизам, го бараше телефонот на ноќната маса. Првите десет минути од секој негов ден им припаѓаа на луѓе кои не ги познаваше: вести за војни на другиот крај на светот, политички препукувања, нови модели на автомобили што не можеше да си ги дозволи и совршено филтрирани ручеци на неговите познаници. До моментот кога ќе станеше да пие кафе, неговиот ум веќе беше „затрупан“ со илјадници непотребни зборови. Се чувствуваше како неговиот мозок да е преполна корпа за отпадоци. Едно утро, се случи нешто незамисливо. Телефонот му падна на плочките во кујната. Екранот се распрсна во илјада парчиња и едноставно — изгасна. Во првите неколку часа, Марко чувствуваше физичка нервоза. Имаше впечаток дека ако не знае „што се случува во светот“, тој свет ќе престане да постои. Посегнуваше кон празниот џеб на секои две минути. Се чувствуваше отсечен, како астронаут на кој му прекинала врската со Земјата. ...