Posts

Showing posts from March 15, 2026

Страницата 25

Image
  Канцеларијата на третиот кат во зградата на МАНУ мирисаше на стари книги, филтер-кафе и влага од Вардар, кој мрзливо течеше надвор под мајското сонце. На бирото на академик Бранко, расфрлани меѓу триста трудови за квантна физика, лежеа неколку испечатени страници со логото на ЦИА. ​До него, помладиот научен соработник Филип, со ракавите засукани до лакти, возбудено гестикулираше со пенкалото. На фотелјата наспроти нив, со очила спуштени на врвот на носот, седеше професорката Елена, која смирено пиеше чај од нане. ​„Ви кажувам, професорке, не е работата само за кликови на социјалните мрежи,“ речиси шепотеше Филип, како да се плашеше дека ѕидовите имаат уши. „Документот од 1983 е чиста математика. Мекдонел пишува за холографскиот универзум . Тоа значи дека ова што го допираме — ова биро, оваа шолја — е само 3Д проекција од информации запишани на некоја подалечна граница. Матрикс, пред Матрикс!“ ​Бранко се поднасмевна, го тргна погледот од компјутерот и ја почеша побелената брада...

Верниот чувар: Макс

Image
  ​ Макс беше стар златен ретривер, чии денови главно поминуваа во дремење на сонце во дворот. Кога во семејството пристигна малото бебе Лука, сите мислеа дека Макс е премногу стар за да си игра, но тој стана неговата сенка. Секогаш спиеше пред вратата на детската соба, буден на секое мрдање. ​Судбоносното попладне ​Еден сончев петок, мајката на Лука, Ана, го остави бебето во неговата дубалка во дневната соба само за момент, додека да скокне до кујната да му подготви кашичка. Влезната врата, поради силниот провев, се подотворила без никој да забележи. ​Љубопитниот Лука, кој штотуку научи како да се движи со дубалката, почна да се турка кон светлината. Макс, кој дотогаш мирно лежеше, наеднаш ги крена ушите. Го виде бебето како се приближува кон прагот, а веднаш по прагот беа стрмните бетонски скали кои водеа кон дворот. ​Снимката која откри сè ​Вечерта, откако Лука заспа, таткото Марко забележа дека влезната врата е малку изгребана. Загрижен, реши да ја прегледа снимката од си...

Син Шуум во Вечниот Град

Image
  Син Шуум во Вечниот Град ​Град-државата Нео-Скопје никогаш не спиеше. Нејзините облакодери од стакло и челик испуштаа постојана, неонска сина светлина што ја проголтуваше ноќта. Но, вистинската светлина, вистинскиот шум, не беше во воздухот, туку во главите на нејзините граѓани. ​Марко, триесет и четиригодишен маж со изморен изглед и подлабоки подочници од секој друг што го познаваше, седеше на работ од својот кревет во малиот, функционален апартман. Стаклото на неговиот прозорец трепереше од далечниот звук на сообраќајот, но тој шум беше само тивок придружник во споредба со она што се случуваше во неговата глава. ​Беше тоа „Протоколот за идентитет“, како што го нарекуваа. Чип, мал и невидлив, вграден зад неговото уво на денот кога го наполни осумнаесет години. Тој чип беше неговата регистарска табличка во овој дигитален свет. Преку него плаќаше, се лекуваше, се движеше во општеството. Се беше поврзано. Но, за Марко, оваа поврзаност стана проклетство. ​Пред дваесет и еден ден...

Popular posts from this blog

Заробена светлина: Разговор покрај огништето

Влијанието на кафето врз организмот 

Фреквенција во мракот

Проклетството на Вавилон и Александар

​Ова не е обичен јогурт, ова е Македонскиот „Ајран“

Космополитизам пред самиот збор воопшто да биде измислен

Александар III Македонски и моштите на св. Еремија

Вовчето Ќиро или вовчињата

Како и зошто настанала краватата

Кралството во главата и гласот на Матицата