makgrom

  ​ Макс беше стар златен ретривер, чии денови главно поминуваа во дремење на сонце во дворот. Кога во семејството пристигна малото бебе Лука, сите мислеа дека Макс е премногу стар за да си игра, но тој стана неговата сенка. Секогаш спиеше пред вратата на детската соба, буден на секое мрдање. ​Судбоносното попладне ​Еден сончев петок, мајката на Лука, Ана, го остави бебето во неговата дубалка во дневната соба само за момент, додека да скокне до кујната да му подготви кашичка. Влезната врата, поради силниот провев, се подотворила без никој да забележи. ​Љубопитниот Лука, кој штотуку научи како да се движи со дубалката, почна да се турка кон светлината. Макс, кој дотогаш мирно лежеше, наеднаш ги крена ушите. Го виде бебето како се приближува кон прагот, а веднаш по прагот беа стрмните бетонски скали кои водеа кон дворот. ​Снимката која откри сè ​Вечерта, откако Лука заспа, таткото Марко забележа дека влезната врата е малку изгребана. Загрижен, реши да ја прегледа снимката од си...

  Син Шуум во Вечниот Град ​Град-државата Нео-Скопје никогаш не спиеше. Нејзините облакодери од стакло и челик испуштаа постојана, неонска сина светлина што ја проголтуваше ноќта. Но, вистинската светлина, вистинскиот шум, не беше во воздухот, туку во главите на нејзините граѓани. ​Марко, триесет и четиригодишен маж со изморен изглед и подлабоки подочници од секој друг што го познаваше, седеше на работ од својот кревет во малиот, функционален апартман. Стаклото на неговиот прозорец трепереше од далечниот звук на сообраќајот, но тој шум беше само тивок придружник во споредба со она што се случуваше во неговата глава. ​Беше тоа „Протоколот за идентитет“, како што го нарекуваа. Чип, мал и невидлив, вграден зад неговото уво на денот кога го наполни осумнаесет години. Тој чип беше неговата регистарска табличка во овој дигитален свет. Преку него плаќаше, се лекуваше, се движеше во општеството. Се беше поврзано. Но, за Марко, оваа поврзаност стана проклетство. ​Пред дваесет и еден ден...