Страницата 25

 

Канцеларијата на третиот кат во зградата на МАНУ мирисаше на стари книги, филтер-кафе и влага од Вардар, кој мрзливо течеше надвор под мајското сонце. На бирото на академик Бранко, расфрлани меѓу триста трудови за квантна физика, лежеа неколку испечатени страници со логото на ЦИА.

​До него, помладиот научен соработник Филип, со ракавите засукани до лакти, возбудено гестикулираше со пенкалото. На фотелјата наспроти нив, со очила спуштени на врвот на носот, седеше професорката Елена, која смирено пиеше чај од нане.

​„Ви кажувам, професорке, не е работата само за кликови на социјалните мрежи,“ речиси шепотеше Филип, како да се плашеше дека ѕидовите имаат уши. „Документот од 1983 е чиста математика. Мекдонел пишува за холографскиот универзум. Тоа значи дека ова што го допираме — ова биро, оваа шолја — е само 3Д проекција од информации запишани на некоја подалечна граница. Матрикс, пред Матрикс!“

​Бранко се поднасмевна, го тргна погледот од компјутерот и ја почеша побелената брада.

„Филип, колега, полека со симулациите. Ако ова е компјутерска програма, тогаш тој што ја кодирал Македонија имал прилично специфична смисла за хумор. Особено со буџетот за наука во МАНУ.“

​Елена тивко се насмеа, ја спушти шолјата и ги погледна двајцата.

„Младоста секогаш бара патеки до научна фантастика. Но, Филип, ти го знаеш извештајот за 'Гејтвеј'. ЦИА не бараше компјутерски сервер. Тие беа во паника за време на Студената војна. Русите истражуваа психотроника и паранормални феномени, па Пентагон мораше да одговори. Тоа е документ за свеста, а не за компјутери.“

​„Добро, добро,“ не се откажуваше Филип, наведнувајќи се напред. „Но, што правиме со страницата 25? Зошто ја немаше со децении? Зошто ја криеја? Таму Мекдонел зборува за 'апсолутното не-време' и како умот може да ја менува реалноста. Ако го разбереш тој механизам, ти буквално го хакираш системот.“

​Бранко воздивна, зеде едно парче хартија и нацрта едноставен круг, а во средината стави точка.

„Еве го твојот систем, Филип. Ова го зборувале уште старите Грци, а подоцна и квантните физичари како Бом. Кога Мекдонел вели дека универзумот е холограм, тој не мисли на компјутер на вонземјани. Тој објаснува дека сè во космосот е поврзано. Секој дел ја содржи целина. Свеста не е производ на мозокот, туку мозокот е само приемник за таа универзална енергија.“

​„И кога приемникот ќе се наштима на вистинската фреквенција...“ почна Филип.

​„...тогаш ти се чини дека времето и просторот исчезнуваат,“ го допреведе Елена. „Институтот Монро ја објави таа страница во 2021 година, Филип. Ја прочитав. Немаше вградени кодови, ниту тајни формули за левитација. Имаше само објаснување како левата хемисфера го блокира нашето поимање на реалноста бидејќи мора да биде логична, додека десната го гледа целото платно.“

​Филип погледна во испечатените страници, малку разочаран, но сè уште со искра во очите.

„Значи, не сме во компјутер. Но, сепак... реалноста не е она што изгледа?“

​Бранко стана од столот, му пријде на прозорецот и погледна кон Скопје, каде што автомобилите нервозно свиреа во сообраќајниот метеж кај Бит-пазар.

​„Реалноста, мој млади колега, е многу почудна од симулација,“ рече Бранко со благ глас. „Компјутерската симулација е ограничена од кодот на програмерот. Но, ако ЦИА и квантната физика се во право... тогаш нашиот ум е тој што ја создава и ја менува оваа реалност секоја секунда. А тоа значи дека одговорноста за овој хаос не е на некој вонземски компјутер. Наша е.“

​Елена стана, ја зеде својата чанта и тргна кон вратата.

„И со таа длабока мисла за креирање на реалноста... јас одам да ја создадам мојата реалност за ручек. Филип, остави ја ЦИА, испрати ми го извештајот за проектот до три часот. Без разлика во кој димензионален правец ќе патува твојот ум.“

​Филип се насмевна, ги собра хартиите и погледна во Бранко: „Сепак, професоре... убаво звучеше приказната со страницата 25.“

​„Најубавите приказни се секогаш оние што се кријат на страниците што допрва треба да ги напишеме,“ му намигна стариот академик, исклучувајќи го компјутерот.