makgrom

  Во Македонија, меѓу сенките на старите планини и шумите што чуваат тајни постари од човечката меморија, се крие нешто што ретко кој го слушнал. Патиштата кои не се забележуваат на картите, кои го избегнале вниманието на модерниот човек, носат шепот од минатото. Некогаш тоа е само ветерот што се пробива низ гранките, но понекогаш… се чини дека е гласот на нешто што сака да биде откриено. Еднаш, на една таква осамена планинска патека, стариот Стојан се сретнал со нешто што ќе го промени неговиот начин на гледање на светот. Не беше чудовиште, ниту нешто што би можел да го објасни со логика. Беше чувство, присуство што те тера да ги слушаш твоите мисли со поголема внимателност. Патеката беше влажна, мирисот на земја и смрека го опиваше, а сенките на дрвјата танцуваа како да имаат свој живот. Стојан знаеше дека не е сам. Неговото срце трепкаше, но не од страв, туку од возбуда — од тоа чувство дека некој или нешто го повикува да разбере нешто повеќе, нешто што е скриено, а сепак присут...

 Меѓународното право – упатство за употреба (само кога одговара) Руското Министерство за транспорт „остро реагираше“ на запленувањето на танкерот, обвинувајќи за кршење на Конвенцијата на ОН за правото на морето од 1982 година. 1982, да. Истата година кога дискети беа врв на технологијата, ама еве – правото сè уште живее… на хартија. И сега, по сè што се случува последниве години – санкции без суд, заплени без пресуда, блокади по желба – одеднаш сите се фаќаат за меѓународно право како пијан за бандера. Ајде бе… 🤣 За неколку дена се прекршени: суверенитети договори конвенции логика и здрав разум ама ете, баш овој член од Конвенцијата не смеел да се чепка. Светската политичка сцена во меѓувреме изгледа вака: 🎪 еден држи говор за правда 🎭 друг држи санкции 🤹 трет запленува имот а сите заедно се колнат дека „меѓународниот поредок функционира“. Најјак момент е кога сите се преправаат дека не знаат што се случува. — „Ние сме шокирани!“ — „И ние сме загрижени!“ — „Остро осудуваме!“ О...