makgrom

Вистинска случка од Турција – 2021 година На 28 септември 2021 година, во турскиот град Инегол, провинција Бурса, еден човек по име Бејхан Мутлу (50) отишол на пијанка со пријатели во шумска колиба. Неговиот живот тој ден не ветувал ништо необично — додека не се изгубил во шумата… и потоа не почнал да се бара самиот себе. Кога ноќта паднала, пријателите забележале дека Мутлу го нема. Мислејќи дека можеби се повредил или заспал некаде, ја повикале полицијата. Веднаш била организирана спасувачка акција со волонтери, полицајци и ловци од регионот. Меѓутоа, она што никој не го знаел е дека и самиот Мутлу — по некое време лутање — се придружил на групата што го барала. Не сфаќал што точно бараат, но бидејќи сите викаат низ шумата, решил и тој да помогне. Со факел во раката, од време на време викал: — Бејхан! Бејхан! Каде си бе човече?! Неколку часа подоцна, еден од волонтерите извикал: — Човече, некој нека го викне Бејхан Мутлу, мора да е некаде блиску! На тоа, Мутлу — со цела сери...

Пожарникар Во текот на Втората светска војна, во Велес избувнал голем пожар во една населба. Била ноќ, а војната веќе ја оставила населбата осиромашена и преплашена. Луѓето бегале од куќите, но во една од нив останало заковано мало дете – немало кој да го извади. Сите околу викале, но пламенот бил огромен и никој не се осмелувал да влезе. Тогаш еден млад пожарникар – чието име никогаш не се дознало, бидејќи во воените услови документите се изгубиле – влетал во пламенот. Со рацете прекриени само со влажна крпа, успеал да го изнесе детето надвор. Сепак, самиот добил тешки изгореници и починал неколку дена после подоцна.   Семејството на спасеното дете долго време во Велес раскажувало за „човекот што си го даде животот за туѓо дете“. Но како што поминале годините, името му се изгубило, а останала само приказната – сведоштво за храброст без награда и без слава.

Во есента 1962 година, Скопје било зафатено од силни дождови. Вардар надојде и го преплави градот. Луѓето со денови раскажувале како водата носела сè пред себе – дрва, коли, па дури и цели куќи од кал. Спасител Во тој хаос, кај Камениот мост, една жена со дете паднала во реката. Толпата што стоела на брегот немоќно гледала – струјата била преголема, никој не смеел да се фрли. Тогаш одеднаш, непознат млад човек, без да размисли, скокнал во надојдениот Вардар. Со огромна мака успеал прво да го фати детето и да го турне кон брегот, каде што луѓето го извлекле. Потоа се обидел да ја спаси и мајката – но реката го повлекла надолу. Телото никогаш не било пронајдено. Никој не знаел кој бил – не носел документи, не го познавале во населбата. Единствено што останало е споменот на оние кои го виделе: млад човек кој без двоумење си го жртвувал животот за да спаси мајка и дете. Во весниците од тоа време имало само мала белешка: „Непознат јунак загина спасувајќи живот во надојдениот Вар...

1963 година. Рудникот Саса, близу Македонска Каменица, е едно од најопасните места за работа во тој период. Длабоко под земја, рударите секојдневно се соочувале со ризик од рушења и несреќи. Еден ден, додека екипата работела во стариот дел на рудникот, дел од галеријата се урнал. Неколку млади рудари биле заглавени под камења и земја. Во тој момент, еден искусен рудар – непознат во пошироката јавност – не размислувал за својата безбедност. Тој влетал во урнатината, со сила и знаење, ги отстранувал камењата и ги извлекувал колегите еден по еден. Кога останале само двајца млади, дел од галеријата повторно се урнал и рударот го заштитил со своето тело. Тој загинал на место, но двајцата млади рудари преживеале благодарение на неговата саможртва. Името на рударот не било запишано во официјалните документи, но луѓето од Саса го паметеле како „човекот што се стави пред другите“. Неговата храброст е симбол на македонските работници – луѓе кои во тешки услови и опасност не размислуваат за себе,...

Во времето на Втората светска војна, кога Македонија била поделена под окупација, стотици млади луѓе им се приклучиле на партизанските одреди. Меѓу нив биле и Ката од Велес и Мирче од Прилеп, двајца млади кои се запознале во партизанската чета „Гоце Делчев“. Љубов во војна Ката била студентка по педагогија, но ја оставила школата за да се бори за слободата на својот народ. Мирче бил занаетчија, весел човек кој секогаш носел хармоника со себе, за да ја крене моралот на дружината. Во шумата, меѓу борби и постојано движење, тие двајца се вљубиле. Нивната љубов била едноставна – разменувале погледи додека марширале, делеле корка леб и седнувале еден покрај друг кога се пееле револуционерни песни. Најпозната случка се случила во зима 1943 година, кога четата влегла во жестока битка со бугарската војска во близина на Азот. Мирче бил ранет, а Ката, и покрај опасноста, не побегнала. Го влечела низ снегот за да го извлече на безбедно. Но додека се обидувала да го спаси, и двајцата б...

1903г. Крушевско Во 1903 година, кога избувнало Илинденското востание, цела Македонија горела од желба за слобода. Меѓу оние кои тргнале во борба бил и Трајко од Крушево, млад занаетчија, и неговата свршеница Елисавета. Трајко се приклучил на востаниците и учествувал во славната Крушевска Република. Но она што малкумина го знаат е дека и Елисавета не останала во сенка. Наместо да се крие во домот, таа била една од жените што им готвеле, им носеле муниција и ги лекувале ранетите востаници. Луѓето ја нарекувале „храбрата Лиса“. Кога востанието било задушено и турската војска влегла во Крушево, Трајко бил тешко ранет. Елисавета одбила да го напушти – го скрила во една куќа и се борела да го спаси. Но војниците ги пронашле. Според сведоштва, таа им застанала на патот со зборовите: „Убијте ме мене, ама него оставете го – тој е сè што имам.“ Турците не ја поштедиле. Трајко и Елисавета биле застрелани заедно, држејќи се за рака. За крушевчани тие останале симбол на љубов и жртва –...

Во првата половина на 20 век, во околината на Прилеп, живееле Митре и Ленка, млади љубовници чија судбина била врзана со бунт против сиромаштијата и неправдите. Митре бил селски момок, силен и снаодлив, но честопати влегувал во кавги со властите и трговците. Ленка, пак, била ќерка на угледно семејство кое не ја одобрувало врската со него. Кога нејзините родители решиле да ја омажат на сила за друг човек, Ленка една ноќ побегнала со Митре. Од тој миг тие станале „отпадници од законот“. Со оружје и со љубов која ги врзувала, се криеле низ планините околу Мариово и Пелагонија. Селаните ги паметат како праведни разбојници – Митре и Ленка не напаѓале сиромашни луѓе, туку само богати трговци или даночници. Дел од пленот го делеле со гладните села. Но како и кај сите вакви приказни, крајот не бил среќен. Во 1934 година, српската жандармерија ги открила во една планинска колиба. Опколени, тие се бореле до последен куршум, а потоа – за да не паднат живи во рацете на властите – се за...

Во 1928 година, во срцето на Скопје, една жена со цврста волја и непоколеблив дух ја запиша својата судбина во историјата. Тоа била Мара Бунева, млада Македонка од Тетово, која во време на тешка српска власт одлучила да стане дел од борбата за слобода. Таа живеела во Скопје како скромна жена, без да предизвикува сомнеж. Но зад тивката надворешност се криела решителност. На 13 јануари 1928 година, во центарот на градот, кај Камениот мост, Мара чекала еден човек – српскиот јавен обвинител Велимир Прелиќ, познат по својата суровост и прогоните врз Македонците. Кога Прелиќ се појавил, Мара му пријде со смирен чекор и одблизу го застрела. Во мигот кога ја бркале, таа не дозволи да биде заробена – пукна во себе, завршувајќи со животот но и оставајќи силна порака: дека жената Македонка знае да биде подеднакво храбра како и мажите во борбата за слобода. Народот долго ја памтеше како симбол на жртва и храброст. За едни таа била „терористка“, за други „народна хероина“. Но едно е сиг...

1913 година. Балканските војни ја тресат Македонија, а Битола е во центарот на турбулентноста. Во тие тешки денови, еден чин на храброст останал речиси заборавен – дејството на една скромна учителка, чие име не се зачувало во архивите, но нејзиното дело го спасило животот на многу деца. Во еден ден исполнет со гранатирање и хаос, таа собрала сите ученици од својата школа и ги одвела во подрум на стара куќа, далеку од куршумите и урнатините. Цел ден, без храна и вода, таа останала со нив, смирувајќи ги плачливите деца, држејќи ги блиску едни до други за да ги заштити од стравот и студот. Гранатите паѓале околу нив, а воздухот бил полн со чад и прашина. И покрај тоа, учителката не се поместила од својата задача – таа не само што ги штитела, туку им давала надеж и смелост со секој збор. На крајот на денот, сите ученици преживеале, но таа – од последиците на раните од првиот напад и исцрпеност – починала. Луѓето од Битола ја запаметиле како „учителката што живееше и умре за децата“, но неј...

Гуменџискиот воз Во летото 1923 година, македонската револуционерна чета на ВМРО, предводена од Ваташкиот војвода Тодор Александров и неговите соборци, извела еден од најсмелите напади против српските власти – на возот кај Гуменџе (денеска во Грција, тогаш дел од историска Македонија). Возот пренесувал српски војници, пари и оружје. Четата внимателно ја испланирала акцијата: во една тесна клисура ја минирале пругата, и кога возот пристигнал, експлозијата го запрела. Востаниците веднаш нападнале, совладувајќи ја воената придружба. Најчудното во целата случка било тоа што, и покрај жестоката престрелка, никој од цивилите во возот не настрадал – четниците намерно се труделе да ги заштитат. На крајот заплениле голема сума пари и оружје кое подоцна било распределено на македонските чети во Беломорска Македонија. Оваа акција станала легенда меѓу народот – позната како „Гуменџиската афера“. За српските власти тоа бил чин на „терор“, но за македонците била доказ дека борбата за сло...

 Во 1876 година, во времето кога Македонија била под Османлиска власт, во Кратово живеел еден обичен занаетчија по име Стојан Димитров. Тој бил ковач, познат по тоа што правел орудија за селаните од целата област. Но, неговата работилница криела и тајна – таму тајно се ковала оружје за македонските востаници. Една вечер, османлиските аскерлии дознале дека Стојан снабдува оружје на чети и одлучиле да го уапсат. Кога дошле во Кратово, наместо да се скрие, Стојан им застанал наспроти, вооружен само со својот чекан. Во таа борба во тесните улички на градот, успеал да ги задржи доволно долго за да побегнат луѓето кои биле кај него по оружје. Иако бил фатен и подоцна погубен, народот од Кратово и околината почнал да го слави како „Стојан Ковачот“ – човекот кој го жртвувал својот живот за другите да ја продолжат борбата. Неговата куќа и денес стои во Кратово, и старите жители ја покажуваат како спомен на неговото херојство.

1903 година. Македонија е во оган на Илинденското востание, а турската војска ги прогонува македонските борци за слобода. Во тесните планини на Мариово, група востаници се движела кон заседа, кога еден обичен овчар, без оружје, ги видел војниците како се приближуваат. Наместо да бега, овчарот ја искористил својата познавање на планината. Тој ги завел турските аскерлии во погрешна насока, преку клисури и тесни патеки, додека чета македонски востаници успеала да се извлече. Никогаш не било запишано неговото име, но локалното население и денес ја раскажува приказната како пример на смелост и снаодливост, докажувајќи дека хероите не секогаш носат медали – понекогаш се обични луѓе кои постапуваат вистински во вистинскиот момент. > Понекогаш спасувањето на еден народ зависи од еден човек и неговата смелост да ги стави другите пред себе.

На 3 октомври 1995 година, Република Македонија беше потресена од еден од најтешките настани во својата модерна историја – обидот за атентат врз претседателот Киро Глигоров. Инцидентот се случи додека претседателот патуваше во својот автомобил во Скопје. Експлозијата беше толку силна што автомобилот беше целосно уништен, а Глигоров претрпе сериозни повреди. И покрај тоа, тој преживеа, што го направи симбол на храброст и истрајност за целата држава. Следните денови беа исполнети со неизвесност и политички турбуленции. На 5 октомври, само два дена по обидот за атентат, се случија два контроверзни настани кои ја потресоа јавноста: 1️⃣ Временската спогодба – политички договор кој предизвика силни реакции, бидејќи многумина го сметаа за срамна и компромисна одлука во клучен момент за државата. 2️⃣ Промена на знамето во Собранието – измената беше формализирана од тогашниот заменик-претседател, што дополнително ја продлабочи тензијата во јавноста. Овие настани ја открија ранливоста на младата...

Во 1959 година, на аеродромот во Токио пристигнал маж кој изгледал сосема обично – добро облечен, со дипломатска торба. Но кога му побарале пасош, граничарите се збуниле: пасошот бил издаден од држава по име Тауред. На картата таква држава не постоела. Според печатите во документот, мажот патувал и претходно во Европа, Африка и Азија – сѐ изгледало автентично. Кога го прашале каде е неговата земја, тој покажал на картата кон областа помеѓу Франција и Шпанија – местото каде што е Андора. Но, тој тврдел дека никогаш не слушнал за Андора и дека неговата татковина „Тауред“ постои таму веќе 1000 години. Јапонските власти, збунети, го сместиле во хотелска соба под надзор додека да го испитаат случајот. Сите негови документи – возачка, банкарски картички, па дури и фирмата во која работел – изгледале вистински, но не постоеле во реалноста. Утрото, кога чуварите влегле во собата, човекот веќе го немало. Прозорецот бил затворен, а чуварите пред вратата се колнеле дека никој не излегол. ​Сепак,...

Каменот и човекот Еден патник, уморен од долгото одење, седнал под едно дрво и забележал голем камен на патот. Почнал да се жали: „Зошто баш јас мора да го заобиколувам секогаш? Зошто токму мене ми стои пречка?“ Во тој момент поминал еден мудар човек и го слушнал. Му рекол: „Ако каменот ти пречи, имаш три избори: 1️⃣ Да се жалиш и ништо да не направиш. 2️⃣ Да го заобиколуваш засекогаш. 3️⃣ Да собереш сила и да го тргнеш од патот – па така ќе им олесниш и на сите што ќе дојдат по тебе.“ Патникот се замислил, собрал сила и каменот го тргнал настрана. Токму тогаш од таму поминале други луѓе кои со благодарност му се насмевнале. Првпат почувствувал дека неговата мака станала благослов за другите. Пречките во животот не се дадени за да нè запрат, туку за да научиме сила, трпение и храброст – а понекогаш токму нашето дело може да им ја олесни патеката на другите.

 Еден младич се пожалил на старецот: „Се трудам, работам, но животот ми изгледа тежок. Луѓето не ме ценат и често се чувствувам дека сè е залудно.“ Старецот му дал една чаша вода и две зрна сол. „Стави ги во чашата,“ – му рекол. Младичот ја пробал водата – била премногу солена. Потоа старецот го одвел до едно езеро и му рекол да ги фрли таму истите две зрна сол. „Сега пробај ја водата,“ – рекол. Младичот ја пробал и рекол: „Чистa и свежa е, без вкус на сол.“ Старецот се насмевнал: „Видиш ли, сине? Истиот товар, иста мака – но ако твоето срце е тесно како чаша, ќе ја уништи твојата душа. Ако е широко како езеро, ништо нема да те потопи.“  Не е важно колку тежок товар носиме – важно е колку пространо и силно срце имаме. Старецот и младичот

                  Локален пазар Замислете едно мало село, некаде на земјината топка.На селото му е потребна зграда за селски совет која вреди 100 000 долари. Градоначалникот го овластуваат да работи со тоа. Тој оди во банка и на банкарите им кажува дека треба да изградат нова зграда за 100 000 долари. Тој им вели на банкарите дека на располагање има 50 000 долари и доставува молба за останатите 50 000 долари. Банката се согласува на тоа.           Потоа градоначалникот оди кај директорот на градежна фирма и се договараат за да стават во џеб по 25 000 долари. Потоа градоначалникот оди во селскиот совет и им кажува дека изградбата ќе ги кошта 150 000 долари. И членовите на советот тоа го прифаќаат (со оглед на тоа дека не се разбираат од економија). Со тоа се согласуваат и останатиот дел на жителите.          После тоа градоначалникот и директорот на градежната фирмата одат повторно во банк...

Талкачот Улиците беа истите – тесни, влажни и полни со шепот на народот. Но таа ноќ нешто беше поинаку. На кровот од највисоката куќа стоеше Човекот Талкач, и погледот му беше поостар од кога било. Веќе со денови низ градот се ширеа гласини. Некој од повисоките луѓе во хиерархијата не можеше да ја поднесе идејата дека постои сенка што е посилна од нивниот авторитет. Сè повеќе очи се насочуваа кон Талкачот. Некои го славеа, други сакаа да го срушат. Но вистинската причина за неговото заминување не беше во заканите. Талкачот дозна нешто што никој друг не смееше да дознае – дека градот веќе одамна не бил она што изгледа. Власта и криминалот беа испреплетени, а оние кои бараа правда всушност служеле на оние што ја газат. Тој знаеше дека ако остане, ќе стане дел од игра во која и самиот ќе биде извалкан. На плоштадот, еден старец што некогаш го спасил, го здогледа силуетот на покривот. Сакашe да му довикне, но Талкачот само ја подигна раката – знак за збогување. Потоа се изгуби ...

  Оваа случка долго се раскажува во Битола како предупредување – планината никогаш не се потценува, дури ни од искусни планинари. Во 1978 година, млада планинарка од Битола, Ана, решила да се искачи на врвот Пелистер во октомври. Денот започнал мирно, но на планината времето брзо се сменило – се кренала силна бура со дожд и град, а маглата го обвила целиот врв. Ана се изгубила на патеката и останала сама, со малку вода и сендвичи во ранецот. Ветарот бил толку силен што ја туркал нанапред, а земјата под нозете ѝ се лизгала. Во еден момент паднала во мал поток кој се создал од дождот, но успеала да се држи за карпа и да се извлече. Цела ноќ минала обвиткана во дождовна јакна, лежајќи во мало засолниште што го нашла под карпи. Наутро, група локални планинари која ја барала, ја нашла живa, измрзната но свесна. Подоцна, Ана раскажувала: „Секој чекор беше борба. Не знаев дали ќе ја дочекам утринската светлина, но планината ме пушти живa.“ ⚔️ Сподели ја оваа објава: ...

Во 1950-тите години, еден млад железничар по име Христо од Демир Капија бил дел од екипата која ги проверувала шините долж теснецот. Работата таму секогаш била опасна – стрмни карпи, силен ветер и Вардар што тече под нив како да чека секој чекор да згрешиш. Еден ден, додека ја проверувал пругата, Христо се лизнал на влажниот камен и паднал во бездната покрај реката. Луѓето што биле со него веќе го сметале за мртов – тоа беше пад од повеќе од 20 метри. Но наместо да заврши во реката, Христо паднал врз густа маса од грмушки и гранки што чудесно ја ублажиле силата на ударот. Со скршена рака и без воздух, успеал да се извлече од таму и со последни сили се довлечкал до пругата. Колегите биле во неверување – човекот преживеал пад од кој никој порано не се вратил жив. Подоцна велеле дека „самата Демир Капија го вратила назад“. Христо живеел уште многу години, а низ градот останала приказната за железничарот што ја победил бездната. ⚔️ Сподели ја оваа објава: Fa...

Во доцна есен 1985 година, група млади планинари од Скопје решиле да се искачат на врвот Љуботен на Шар Планина. Времето било мирно, но на планина секогаш владее непишаното правило – никогаш не знаеш што ќе те снајде. Еден од нив, студентот Дарко, заостанувал зад групата кога ненадејно времето се сменило. Густа магла и силен ветер го покрија патот. Тој изгубил ориентација и останал сам, без видливост и без можност да најде засолниште. Ноќта била студена. Дарко немал шатор, немал ни соодветна зимска облека. Единствено што можел да направи било да ископа мала јама во снегот и да легне во неа, покривајќи се со ранцот за да ја задржи топлината на телото. Следното утро, групата што го барала веќе мислела дека е предоцна – но го нашле жив, полузамрзнат, со помрзнати прсти на рацете и лицето, но свесен. Дарко подоцна раскажувал: „Не мислев на смртта, мислев само да ја издржам ноќта. Тоа ми ја спаси главата.“ Оваа случка стана предупредувачка лекција за сите планинари во Македонија...

Која е задачата на секој од волците во глутницата . Како функционира вистинската глутница волци: Факти за хиерархијата ​Социјалната структура на волците е често погрешно разбрана. Идејата за „алфа“ волк кој доминира над сите со сила е во голема мера застарена и погрешна, базирана на набљудувања на волци во заробеништво, а не во дивината. ​Во природна средина, глутницата волци е всушност семејна единица : ​ Водачите (Родителите): Глутницата најчесто ја водат волк-родител и волчица-родител (поточно, „тато“ и „мама“). Овие двајца се вистинските водачи (кои порано биле нарекувани алфа). Тие носат одлуки за лов, движење и заштита. ​ Младите (Потомството): Останатите членови се нивното потомство од претходни и тековни години. ​ Формацијата при патување/лов: Кога патуваат, волците често се движат во една линија за да го заштедат енергијата и да газат во снегот. Водачот на линијата не е секогаш „најсилниот“ или „водачот“, туку може да биде оној што ја создава патеката или некој...

Сергеј Крикалев: Човекот што ја преживеа Студената војна од вселената (Последниот Советски Граѓанин) ​ Вовед: Еден човек, две држави и 311 дена во орбитата ​Приказната за рускиот космонаут Сергеј Константинович Крикалев не е само приказна за вселенски рекорд, туку и за невидена геополитичка драма. Тој бил испратен во орбитата од една суперсила, а се вратил на Земјата во свет кој бил сосема поинаков. Неговата мисија на вселенската станица „Мир“ траела двојно подолго од планираното, што му го донесе прекарот „Последниот советски граѓанин“. ​ Драмата во орбитата ​Крикалев ја започнал својата мисија на „Мир“ во мај 1991 година. Додека тој бил во вселената, на Земјата се одвивале историски промени. Во август 1991 година, се случил неуспешен пуч во Москва, а во декември, Советскиот Сојуз официјално се распаднал, заменувајќи го знамето со срп и чекан со знамето на Руската Федерација. ​ „Немаме пари да те вратиме“ ​Крикалев постојано барал да се врати, но од Земјата добивал ист одговор...

     Кога човечноста ги победува правилата: Полицаец му помогна на 92-годишен старец во банкарска драма ​ ​Строгите банкарски правила честопати можат да ги фрустрираат клиентите, но што се случува кога тие правила се спротивставуваат на итна човечка потреба? Токму таков случај се случи во една локална банка, каде 92-годишен старец се соочи со одбивање да подигне пари од сопствената сметка, поради истечен документ. За среќа, еден полициски службеник покажа дека вистинската должност е надвор од службената должност. ​ Судирот на шалтерот ​Деведесет и двегодишниот клиент влегол во банкарската филијала со цел да подигне пари кои му биле потребни. Меѓутоа, службениците одбиле да му ја дадат сумата, повикувајќи се на строгото правило: личната карта на старецот била со изминат рок. ​Иако старецот фрустрирано инсистирал дека се работи за негови лични средства и дека му се итно потребни, банкарските службеници одговориле со повикување на полиција, со цел да го отстранат од фил...

Во зима 1916 година, за време на Првата светска војна, еден млад македонски селанец од село блиску Битола, по име Стојан, бил мобилизиран од француската војска како водич низ планината Ниџе. Неговата задача била да покаже пат низ снежните премини, каде што често и самите локалци се губеле. Зима 1916 година, за време на Првата светска војна, Една ноќ, додека водел зима 1916 година, за време на Првата светска војна, група војници кон висорамнината кај Кајмакчалан, ненадејно се крена бура. Силен ветар и снег ја покрија целата патека. Војниците почнаа да се паничат и да се собираат еден до друг, но Стојан знаеше – ако застанат, ќе замрзнат. Со сврзан шал околу лицето и парче сува кора во рацете како единствена храна, тој ја водел групата цела ноќ по планинските падини. Неколку пати паднал, а еднаш дури и се загубил, но се ориентирал по звукот на реката под нив. Наутро, по повеќе од десет часа борба со бурата, стигнале до француската база. Сите биле полумрзнати, со испукани ...

       Во 2012 година, Салвадор Алваренга, рибар од Ел Салвадор, излегол на риболов во Тихиот океан заедно со помлад колега. Наместо вообичаениот еднодневен улов, ги зафатило страшно невреме – моторот се расипал и струите ги одвлекле далеку од брегот на Мексико. Следеле денови без храна, само со морска вода и сурова риба фатена со раце. Колегата на Алваренга не издржал – починал од глад и исцрпеност. Алваренга останал сам, со мал чамец-капсула, без компас, без радио, и без надеж. Но тој не се предал. Со голи раце ловел риби, желки, па дури и птици кои слетувале на чамецот. Пиел дождовна вода кога ќе заврнело, а кога немало – крв од фатените животни. По цели 438 дена талкање низ океанот – што е повеќе од една година – чамецот конечно се насукал на брегот на Маршалските Острови, илјадници километри оддалечен од местото од каде што тргнал. Салвадор Алваренга стана човекот што најдолго преживеал заглавен на море во историјата, а неговата приказна подоцна беше документира...

Во 1914 година, британскиот истражувач Ернест Шеклтон тргна кон Антарктикот со бродот Endurance. Неговата цел беше прв да го премине континентот пеш. Но природата имаше друг план. Кога бродот се приближи до брегот, мразот го зароби и постепено го здроби. Шеклтон и неговата екипа од 27 луѓе останаа заробени на мразот – без можност за бегство, илјадници километри од цивилизацијата. Со месеци живееја во шаторите, хранејќи се со фоки и пингвини. Кога мразот се распадна, се качија во три мали чамци и пловеа по едно од најсвирепите мориња на светот – Јужниот океан. Шеклтон со пет луѓе успеа да стигне до Јужна Џорџија по 1.300 километри пловење во отворено море. Таму, по неколку дена пешачење преку планини и глечери, стигна до населба на китоловци. Со помош од таму, организирал спасувачка мисија и ги извлекол сите свои луѓе – без ниту еден загубен живот. Оваа приказна стана легенда за храброст, издржливост и лидерство – често се споменува како еден од најголемите подвизи на прежив...