Помеѓу теолозите, историчарите и проучувачите на библиските пророштва постои една исклучително интересна тема која го поврзува Александар Македонски, градот Вавилон и библиските пророштва.
Според овие толкувања, одлуката на Александар да го обнови Вавилон и да го претвори во престолнина на својата светска империја директно се судрила со неколку експлицитни Божји пророштва (или „ветувања“) запишани во Стариот Завет. Многумина верски толкувачи низ вековите ја гледале неговата ненадејна смрт токму во Вавилон како последица на тој обид да се поништи Божјиот збор.
Библиското „проклетство“ над Вавилон
Пред Александар да се роди, во периодот кога Вавилон бил на врвот на својата моќ, старозаветните пророци Исаија и Еремија запишале тешки пророштва за неговата апсолутна и трајна пропаст.
Пророштвото на Исаија (Глава 13, 19-20): „И Вавилон, украсот на царствата, гордоста на Халдејците, ќе биде како Содом и Гомор кога Бог ги разори. Нема веднаш да се насели, ниту ќе има во него жители од колено на колено...“
„И Вавилон, украсот на царствата, гордоста на Халдејците, ќе биде како Содом и Гомор кога Бог ги разори. Нема веднаш да се насели, ниту ќе има во него жители од колено на колено...“
Пророштвото на Еремија (Глава 51, 26):
„...туку ќе бидеш вечна пустош, вели Господ.“
Според овие текстови, Божјата одлука била Вавилон никогаш повеќе да не биде подигнат, да не биде центар на моќ и да остане вечна пустош како казна за неговата гордост и за поробувањето на Евреите.
Планот на Александар да го прекрши пророштвото
Кога Александар влегол во Вавилон во 331 година пр. н.е., тој бил фасциниран од неговата големина и стратешка положба. Наместо да го остави да пропадне, тој донел грандиозна одлука: да го обнови Вавилон и да го направи главен град на своето огромно царство.
За да го оствари ова, Александар започнал масовни градежни проекти:
Наредил 10.000 негови војници да ги расчистат урнатините од големиот храм на Бел-Мардук (Есагила), кој бил разурнат од Персијците.
Имал план повторно да ја изгради познатата Вавилонска кула (Етеменанки).
Започнал да гради огромно пристаниште на реката Еуфрат со капацитет за 1.000 воени бродови, со цел Вавилон да стане трговски и воено-поморски центар на светот.
Од теолошка перспектива, со овој чин Александар свесно или несвесно се обидел да го демантира Божјото пророштво. Ако Вавилон повторно станел жива, блескава светска престолнина, тогаш зборовите на Исаија и Еремија дека градот ќе биде „вечна пустош“ би излегле неточни.
Ненадејната смрт како „Стоп“ за планот
Интересен е фактот што Александар умрел токму во Вавилон, во палатата на Навуходоносор II, во јуни 323 година пр. н.е., на возраст од само 32 години. Неговата смрт настапила ненадејно, по неколкудневен силен оган (треска), токму во моментите кога сите подготовки за обнова на градот и за нови походи биле завршени.
Верските толкувачи (особено во подоцнежната христијанска ексегеза) го извлекуваат следниот заклучок:
Бог не дозволил Неговото ветување/пророштво за вечната пропаст на Вавилон да биде прекршено од ниту еден земски владетел, па дури ни од најмоќниот – Александар Велики.
Неговата рана и ненадејна смрт се смета за директна „божествена интервенција“ која го прекинала проектот.
Каков бил крајниот исход?
Откако Александар починал, неговите генерали (Дијадосите) започнале крвави војни за наследството. Проектите за обнова на Вавилон веднаш биле напуштени. Набргу потоа, генералот Селевк I Никатор изградил нов главен град во близина – Селевкија, и присилно го преселил преостанатото население од Вавилон таму.
Вавилон брзо пропаднал, се претворил во урнатини и пустина, токму онака како што било запишано во Библијата. Низ вековите, многу други владетели (вклучувајќи го и римскиот император Трајан) се восхитувале на местото, но никој никогаш повеќе не успеал да го оживее.
Иако модерната историја неговата смрт ја препишува на маларија, тифус или труење, во светот на теологијата и библискиот мистицизам, судбината на Александар останува запаметена како лекција за тоа дека ниту еден цар не може да ги изгради повторно оние темели кои Бог одлучил да ги срамни со земја.
Comments
Post a Comment
коментар: