Страницата 25

Image
  Канцеларијата на третиот кат во зградата на МАНУ мирисаше на стари книги, филтер-кафе и влага од Вардар, кој мрзливо течеше надвор под мајското сонце. На бирото на академик Бранко, расфрлани меѓу триста трудови за квантна физика, лежеа неколку испечатени страници со логото на ЦИА. ​До него, помладиот научен соработник Филип, со ракавите засукани до лакти, возбудено гестикулираше со пенкалото. На фотелјата наспроти нив, со очила спуштени на врвот на носот, седеше професорката Елена, која смирено пиеше чај од нане. ​„Ви кажувам, професорке, не е работата само за кликови на социјалните мрежи,“ речиси шепотеше Филип, како да се плашеше дека ѕидовите имаат уши. „Документот од 1983 е чиста математика. Мекдонел пишува за холографскиот универзум . Тоа значи дека ова што го допираме — ова биро, оваа шолја — е само 3Д проекција од информации запишани на некоја подалечна граница. Матрикс, пред Матрикс!“ ​Бранко се поднасмевна, го тргна погледот од компјутерот и ја почеша побелената брада...

Шепотот на езерото – охридска вистинска приказна

Стојан ја зема иконата


Во летото 1978 година, рибарот Стојан П. од село Пештани станал пред зори за да ја спушти својата мрежа во езерото. Денот бил тивок, водата мирна како огледало, а месечината сè уште се одразувала на површината.


Кога тргнал да ја влече мрежата, слушнал тих глас, како некој да зборува под водата. Прво помислил дека е ветер, но звукот бил јасен – неразбирлив, како стар јазик, како шепот низ вода.

Погледнал надолу, и меѓу светкавите риби забележал стара икона, покриена со зеленило. Го стегнал срцето – но сепак ја извадил и ја однел дома.



Неколку дена подоцна, целото село зборувало дека ноќно време се слуша пеење од езерото, токму пред куќата на Стојан.

Се плашел, па ја однел иконата кај свештеник во Охрид. Свештеникот ја погледнал, ја исчистил, и под прашината открил лик на Св. Наум, со натпис што никој не можел да го прочита целосно.


Кога ја вратиле во манастирот, пеењето престанало.

Стојан пак секое утро излегувал на езерото, но никогаш повеќе не слушнал ништо слично. Само повремено, кога водата е мирна, велат старите рибари, ако внимателно слушаш — можеш да го чуеш истиот шепот што зборува низ езерото.


> „Во Охрид, ништо не тоне засекогаш. Дури ни молитвите.“


⚔️ Сподели ја оваа објава:
© Mak Grom — Духот на Македонија

Comments

Popular posts from this blog

Заробена светлина: Разговор покрај огништето

Влијанието на кафето врз организмот 

Фреквенција во мракот

Проклетството на Вавилон и Александар

​Ова не е обичен јогурт, ова е Македонскиот „Ајран“

Космополитизам пред самиот збор воопшто да биде измислен

Александар III Македонски и моштите на св. Еремија

Вовчето Ќиро или вовчињата

Како и зошто настанала краватата

Кралството во главата и гласот на Матицата