Страницата 25

Image
  Канцеларијата на третиот кат во зградата на МАНУ мирисаше на стари книги, филтер-кафе и влага од Вардар, кој мрзливо течеше надвор под мајското сонце. На бирото на академик Бранко, расфрлани меѓу триста трудови за квантна физика, лежеа неколку испечатени страници со логото на ЦИА. ​До него, помладиот научен соработник Филип, со ракавите засукани до лакти, возбудено гестикулираше со пенкалото. На фотелјата наспроти нив, со очила спуштени на врвот на носот, седеше професорката Елена, која смирено пиеше чај од нане. ​„Ви кажувам, професорке, не е работата само за кликови на социјалните мрежи,“ речиси шепотеше Филип, како да се плашеше дека ѕидовите имаат уши. „Документот од 1983 е чиста математика. Мекдонел пишува за холографскиот универзум . Тоа значи дека ова што го допираме — ова биро, оваа шолја — е само 3Д проекција од информации запишани на некоја подалечна граница. Матрикс, пред Матрикс!“ ​Бранко се поднасмевна, го тргна погледот од компјутерот и ја почеша побелената брада...

Маглата над Малешевските шуми – беровскиот шумар што ја слушнал тишината

 


Во зима 1979 година, беровскиот шумар Гојко Серафимов добил задача да ја провери состојбата на планинските патеки кон Црна Скала, место каде често паѓале дрва и лавини.

Беше искусен човек, поминал десетици години во шумата, ја знаеше секоја патека, секоја борова сенка.

Но таа вечер времето било чудно — маглата се спуштала од планината како жива материја. Воздухот бил тежок, а животните не се слушале. Ниту куче, ниту волк, ниту птица.



На половина пат, Гојко забележал светлина меѓу дрвјата, како ламба, но со студен сјај. Повикал неколкупати, мислејќи дека можеби е некој ловец. Никој не одговорил.

Кога се приближил, светлината почнала да се движи подлабоко во шумата. Тој тргнал по неа.


По некое време, сфатил дека се изгубил. Компасот му покажувал различни насоки, а маглата се згуснувала. Се обидел да се врати, но тишината станала апсолутна — толку тивка што ги слушал сопствените срцеви удари.


Следното што се сеќавал било дека се разбудил кај шумарската куќа, наутро. Лампата му била во рака — но не онаа негова, туку стара, метална, со гравирани симболи што никој не можел да ги препознае.


Старите шумари велат дека ламбата и денес е заклучена во магацинот на шумското претпријатие, и кога некој ќе ја допре — стрелката на компасот полудува.


> „Во Малешевијата маглата не е секогаш од воздух... понекогаш е од времето што стои.“

⚔️ Сподели ја оваа објава:
© Mak Grom — Духот на Македонија

Comments

Popular posts from this blog

Заробена светлина: Разговор покрај огништето

Влијанието на кафето врз организмот 

Фреквенција во мракот

Проклетството на Вавилон и Александар

​Ова не е обичен јогурт, ова е Македонскиот „Ајран“

Космополитизам пред самиот збор воопшто да биде измислен

Александар III Македонски и моштите на св. Еремија

Вовчето Ќиро или вовчињата

Како и зошто настанала краватата

Кралството во главата и гласот на Матицата