Страницата 25

Image
  Канцеларијата на третиот кат во зградата на МАНУ мирисаше на стари книги, филтер-кафе и влага од Вардар, кој мрзливо течеше надвор под мајското сонце. На бирото на академик Бранко, расфрлани меѓу триста трудови за квантна физика, лежеа неколку испечатени страници со логото на ЦИА. ​До него, помладиот научен соработник Филип, со ракавите засукани до лакти, возбудено гестикулираше со пенкалото. На фотелјата наспроти нив, со очила спуштени на врвот на носот, седеше професорката Елена, која смирено пиеше чај од нане. ​„Ви кажувам, професорке, не е работата само за кликови на социјалните мрежи,“ речиси шепотеше Филип, како да се плашеше дека ѕидовите имаат уши. „Документот од 1983 е чиста математика. Мекдонел пишува за холографскиот универзум . Тоа значи дека ова што го допираме — ова биро, оваа шолја — е само 3Д проекција од информации запишани на некоја подалечна граница. Матрикс, пред Матрикс!“ ​Бранко се поднасмевна, го тргна погледот од компјутерот и ја почеша побелената брада...

Сенката под Камениот мост – скопска приказна што никој не ја запишал

 

"Skopje Stone Bridge night", "Vardar river reflection", "foggy Skopje", "old bridge Macedonia"

Во пролетта 1983 година, младиот студент Илија Арсов од Скопје често минувал покрај Камениот мост, враќајќи се од ноќни дежурства во библиотеката на„Св. Кирил и Методиј“.

Тоа му било рутина, до онаа ноќ кога реката Вардар беше мирна како стакло, а воздухот мирисаше на дожд.


Кога минал до средината на мостот, почувствувал како некој стои зад него. Се свртел — никој. Само звук на капки што паѓаа во реката. Но сенката на мостот не се совпаѓала со неговата.

Имало втора сенка, долга и истегната, како на човек со наметка.


Побрзал да премине, но кога стигнал до крајот, го чул тивко шепотење зад себе:


> „Оваа вода не носи само дожд, туку и оние што заборавиле да заминат...“




Се завртел — сенката веќе ја немало. Но на плочата под себе видел врежано нешто како симбол, како стар печат.

Неколку дена подоцна, кога повторно минувал таму, го барал истиот знак. Каменот бил сменет при реконструкција.


Од тогаш, секоја полна месечина, на мостот се појавува темна линија што некои туристи ја мешаат со пукнатина, а старите Скопјани велат дека тоа е патот на оној што не преминал целосно.


> „Сенките во Скопје не секогаш се од светлина, понекогаш се од спомени.“


⚔️ Сподели ја оваа објава:

Comments

Popular posts from this blog

Заробена светлина: Разговор покрај огништето

Влијанието на кафето врз организмот 

Фреквенција во мракот

Проклетството на Вавилон и Александар

​Ова не е обичен јогурт, ова е Македонскиот „Ајран“

Космополитизам пред самиот збор воопшто да биде измислен

Александар III Македонски и моштите на св. Еремија

Вовчето Ќиро или вовчињата

Како и зошто настанала краватата

Кралството во главата и гласот на Матицата