Страницата 25

Image
  Канцеларијата на третиот кат во зградата на МАНУ мирисаше на стари книги, филтер-кафе и влага од Вардар, кој мрзливо течеше надвор под мајското сонце. На бирото на академик Бранко, расфрлани меѓу триста трудови за квантна физика, лежеа неколку испечатени страници со логото на ЦИА. ​До него, помладиот научен соработник Филип, со ракавите засукани до лакти, возбудено гестикулираше со пенкалото. На фотелјата наспроти нив, со очила спуштени на врвот на носот, седеше професорката Елена, која смирено пиеше чај од нане. ​„Ви кажувам, професорке, не е работата само за кликови на социјалните мрежи,“ речиси шепотеше Филип, како да се плашеше дека ѕидовите имаат уши. „Документот од 1983 е чиста математика. Мекдонел пишува за холографскиот универзум . Тоа значи дека ова што го допираме — ова биро, оваа шолја — е само 3Д проекција од информации запишани на некоја подалечна граница. Матрикс, пред Матрикс!“ ​Бранко се поднасмевна, го тргна погледот од компјутерот и ја почеша побелената брада...

Езерото што враќа – вистинска приказна од Дојран

Кампери



Во летото 1964 година, семејство од Гевгелија дошло во Стар Дојран да кампува покрај езерото.
Беше мирно време, без ветер, водата тивка како стакло. Но таа вечер, додека сите спиеле во шаторите, таткото – Кире Јанев, излегол да ја провери мрежата што ја спуштил порано.


Никогаш не се вратил.

Наутро пронашле само чевлите и капата покрај брегот. Полицијата и рибарите го пребарале целото езеро – без успех.


Дојранци велат дека таму каде што исчезнал, под водата постои ладен вител, како подземен тек што никогаш не мирува. Старите луѓе од тоа време зборувале дека „езерото зема човек, кога сака да врати нешто“.


Точно три дена подоцна, на истото место, мрежата што ја поставил Кире сама испливала на површината. Во неа – само една риба.

Голема, со златна нијанса, и на нејзиниот грб — врежано име: Кире.


Жената, во шок, ја чувала рибата во тегла со вода неколку часа, но кога се обидела да ја врати во езерото – исчезнала како сенка.

Оттогаш, секое лето, токму на 12 јули, рибарите велат дека гледаат одраз на човек со мрежа на водата.


Езерото останало исто — тивко, убаво, но за оние што го познаваат, Дојран не е само езеро, туку огледало што враќа изгубени приказни.


> „Во Дојран, ништо не потонува целосно – ни водата, ни спомените.“



⚔️ Сподели ја оваа објава:
© Mak Grom — Духот на Македонија

Comments

Popular posts from this blog

Заробена светлина: Разговор покрај огништето

Влијанието на кафето врз организмот 

Фреквенција во мракот

Проклетството на Вавилон и Александар

​Ова не е обичен јогурт, ова е Македонскиот „Ајран“

Космополитизам пред самиот збор воопшто да биде измислен

Александар III Македонски и моштите на св. Еремија

Вовчето Ќиро или вовчињата

Како и зошто настанала краватата

Кралството во главата и гласот на Матицата