Страницата 25

Image
  Канцеларијата на третиот кат во зградата на МАНУ мирисаше на стари книги, филтер-кафе и влага од Вардар, кој мрзливо течеше надвор под мајското сонце. На бирото на академик Бранко, расфрлани меѓу триста трудови за квантна физика, лежеа неколку испечатени страници со логото на ЦИА. ​До него, помладиот научен соработник Филип, со ракавите засукани до лакти, возбудено гестикулираше со пенкалото. На фотелјата наспроти нив, со очила спуштени на врвот на носот, седеше професорката Елена, која смирено пиеше чај од нане. ​„Ви кажувам, професорке, не е работата само за кликови на социјалните мрежи,“ речиси шепотеше Филип, како да се плашеше дека ѕидовите имаат уши. „Документот од 1983 е чиста математика. Мекдонел пишува за холографскиот универзум . Тоа значи дека ова што го допираме — ова биро, оваа шолја — е само 3Д проекција од информации запишани на некоја подалечна граница. Матрикс, пред Матрикс!“ ​Бранко се поднасмевна, го тргна погледот од компјутерот и ја почеша побелената брада...

Пијаниот планинар што се бараше самиот себе


Вистинска случка од Турција – 2021 година

На 28 септември 2021 година, во турскиот град Инегол, провинција Бурса, еден човек по име Бејхан Мутлу (50) отишол на пијанка со пријатели во шумска колиба. Неговиот живот тој ден не ветувал ништо необично — додека не се изгубил во шумата… и потоа не почнал да се бара самиот себе.

Кога ноќта паднала, пријателите забележале дека Мутлу го нема. Мислејќи дека можеби се повредил или заспал некаде, ја повикале полицијата. Веднаш била организирана спасувачка акција со волонтери, полицајци и ловци од регионот.

Меѓутоа, она што никој не го знаел е дека и самиот Мутлу — по некое време лутање — се придружил на групата што го барала. Не сфаќал што точно бараат, но бидејќи сите викаат низ шумата, решил и тој да помогне. Со факел во раката, од време на време викал:
— Бејхан! Бејхан! Каде си бе човече?!

Неколку часа подоцна, еден од волонтерите извикал:
— Човече, некој нека го викне Бејхан Мутлу, мора да е некаде блиску!

На тоа, Мутлу — со цела сериозност и малку пијанска гордост — се исправил и рекол:
— Еј, па јас сум Бејхан Мутлу! Зошто ме викате толку време?

Настанала тишина од неколку секунди, а потоа сите почнале да се смеат. Полицијата не можела да поверува дека човекот што го барале со часови, цело време бил меѓу нив. По кратка проверка на идентитетот, спасувачите му дале вода, го одвеле до безбедна точка, и го вратиле дома.

Следниот ден, веста за „човекот што се бараше самиот себе“ се прошири низ целиот свет.
Сите портали ја објавија фотографијата на насмеаниот Бејхан со реченицата:
— Се најдов сам! Не требаше да ме бараат толку многу!


Во животот понекогаш толку се бараме себеси, што не забележуваме дека веќе сме тука. А кога ќе се најдеме — најдобро е да се насмееме и да продолжиме понатаму.

Comments

Popular posts from this blog

Заробена светлина: Разговор покрај огништето

Влијанието на кафето врз организмот 

Фреквенција во мракот

Проклетството на Вавилон и Александар

​Ова не е обичен јогурт, ова е Македонскиот „Ајран“

Космополитизам пред самиот збор воопшто да биде измислен

Александар III Македонски и моштите на св. Еремија

Вовчето Ќиро или вовчињата

Како и зошто настанала краватата

Кралството во главата и гласот на Матицата