Страницата 25

Image
  Канцеларијата на третиот кат во зградата на МАНУ мирисаше на стари книги, филтер-кафе и влага од Вардар, кој мрзливо течеше надвор под мајското сонце. На бирото на академик Бранко, расфрлани меѓу триста трудови за квантна физика, лежеа неколку испечатени страници со логото на ЦИА. ​До него, помладиот научен соработник Филип, со ракавите засукани до лакти, возбудено гестикулираше со пенкалото. На фотелјата наспроти нив, со очила спуштени на врвот на носот, седеше професорката Елена, која смирено пиеше чај од нане. ​„Ви кажувам, професорке, не е работата само за кликови на социјалните мрежи,“ речиси шепотеше Филип, како да се плашеше дека ѕидовите имаат уши. „Документот од 1983 е чиста математика. Мекдонел пишува за холографскиот универзум . Тоа значи дека ова што го допираме — ова биро, оваа шолја — е само 3Д проекција од информации запишани на некоја подалечна граница. Матрикс, пред Матрикс!“ ​Бранко се поднасмевна, го тргна погледот од компјутерот и ја почеша побелената брада...

Непознатиот херој од Саса – рударот што ги спаси колегите



1963 година. Рудникот Саса, близу Македонска Каменица, е едно од најопасните места за работа во тој период. Длабоко под земја, рударите секојдневно се соочувале со ризик од рушења и несреќи.

Еден ден, додека екипата работела во стариот дел на рудникот, дел од галеријата се урнал. Неколку млади рудари биле заглавени под камења и земја. Во тој момент, еден искусен рудар – непознат во пошироката јавност – не размислувал за својата безбедност.

Тој влетал во урнатината, со сила и знаење, ги отстранувал камењата и ги извлекувал колегите еден по еден. Кога останале само двајца млади, дел од галеријата повторно се урнал и рударот го заштитил со своето тело.

Тој загинал на место, но двајцата млади рудари преживеале благодарение на неговата саможртва. Името на рударот не било запишано во официјалните документи, но луѓето од Саса го паметеле како „човекот што се стави пред другите“.

Неговата храброст е симбол на македонските работници – луѓе кои во тешки услови и опасност не размислуваат за себе, туку за другите.

> Понекогаш најголемите херои не носат медали – тие носат само срце полно со храброст и грижа за животот на другите.

Comments

Popular posts from this blog

Заробена светлина: Разговор покрај огништето

Влијанието на кафето врз организмот 

Фреквенција во мракот

Проклетството на Вавилон и Александар

​Ова не е обичен јогурт, ова е Македонскиот „Ајран“

Космополитизам пред самиот збор воопшто да биде измислен

Александар III Македонски и моштите на св. Еремија

Вовчето Ќиро или вовчињата

Како и зошто настанала краватата

Кралството во главата и гласот на Матицата